Με κάθε τρόπο η προπαγάνδα της αμερικάνικης κυβέρνησης διακηρύσσει πως ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή αποτέλεσε θρίαμβο για τις ΗΠΑ και επέφερε συντριπτική ήττα στο Ιράν, το οποίο «δεν έχει πια στρατό, δεν έχει ναυτικό, δεν έχει όπλα και πυραύλους, ούτε ηγεσία, αφού δολοφονήθηκε την πρώτη μέρα του πολέμου». Αυτό το περιεχόμενο έχουν τα καθημερινά προπαγανδιστικά μηνύματα του Τραμπ και των κορυφαίων αξιωματούχων της κυβέρνησής του. Και είναι λογικό από την πλευρά των ιμπεριαλιστών να αναπτύσσεται μια τέτοια «νικηφόρα» προπαγάνδα πολέμου για τις ΗΠΑ και συντριβής του αντιπάλου τους.

Αποσκοπούν, παραποιώντας και διαστρέφοντας την πραγματικότητα, να εμφανίζονται παντοδύναμοι και ακατανίκητοι και να τρομοκρατούνε τους λαούς, προπαγανδίζοντας την ιδέα πως είναι μάταιη και α­νώφελη κάθε ιδέα αντίστασης στους κατακτητικούς πολέμους τους. Βέβαια, αν εξαιρέσει κανείς κάποιες κυβερνήσεις, παράγοντες και προπαγανδιστές που είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένοι με την κυβέρνηση Τραμπ, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης είδε αυτό που πραγματικά συνέβη στον πόλεμο, όπως και ποια ήταν η έκβασή του που αποτυπώθηκε στη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν των 14 σημείων. Και αυτό που είδε ήταν η αδιαμφισβήτητη νίκη του Ιράν και του λαού του και η πλήρης αποτυχία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να επιβάλει οποιονδήποτε από τους πραγματικούς σκοπούς του πολέμου που εξαπέλυσε. Πρόκειται για μια ολοφάνερη ήττα, η οποία μάλιστα συντελέστηκε ταχύτατα, σε πλήρη αντίθεση με τους πέντε προηγούμενους πολέμους που διεξήγαγε τα τελευταία 35 χρόνια (Ιράκ 1991, Γιουγκοσλαβία 1999, Αφγανιστάν 2001, Ιράκ 2003, Λιβύη 2011).

Βέβαια υπάρχουν δυνάμεις και μάλιστα στο χώρο του κομμουνιστικού κινήματος που όχι μόνο δεν είδαν αυτή την πραγματικότητα που βοά, αλλά πασχίζουν να πείσουν για το αντίθετο, εξαπολύοντας μάλιστα επίθεση σε όσους κάνουν λόγο για νίκη του Ιράν και ήττα των ΗΠΑ. Στην Ανακοίνωση του Π.Γ. του ΚΚΕ(μ-λ) στις 23 Ιούνη 2026, που αναφέρεται στους όρους της αμερικανο-ιρανικής συμφωνίας των 14 σημείων, γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστεί έως να εκμηδενιστεί η επιτυχία του Ιράν και ο αποφασιστικός ρόλος που διαδραμάτισε ο λαός του Ιράν για την απόκρουση των αμερικανο-σιωνιστικών πολεμικών επιθέσεων. Ακόμη και το 1ο σημείο της συμφωνίας που ρητά αναφέρει ότι «Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καθώς και οι σύμμαχοί τους στον τρέχοντα πόλεμο ανακοινώνουν τον άμεσο και μόνιμο τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, και αναλαμβάνουν την υποχρέωση να μην εκκινήσουν στο εξής οποιονδήποτε πόλεμο ή στρατιωτική επιχείρηση η μία εναντίον της άλλης, να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας και να διασφαλίσουν την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Λιβάνου» (υπογραμμίσεις δικές μας), ακόμη και αυτό το σημείο το θεωρούν λίγο, το απορρίπτουν και το σνομπάρουν, γιατί όπως γράφουν δεν υπάρχει «ρητή αναφορά στην απόσυρση των ισραηλινών εισβολέων από το Λίβανο».

