Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια με το Βίδο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πάγιας τακτικής κάθε εξουσίας—τοπικής ή μη: να αποποιείται τις ευθύνες διαχείρισης ενός δημόσιου χώρου και να τον παραδίδει σε ιδιώτη προς εκμετάλλευση.

Ο ιδιώτης, φυσικά, λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα το κέρδος. Δεν τον απασχολεί ούτε ποιοι ούτε πώς θα έχουν πρόσβαση• αυτά ρυθμίζονται αποκλειστικά με βάση το συμφέρον του.
Στην περίπτωση του Βίδο, η δημοτική αρχή εφαρμόζει μια πολιτική συστηματικής αποξένωσης των δημοτών και γενικευμένης απαξίωσης. Όταν, τελικά, εμφανιστεί ο «κατάλληλος» ιδιώτης, με τους όρους που τον εξυπηρετούν, θα ακουστούν θριαμβολογίες και συγκινητικοί λόγοι—στην ουσία, όμως, θα πρόκειται για τον επικήδειο ενός νησιού.
Το έργο που αναλαμβάνει το νεοεκλεγέν Δ.Σ. του «Συλλόγου Φίλων του Βίδο» είναι δύσκολο, αλλά μονόδρομος. Και απαιτεί άμεση δράση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σημερινός «πρώτος δημότης» συμμετείχε στο Δ.Σ. του συλλόγου. Τότε έλεγε άλλα• σήμερα πράττει τα αντίθετα. Μια γνώριμη τακτική, που αντικατοπτρίζει τη συνολική εικόνα μιας ταλαιπωρημένης πόλης, όπου κυριαρχεί η αταξία.
Το πιο προκλητικό που αφορά γενικά τη λειτουργία της πόλης μας; Οι πολίτες καλούνται να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη για να επιβληθούν τα αυτονόητα—επειδή η δημοτική αρχή αδυνατεί να επιβάλει τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας.
Αν αυτό δεν λέγεται παρακμή, τότε τι;

Στη Χώρα των Φαιάκων