Γράφει η Λίνα Ρούσσου*

Θα μου επιτρέψετε ένα προσωπικό τόνο στην ανάρτησή μου αυτή, αφιερωμένη σε ένα εμπορικό κατάστημα που κλείνει από σήμερα, μετά από 97 χρόνια. Το μαγαζί του παππού μου Νίκου Κρητικού που ξεκίνησε στην Αγίας Σοφίας, στην Εβραϊκή, μετά μεταφέρθηκε από τον γιό του Γιώργο στο σημείο που ήταν μέχρι σήμερα, στη γωνία Γ. Θεοτόκη και Στ. Δεσύλλα, απέναντι από το Δημοτικό θέατρο και πέρασε μετά στα παιδιά του, Νίκο και Άγγελο.

Ένα μαγαζί που διατήρησε τον χαρακτήρα του όλα αυτά τα χρόνια απευθυνόμενο σε ένα κοινό, τοπικό και λαϊκό κατά κύριο λόγο, που όμως φθίνει πιά και οδηγεί την επιχείρηση στο τέλος…

Πολλές οι αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία, όταν εκεί στην Εβραϊκή, θαύμαζα και απορούσα ταυτόχρονα πώς ο παππούς ήξερε ακριβώς πού θα βρεί το κάθε τι που του ζητούσαν, σε ένα μαγαζί γεμάτο κουτιά από κάτω μέχρι το ταβάνι…. Με το κοντάρι που είχε στην άκρη του ένα γάντζο, εντόπιζε το σωστό κουτί, με το σωστό μέγεθος και χρώμα και το κατέβαζε στον πελάτη.. Πελάτες του κυρίως άνθρωποι λαϊκοί, από τα χωριά που έφταναν με τα λεωφορεία του γειτονικού ΚΤΕΛ. Είχε γνωστούς παντού ο παππούς Νίκος που τον φιλοξένησαν με την οικογένειά του στα χωριά στη διάρκεια της κατοχής και τον στήριξαν όταν ξαναξεκίνησε από την αρχή όταν κάηκε το μαγαζί του με τους βομβαρδισμούς….

Όταν συνταξιοδοτήθηκε, ανέλαβε ο Γιώργος ο γιός του που έφερε το μαγαζί πιο κεντρικά αλλά κρατώντας το χαρακτήρα και τα είδη που πουλούσε. Και εκεί πέρασα πολλές μέρες από τα παιδικά μου καλοκαίρια, βοηθώντας το θείο και κερδίζοντας ένα παγωτό και ένα μικρό χαρτζιλίκι κάθε φορά που πήγαινα. Η χαρά μου να τακτοποιώ τα πράγματα πίσω στη θέση τους….

Το μαγαζί αυτό δεν ήταν απλώς ένα εμπορικό κατάστημα «νεωτερισμών». Ήταν στέκι!! Στέκι μπασκετικό, όπου συναντιόνταν κάποτε όλοι οι παίκτες του Κερκυραϊκού (Πίπος Χρήστου, Τζίμης Δαφνης, Βελέλης, Τεμπονέρας, Λαζαρης, Γεωργάκης, Ρέγγης, κα.), στέκι που έκαναν στάση γνωστοί και φίλοι για μια καλημέρα και μια κουβέντα.

Και αυτό διατηρήθηκε μέχρι σήμερα. Όλο και κάποιους γνωστούς θα έβρισκα κάθε φορά που περνούσα από το μαγαζί, κάποιο νέο θα μάθαινα ή θα μετέφερα.

Και σημείο ραντεβού ήταν το μαγαζί: Ραντεβού στου Γιώργου….

Από σήμερα το μαγαζί αυτό κατεβάζει ρολά. Λίγο η πελατεία που αλλάζει και έχει άλλες απαιτήσεις, λίγο οι βιοτεχνίες-προμηθευτές που κλείνουν η μία μετά την άλλη, οδήγησαν στο αναπόφευκτο τέλος. Οι καιροί αλλάζουν και έτσι το εμπορικό κατάστημα «νεωτερισμών» (λέξη που χάθηκε πιά) θα αντικαταστήσει μια επιχείρηση στο πνεύμα της τεχνολογικής μας εποχής….

Ξέρω ότι κάθε φορά που θα περνάω απέξω, αυθόρμητα θα θέλω να μπώ για μια καλημέρα. Κάθε φορά θα με πιάνει ένας κόμπος….

Μέχρι να το συνηθίσω. Γιατί όλα τα συνηθίζουμε τελικά….

*Το κείμενο από την προσωπική της σελίδα στο FACEBOOK