Δεν τους αρκεί, και τους ενοχλεί μάλλον, που μια κυβέρνηση την οποία θεωρούν μαύρη και αντιδραστική κάνει πράξεις που ακόμη και μια επαναστατική κυβέρνηση θα δυσκολευόταν να υλοποιήσει. Να υποχρεώσει δηλαδή την ισχυρότερη δύναμη του πλανήτη, τις ΗΠΑ, να δεσμευτούν ότι θα διασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα μιας τρίτης χώρας, του Λιβάνου. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτό εκτός από την απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων κατοχής; Και αντί να στηριχθεί αυτή η έκφραση αλληλεγγύης στις δυνάμεις της αντίστασης και στους λαούς του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, με τίμημα μάλιστα τη δολοφονία της ηγεσίας του Ιράν και χιλιάδων λαού του, η καθοδήγηση του ΚΚΕ(μ-λ) αναφέρεται με χλευαστικό και εξοργιστικό τρόπο «στο λεγόμενο», όπως γράφει, «άξονα της αντίστασης» και στους «πληρεξούσιους» του Ιράν, τη Χεσμπολάχ και τους Χούθι, αναπαράγοντας ατόφια την αντιδραστική δυτική προπαγάνδα. Από πού προκύπτει μια τέτοια στάση που στέκεται τόσο εχθρικά απέναντι στην επιτυχία του αγώνα του ιρανικού λαού, ενώ την ίδια στιγμή κάνει λόγο για «τρομακτική ισχύ» και «απόλυτη κυριαρχία» των ΗΠΑ, καλλιεργώντας την ιδέα της παντοδυναμίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού;

Ο εγκλωβισμός τους σε αυτή τη θέση πηγάζει από τη βασική τους εκτίμηση για το χαρακτήρα του πολέμου, που εκτιμούν ότι είναι άδικος, αντιδραστικός και από τις δυο πλευρές, ένας πόλεμος, όπως γράφουν χαρακτηριστικά, ανάμεσα σε «λύκο και τσακάλι». Συγκεκριμένα, στην «Προλεταριακή Σημαία» (Π.Σ.) 27 Ιούνη 2026 δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Απερίσκεπτοι πανηγυρισμοί – Ο “λαβωμένος” αμερικάνικος ιμπεριαλισμός παραμένει επικίνδυνος». Εκεί αναφέρεται: «Από πολλές πλευρές και πολλά είναι τα επιχειρήματα -άλλα σχετικά σωστά και άλλα τελείως λαθεμένα- που βεβαιώνουν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έληξε με νίκη του Ιράν και ήττα των ΗΠΑ-Ισραήλ… Ας μη βιάζονται, επομένως να “πανηγυρίζουν” και να αισθάνονται “δικαιωμένοι” όσοι ανεμίζουν- είτε στις διαδηλώσεις, είτε στα κείμενά τους- τις “αντιιμπεριαλιστικές” σημαίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Με τον θλιβερό, μάλιστα, ισχυρισμό ότι η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν (μια συμφωνία, δηλαδή, μεταξύ λύκου και τσακαλιού) αποτελεί νίκη του λαού του Ιράν και όχι “απλώς” της Ισλαμικής Δημοκρατίας… Οι ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι δυσκολεύονται να μετατρέψουν την τρομακτική ισχύ τους σε “απόλυτη κυριαρχία” δεν πρόκειται να αποδεχθούν την ήττα τους και να παραιτηθούν από τις επιδιώξεις που έχουν» (υπογράμμιση δική μας).

