ΠΗΓΗ: info-war.gr

Δεκάδες Ισραηλινοί που συμμετείχαν σε επιχειρήσεις προπαγάνδας μετά την 7η Οκτωβρίου καταθέτουν αγωγές εναντίον του ισραηλινού κράτους καταγγέλλοντας ότι δεν κατέβαλε ποτέ τα δεδουλευμένα τους. Μια υπόθεση που επαναφέρει στο προσκήνιο τον κομβικό ρόλο που παίζει το Ισραήλ στην παραγωγή των ειδήσεων οι οποίες φτάνουν καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεων και των κινητών μας.

Τον Ιανουάριο του 2024 μερικές εκατοντάδες άτομα με ισραηλινές σημαίες πραγματοποίησαν αντισυγκέντρωση έξω από το κτίριο του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Χάγη ενώ εξετάζονταν οι καταγγελίες εναντίον του Ισραήλ για την τέλεση γενοκτονίας. Η συγκέντρωση ήταν μια σκιά των μεγαλειωδών διαδηλώσεων που πραγματοποιούνταν εκείνη την περίοδο στην Ολλανδία. Σε επικοινωνιακό επίπεδο όμως ήταν απαραίτητη ώστε τα διεθνή ΜΜΕ να μπορούν να παρουσιάσουν την εικόνα δύο μπλοκ διαδηλωτών με διαφορετικά αιτήματα.

Γνωρίζαμε από τότε ότι για να συγκεντρωθεί ακόμη και αυτό το μικρό πλήθος έπρεπε να ναυλωθούν λεωφορεία από γειτονικές πόλεις (ίσως και χώρες) αλλά αυτή την εβδομάδα μάθαμε ότι πολλοί από τους διαδηλωτές είχαν πετάξει απευθείας από το Ισραήλ με τα έξοδα πληρωμένα από την ισραηλινή κυβέρνηση. Και το μάθαμε γιατί το ισραηλινό κράτος «πιστόλιασε» την εταιρεία που οργάνωσε την αποστολή, αρνούμενο να πληρώσει τον λογαριασμό.

Οπως αποκάλυψε η ισραηλινή εφημερίδα Catalist, ήταν μια από τις δεκάδες επιχειρήσεις προπαγάνδας μετά την 7η Οκτωβρίου του 2023, οι οποίες έμειναν απλήρωτες με αποτέλεσμα σήμερα κάθε λογής «σύμβουλοι», «σχολιαστές» και απλοί κλακαδόροι να προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη ζητώντας τα δεδουλευμένα τους. Από τις αγωγές που κατατέθηκαν ήρθε στο φως ένα πολυδαίδαλο δίκτυο εταιρειών που λειτουργούσαν σαν υπεργολάβοι προκειμένου να «φυτεύουν» σχολιαστές σε διεθνή μέσα ενημέρωσης και να οργανώνουν επικοινωνιακές εκστρατείες (παρα)πληροφόρησης της διεθνούς κοινής γνώμης.

Τα ισραηλινά ΜΜΕ συγκράτησαν από την υπόθεση ότι οι εταιρείες λάμβαναν απευθείας αναθέσεις χωρίς διαγωνισμό, γεγονός που όπως φαίνεται οδήγησε σε ένα όργιο διαφθοράς (η στήριξη της πατρίδας είναι πάντα μια πολύ ακριβοπληρωμένη επιχείρηση). Η ουσία του ζητήματος βέβαια είναι βαθύτατα πολιτική και ηθική.

Είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες ότι το Ισραήλ διαθέτει ίσως το μεγαλύτερο διεθνές δίκτυο προπαγανδιστών, που αποτελείται από think tanks, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς. Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι αρκετές από τις μεγάλες «πένες» της αμερικανικής δημοσιογραφίας μεταπήδησαν σε μέσα ενημέρωσης απευθείας από τις μυστικές υπηρεσίες και άλλα τμήματα του ισραηλινού στρατού.

Πράκτορες και πρακτορεία ειδήσεων
Λίγες ημέρες μετά την έναρξη των ισραηλινο-αμερικανικών επιδρομών στο Ιράν, το περιοδικό Atlantic προώθησε το εξής κείμενο σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Ο Νετανιάχου οικοδόμησε τη μακρόχρονη καριέρα του με βάση την αποφυγή συγκρούσεων – η 7η Οκτωβρίου τον ριζοσπαστικοποίησε». Εκτός από γενική θυμηδία και ένα community note (καταγγελία ψευδών πληροφοριών) στο Χ, το κείμενο θύμισε σε ορισμένους ότι η ακραία φιλο-ισραηλινή στάση που έχει τηρήσει το περιοδικό καθ’ όλη τη διάρκεια της γενοκτονίας δεν είναι καθόλου άσχετη με τον αρχισυντάκτη του, τον Τζέφρι Γκόλντμπεργκ.

