Αναμένοντας τις λεπτομέρειες του μνημονίου ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μπορούμε να προχωρήσουμε σε ορισμένες βασικές παρατηρήσεις:

1) Η λήξη των εχθροπραξιών όχι μόνο δεν φέρνει τους αντιμαχόμενους στο Status quo ante – το οποίο από μόνο του θα συνιστούσε πρωτοφανή αποτυχία της αμερικανικής υπερδύναμης – αλλά ενισχύει το κύρος του Ιράν στην περιοχή. Ο Τραμπ αναγκάζεται να «πληρώσει» για να κρατήσει ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ – τα οποία ο ίδιος έκλεισε. Ακόμη και αν δεν υπάρξουν τέλη για τη διέλευση, η Ουάσινγκτον θα αναγκαστεί να άρει βασικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν, ενώ αρκετοί μιλούν και για άμεση μεταφορά κεφαλαίων προς την Τεχεράνη, μέσω συμμαχικών χωρών.

2) Τα πολύ επιτυχημένα πλήγματα του Ιράν εναντίον αμερικανικών βάσεων στις χώρες του Περσικού Κόλπου και η αποτυχία του Πενταγώνου να αναχαιτίσει αυτές τις πυραυλικές επιθέσεις επιβεβαιώνουν ότι η φιλοξενία ξένων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, όχι μόνο δεν προσφέρει ασφάλεια, αλλά μετατρέπει τις χώρες σε πιθανούς στόχους. Οι εικόνες των εγκαταλελειμμένων βάσεων και των αμερικανικών στρατιωτών που κρύβονταν σε πολυτελή ξενοδοχεία (μετατρέποντας τα σε ανθρώπινες ασπίδες), είναι σε συμβολικό επίπεδο ανάλογη με την απομάκρυνση των Αμερικανών διπλωματών από την πρεσβεία της Σαϊγκόν μετά την ήττα στο Βιετνάμ.

3) Αποτέλεσμα του προηγούμενου είναι ότι πλήττεται ανεπανόρθωτα η αρχιτεκτονική του πετροδολαρίου – η υπόσχεση των ΗΠΑ ότι θα προστατεύουν τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες και σε αντάλλαγμα αυτές θα ελέγχουν τις τιμές του πετρελαίου, θα αγοράζουν αμερικανικά όπλα και θα διατηρούν το δολάριο σαν μοναδικό μέσο συναλλαγών στην αγορά ενέργειας.

Ομολογουμένως η παρουσία του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος δεν απειλείται άμεσα – η τιμή του εκτινασσόταν μαζί με κάθε κλιμάκωση των εχθροπραξιών, αποδεικνύοντας ότι ακόμη θεωρείται ασφαλές καταφύγιο σε περιόδους κρίσης. Η σύγκρουση όμως, έφερε στο προσκήνιο το πετρογουάν και συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός παράλληλου συστήματος συναλλαγών πέρα και έξω από το σύστημα του δολαρίου.

4) Όσο σύντομα και εάν επανέλθει η ροή πετρελαίου από τα Στενά του Σουέζ, η διακοπή θα έχει ωθήσει την παγκόσμια αγορά ενέργειας πιο μακριά από τα ορυκτά καύσιμα και πιο κοντά σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπου κυριαρχεί η κινεζική και όχι η αμερικανική βιομηχανία. Μόνο το Μάρτιο του 2026 οι κινεζικές εξαγωγές συστημάτων ηλικιακής ενέργειας διπλασιάστηκαν, ενώ σύμφωνα με τους Financial Times, διεθνείς επενδυτές πραγματοποιήσαν σημαντική στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Πρόκειται για τη δεύτερη ήττα της Pax Americana στην οποία αναφερόταν ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν.

5) Ο πόλεμος έδειξε ότι παρά τον πολεμικό προϋπολογισμό του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να ανανεώνουν σε ικανοποιητικό βαθμό τα αντιβαλλιστικά συστήματα που χρησιμοποιούν οι ίδιες και τα οποία προσφέρουν στους συμμάχους τους. Η ανάγκη μεταφοράς συστημάτων αεράμυνας από την ανατολική Ασία πίσω στη Μέση Ανατολή και η ανάγκη να «δανειστούν» πυραύλους ακόμη και από την Ελλάδα για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας, δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία βρέθηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τα απαρχαιωμένα, αλλά πολυάριθμα πυραυλικά συστήματα του Ιράν και κυρίως τα χαμηλού κόστους drones, η αναχαίτιση των οποίων απαιτούσε τη χρήση συστημάτων εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Πόλεμος εναντίον του Ιράν αντί για επίδειξη της αμερικανικής υπεροπλίας, έστειλε το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ ξέρουν πολύ καλά να βομβαρδίζουν σχολεία και πλοία που συμμετέχουν σε ασκήσεις, αλλά δεν είναι αήττητες σε μια μεγάλη μάχη.

6) Ο πόλεμος δοκίμασε στα όρια της αντοχής της τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ και το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Αν η γενοκτονία στη Γάζα κινητοποίησε τα πιο προοδευτικά ανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας, ο πόλεμος στο Ιράν δημιούργησε ένα νέο ρήγμα στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και της MAGA Αμερικής σχετικά με τα οφέλη και τις ζημιές που προκαλεί η συμμαχία με το Ισραήλ. Το σιωνιστικό όραμα του Μεγάλου Ισραήλ κρίνεται πλέον ως επικίνδυνο από την πλειονότητα των Αμερικανών ψηφοφόρων, αλλά και από μέλη του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου.

Όπως εξηγούσε από τις πρώτες εβδομάδες της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης ο Ρίτσαρντ Σίρεφ, πρώην αναπληρωτής ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ, «το Ιράν θα κέρδιζε αν δεν έχανε και οι ΗΠΑ θα έχαναν αν δεν κέρδιζαν». Η κατάληξη του πολέμου αποδείχθηκε πολύ χειρότερη για τους επιτιθέμενους. Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ μαζί με το Ισραήλ – που έχουν το ένα τρίτο των παγκόσμιων δαπανών για πολεμικούς εξοπλισμούς – δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν μια χώρα που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε καθεστώς εξοντωτικών κυρώσεων δεν είναι απλώς «μη νίκη», είναι καθαρή ήττα.

Οι ΗΠΑ δεν βγήκαν ηττημένες στις διαπραγματεύσεις. Ηττήθηκαν τη στιγμή που αναγκάστηκαν να διαπραγματευτούν.

ΠΗΓΗ: info-war.gr