Προσπερνάμε τις αλλοπρόσαλλες και αντιφατικές θέσεις του συντάκτη που, ενώ κατακεραυνώνει όσους μιλούν για νίκη του Ιράν και ήττα των ΗΠΑ-Ισραήλ, αναγκάζεται να υποστηρίξει ότι πράγματι υπήρξε νίκη, όχι όμως του λαού, αλλά… «απλώς» της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Και ότι τελικά υπήρξε ήττα των ΗΠΑ, σημειώνοντας πως δεν πρόκειται να την «αποδεχθούν», λες και ισχυρίστηκε ποτέ κανείς ότι οι Αμερικανοί δεν θα επιδιώξουν να ανατρέψουν τη συμφωνία που υποχρεώθηκαν να υπογράψουν και να επιτεθούν ξανά στο Ιράν. Επομένως, όλος ο ντόρος που ξεσηκώνουν ενάντια σε όσους βλέπουν νίκη του Ιράν και ήττα των ΗΠΑ καταρρέει από τα ίδια τα γραφόμενά τους. Όμως πέρα από τις αντιφάσεις και τα μπερδέματά τους, σημασία έχει να σταθούμε στην ουσία της θέσης τους για το χαρακτήρα του πολέμου.

Η τοποθέτηση που γίνεται στην «Π.Σ.» δεν θα μπορούσε να ήταν πιο ξεκάθαρη. Και αυτή λέει πως έχουμε έναν πόλεμο ανάμεσα σε λύκους (ΗΠΑ-Ισραήλ) και τσακάλια (Ιράν)! Ένα πόλεμο δηλαδή αντιδραστικό και από τις δυο πλευρές, ανάμεσα σε πολεμοχαρείς δυνάμεις. Αυτός είναι ο πυρήνας της θέσης τους που καθορίζει τη στάση τους και από εκεί απορρέουν και όλες οι εκτιμήσεις τους για τον αγώνα του ιρανικού λαού, την πολεμική σύγκρουση και την έκβασή της.

Γιατί απαξιώνουν και μηδενίζουν τον αγώνα του ιρανικού λαού;

Ποια όμως είναι η πραγματικότητα, όπως τη γνωρίζουνε οι πάντες. Κοντά 50 χρόνια ο λαός του Ιράν αφού γκρέμισε το λαομίσητο μοναρχοφασιστικό καθεστώς του Σάχη και έδιωξε τους Αμερικάνους (1979) γνώρισε μέχρι τις μέρες μας ένα απάνθρωπο εμπάργκο από τις ΗΠΑ που απαγόρευε στο Ιράν να εξάγει το βασικό του προϊόν, το πετρέλαιο, που αποτελούσε το μεγαλύτερο έσοδο για την επιβίωσή του. Ταυτόχρονα, όλα αυτά τα χρόνια οι ΗΠΑ εξοστράκισαν από το παγκόσμιο τραπεζικό, χρηματιστικό σύστημα το Ιράν με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εισάγει ζωτικά προϊόντα από το εξωτερικό, όπως τρόφιμα, φάρμακα και βιομηχανικά είδη, προϊόντα τεχνολογίας κλπ για την ανάπτυξη της οικονομίας του. 50 χρόνια το Ιράν αντιμέτωπο με την ιμπεριαλιστική καταπίεση δεν μπορούσε να εισάγει και να εξάγει σχεδόν τίποτα, προσπαθώντας να επιβιώσει στηριγμένο αποκλειστικά στις δυνάμεις του. Πριν ένα χρόνο το Ιράν -και επειδή είχε σταθεί στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης ενάντια στον πόλεμο γενοκτονίας που εξαπέλυσε ο σιωνισμός- δέχθηκε την απρόκλητη πολεμική επίθεση των σιωναζί και στη συνέχεια των ΗΠΑ. Και πριν πέντε μήνες, ξεκινώντας από 10.000 χιλιόμετρα μακριά, ο πιο ισχυρός στρατός του πλανήτη μαζί με μια τεράστια ναυτική αρμάδα δυο αεροπλανοφόρων και δεκάδων πολεμικών πλοίων με εκατοντάδες βομβαρδιστικά αεροπλάνα και χιλιάδες πεζοναύτες κατευθύνθηκαν ενάντια στο Ιράν. Εκεί, χρησιμοποιώντας τις πιο ισχυρές αεροναυτικές βάσεις που διαθέτουν στην αραβική χερσόνησο και σε όλη τη Μ. Ανατολή, εξαπέλυσαν από κοινού με το Ισραήλ μια απρόκλητη πολεμική επίθεση, βομβαρδίζοντας, καταστρέφοντας το Ιράν, δολοφονώντας την ηγεσία του και χιλιάδες λαού με στόχο να ανατρέψουν την κυβέρνηση μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης χώρας, να την υποδουλώσουν και να επιβάλουν μια κυβέρνηση ανδρεικέλων.