Ο δημοσιογράφος, που σήμερα προσδιορίζεται ως φιλελεύθερος σιωνιστής, εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο προκειμένου να ταξιδέψει στο Ισραήλ και να υπηρετήσει εθελοντικά σαν δεσμοφύλακας στο κολαστήριο του Κτζι Οτ – τις φυλακές όπου κρατούνταν και βασανίζονταν οι Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι στην πρώτη Ιντιφάντα. Αν και στις ΗΠΑ το όνομα του Γκόλντμπεργκ έχει ταυτιστεί με τα τερατώδη ψέματα που έγραφε για τα υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, στην πραγματικότητα είναι η στάση του απέναντι στο Ισραήλ που έχει καθορίσει την προσωπική και επαγγελματική του σταδιοδρομία. Και δεν είναι ο μόνος.

Σε μεγάλη έρευνά του, ο δημοσιογράφος Αλαν Μακλέοντ εντόπισε αρκετά ακόμη στελέχη αμερικανικών ΜΜΕ τα οποία δεν υπηρέτησαν απλώς στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, αλλά υπήρξαν πράκτορες της διαβόητης Ομάδας 8200. Πρόκειται για την υπηρεσία πληροφοριών του IDF η οποία βρίσκεται πίσω από τρομοκρατικές δράσεις, όπως η επίθεση με βομβητές στον Λίβανο το 2024, και την αρχική ανάπτυξη εφαρμογών υποκλοπών που εξελίχθηκαν στα γνωστά Pegasus και Predator.

Ο πολιτικός συντάκτης του Axios, Μπαράκ Ραβίντ, υπηρέτησε ως αναλυτής στην Ομάδα 8200, ενώ ακόμη και μετά την έναρξη της γενοκτονίας στη Γάζα παρέμενε έφεδρος του IDF. Πρόκειται για τον δημοσιογράφο που μιλούσε για «παλαιστινιο-ναζί» και έγραφε με άκρως οργουελιανή λογική ότι «οι επιθέσεις του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ δεν είχαν ως στόχο την πρόκληση πολέμου αλλά να οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση μέσω της κλιμάκωσης (;)».

Από την ομάδα 8200 αλλά και την υπηρεσία πληροφοριών Σιν Μπετ πέρασε και η παραγωγός και συντάκτρια του CNN Σατσάρ Πέλεντ. Αφού εργάστηκε δίπλα σε κορυφαίους δημοσιογράφους όπως ο Φαρίντ Ζακάρια και η Κριστιάν Αμανπούρ, η Ισραηλινή πρώην πράκτορας έγινε Senior Media Specialist της Google – μια από τις εταιρείες της Σίλικον Βάλεϊ που στηρίζει ενεργά τις επιχειρήσεις του IDF στη Γάζα.

Την ίδια διαδρομή από την Ομάδα 8200 στο CNN ακολούθησε και η Ταλ Χάινριχ, η οποία στη συνέχεια έγινε εκπρόσωπος Τύπου του Νετανιάχου. Αντίθετα, η Ταμάρ Μικαέλις πρώτα υπηρέτησε ως εκπρόσωπος Τύπου του IDF και μετά πέρασε στο CNN όπου σήμερα καλύπτει τις εξελίξεις… στο Ισραήλ.

Οι New York Times δανείστηκαν λίγη από την τεχνογνωσία του IDF στην προπαγάνδα προσλαμβάνοντας την Ανατ Σβαρτζ από τις υπηρεσίες πληροφοριών της πολεμικής αεροπορίας. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε την παραμικρή σχέση με τη δημοσιογραφία, η εφημερίδα τής ανέθεσε να παρουσιάσει μεγάλη έρευνα για τους υποτιθέμενους «μαζικούς βιασμούς» Ισραηλινών από Παλαιστίνιους, κείμενο το οποίο περιείχε τόσα ψευδή στοιχεία ώστε προκάλεσε ανταρσία στο εσωτερικό των New York Times.

Και όλα αυτά συμβαίνουν στο πρώτο στάδιο παραγωγής ειδήσεων, πριν δηλαδή τα κείμενα των μεγάλων αμερικανικών ΜΜΕ προωθηθούν προς τους αλγόριθμους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – εκεί όπου εργάζονται εκατοντάδες πρώην στελέχη της Ομάδας 8200 και άλλων υπηρεσιών πληροφοριών του ισραηλινού κράτους.