Έχει καμιά σχέση αυτή η πραγματικότητα με μια τοποθέτηση που μιλά για πόλεμο ανάμεσα σε λύκους και τσακάλια; Μπορεί να βρει κανείς κόκκο αλήθειας μέσα της; Εμείς πιστεύουμε πως αποτελεί μια τερατώδη παραποίηση της πραγματικότητας που διασύρει τις ιδέες του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος και οδηγεί σε αποκρουστικές συνέπειες. Δεν κρατά μόνο ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους. Εδώ εξισώνονται τα θύματα πενήντα χρόνων αποκλεισμών, εκβιασμών, στερήσεων και πολέμου με τους πιο πολεμοχαρείς μανιακούς δολοφόνους. Το να ταυτίζει κάποιος και να βάζει στο ίδιο τσουβάλι Ιράν και ΗΠΑ δεν διαστρέφει απλά την πραγματικότητα. Ξεπλένει τη φοβερή ευθύνη εξαπόλυσης ενός απρόκλητου, καταστροφικού, κατακτητικού πολέμου από την πλευρά των ΗΠΑ και τη φορτώνει από κοινού σε «λύκους και τσακάλια». Έτσι εξωραΐζει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο και συγκαλύπτει την πολεμοχαρή φύση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, υποβάλλοντας την ιδέα πως υπεύθυνοι για τον πόλεμο είναι και οι Ιρανοί. Είναι επόμενο με μια τέτοια τοποθέτηση -αυτοί που κατά το άλλα ορκίζονται στο όνομα της πάλης των λαών- να μένουν άφωνοι, να μην γράφουν ούτε μια λέξη για τον ηρωικό αγώνα του ιρανικού λαού, που αψηφώντας τους δολοφονικούς βομβαρδισμούς βγήκε κατά εκατομμύρια στους δρόμους, στις πλατείες και τις γέφυρες διαδραματίζοντας αποφασιστικό ρόλο στη συντριβή της πολεμικής επίθεσης. Από τη στιγμή που κάποιος θεωρεί ότι πρόκειται για έναν αντιδραστικό πόλεμο, τότε θεωρεί ότι και ο αγώνας του ιρανικού λαού έχει αντιδραστικό χαρακτήρα, αφού αντί να έχει στόχο τη «συμφιλίωση στο μέτωπο» και την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης, όπως καλούσαν οι Αμερικάνοι και Ισραηλινοί εισβολείς, αυτός υπερασπίζεται την κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας του από τους επίδοξους κατακτητές.

Και γι’ αυτό ακριβώς θέλουν να μειώσουν και να εκμηδενίσουν την αντίσταση του ιρανικού λαού, γράφοντας μικρόψυχα πως δεν ήταν νίκη του λαού του Ιράν, αλλά νίκη των… μουλάδων. Αντίθετα ήταν και είναι μελιστάλακτοι με αυτούς που τον περασμένο Δεκέμβρη και Γενάρη κατέβηκαν σε κινητοποιήσεις οργανωμένες και καθοδηγημένες από ΗΠΑ-Ισραήλ, στα πρότυπα των γνωστών «πολύχρωμων επαναστάσεων», με τον Τραμπ να δηλώνει πως αυτοί τους είχαν εξοπλίσει σε ρόλο πέμπτης φάλαγγας και τους έστελνε μηνύματα λίγες μέρες πριν την εξαπόλυση του πολέμου, για να τους ενθαρρύνει, λέγοντας «βαστάτε, ερχόμαστε».

Αυταπάτες για τους «άλλους» ιμπεριαλιστές ή συγκάλυψη της επιθετικότητας των ΗΠΑ;

Ένα βασικό επιχείρημα που προβάλλει το ΚΚΕ(μ-λ) για να δικαιολογήσει τη θέση του περί αντιδραστικού πολέμου είναι, όπως γράφει η Ανακοίνωση του ΠΓ του, για να χτυπηθεί «η αυταπάτη ότι οι ελπίδες και η προοπτική της εργατικής τάξης και των λαών βρίσκεται στην στοίχιση πίσω από «καλούς» ή «αμυνόμενους» ιμπεριαλιστές (Ρώσους, Κινέζους ή Ευρωπαίους) ή στη στοίχιση πίσω από κάθε είδους περιφερειακές δυνάμεις, αντιδραστικά καθεστώτα ή αστικές ηγεσίες». 

Στην πραγματικότητα με την επίκληση των αυταπατών επινοούν ένα σόφισμα για να ταυτίσουν τον αγώνα αντίστασης του ιρανικού λαού ενάντια στους επίδοξους κατακτητές του με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των άλλων ιμπεριαλιστών και όποιων περιφερειακών δυνάμεων. Επειδή οι κινέζοι και ρώσοι ιμπεριαλιστές αξιοποιούν τη νίλα και επωφελούνται από το στραπάτσο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στον πόλεμο του Ιράν και όχι μόνο, δεν θα έπρεπε οι Ιρανοί να υπερασπίσουν την εδαφική κυριαρχία και ανεξαρτησία της πατρίδας τους; Θα έπρεπε δηλαδή να σηκώσουν τα χέρια ψηλά, να πούνε στους Αμερικάνους, περάστε για να μην καλλιεργηθούν δήθεν αυταπάτες και επωφεληθούν οι κινέζοι και ρώσοι ιμπεριαλιστές; Πρόκειται για μια καθαρή σοφιστεία με μπόλικη ουρά. Στην πραγματικότητα αυτό το ψευτοεπιχείρημα με το πρόσχημα της καλλιέργειας αυταπατών για το ρόλο των άλλων ιμπεριαλιστών αφήνει στο απυρόβλητο την επιθετικότητα και τις επεμβάσεις των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, αν οι ΗΠΑ επιτεθούν -όπως απειλούν- στην Κούβα, στη Γροιλανδία ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν θα πρέπει να αντισταθούνε οι λαοί αυτών των χωρών γιατί υποτίθεται κάτι τέτοιο θα καλλιεργήσει αυταπάτες για το ρόλο των άλλων ιμπεριαλιστών. Σε αυτό τον παραλογισμό οδηγεί μια τέτοια τοποθέτηση.

Τους κινέζους και ρώσους ιμπεριαλιστές το επαναστατικό κίνημα πρέπει καθημερινά να τους ξεσκεπάζει και να έχει απέναντί τους σταθερό και αδιάκοπο μέτωπο αντιπαράθεσης, όπως και ενάντια σε όσους μέσα στο κίνημα έχουν μια στάση συμφιλίωσης μαζί τους. Όμως αυτή η πάλη θα ήταν ολέθριο λάθος αν οδηγούσε στην αναίρεση του αγώνα ενάντια στις στρατιωτικές επεμβάσεις και τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Σε ό,τι αφορά τώρα τους «καλούς» ή «αμυνόμενους» κινέζους και ρώσους ιμπεριαλιστές, αυτές τις αυταπάτες ας τις αναζητήσουν αλλού και όχι στο Μ-Λ ΚΚΕ. Εξάλλου αναπάντητο παραμένει το κείμενο αντιπαράθεσης που γράψαμε πριν ένα χρόνο στο Λ.Δ. όταν καλέσαμε την ηγεσία του ΚΚΕ(μ-λ) «να πάψουν να είναι δέσμιοι ακατανόητων εμμονών που τους εγκλωβίζουν σε σοβαρά λαθεμένες πολιτικές θέσεις και εκτιμήσεις και να υιοθετήσουν άμεσα την εκτίμηση πως σήμερα η Κίνα είναι ο κύριος στρατηγικός αντίπαλος των ΗΠΑ, γιατί οι διεθνείς εξελίξεις είναι όντως καταιγιστικές».

Μια δεκαετία το Μ-Λ ΚΚΕ παλεύει τη θέση πως ο κινέζικος ιμπεριαλισμός είναι ο βασικός αντίπαλος και ανταγωνιστής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που ανταγωνίζονται για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Αν κάποιος είχε ή εξακολουθεί να έχει αυταπάτες για το ρόλο του κινέζικου ιμπεριαλισμού, που όλος ο πλανήτης βλέπει ότι είναι ο βασικός αντίπαλος των ΗΠΑ, ας ψάξουν να τον βρουν.

Για την ιστορική εμπειρία του επαναστατικού ΚΚΕ

Σε ό,τι αφορά «στη στοίχιση πίσω από κάθε είδους περιφερειακές δυνάμεις, αντιδραστικά καθεστώτα ή αστικές ηγεσίες» να σημειώσουμε τα εξής. Είχαμε καλέσει επανειλημμένα το ΚΚΕ(μ-λ) να απαντήσει ποιος είναι ο χαρακτήρας του πολέμου, αν είναι δίκαιος ή άδικος και πώς στέκεται απέναντι στην ιστορική εμπειρία του επαναστατικού ΚΚΕ, που μέσα από τις φυλακές ο ηγέτης του, τον Οκτώβρη 1940, κάλεσε το λαό σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα αντίστασης ενάντια στον ιταλικό φασισμό. Τελικά προσπάθησε να απαντήσει με μια μακροσκελέστατη Ανακοίνωση του Κ.Ο. του στις 17/5/ 2026, που ανάμεσα σε πολλά άλλα η ουσία της είναι η εξής: «στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να μεταφερθεί η τακτική και η γραμμή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος όταν αυτό υπήρχε συγκροτημένο και ανεπτυγμένο διεθνώς, όταν ήταν δεδομένο το νέο σοσιαλιστικό κράτος (ΕΣΣΔ), το κόμμα των μπολσεβίκων και ο Κόκκινος Στρατός! Το γράμμα του Ζαχαριάδη γράφτηκε στη βάση αυτών των δεδομένων και η γραμμή που πρόβαλλε πατούσε πάνω σε αυτά τα δεδομένα».

Κατ’ αρχή δεν ξεκαθαρίζουν αν αυτή η γραμμή που χάραξε το γράμμα Ζαχαριάδη ήταν σωστή ή λαθεμένη. Το σημερινό ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια έχει απορρίψει τη γραμμή του Ζαχαριάδη και όλη τη γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, υιοθετώντας τη γραμμή του τροτσκισμού για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που τον θεωρεί όχι αντιφασιστικό, αλλά ιμπερι αλιστικό, όπως και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Το ΚΚΕ(μ-λ) αποφεύγει καιροσκοπικά να απαντήσει αν ήταν σωστή ή λάθος η γραμμή του Ζαχαριάδη, και στην πραγματικότητα λέει πως και σωστή να ήταν η γραμμή του ΚΚΕ τότε, δεν μπορούμε στις σημερινές συνθήκες να την υιοθετήσουμε γιατί δεν είναι σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα συγκροτημένο και ανεπτυγμένο διεθνώς! Ο χαρακτήρας δηλαδή ενός πολέμου δεν καθορίζεται από τις δυνάμεις που συγκρούονται, από τους πραγματικούς σκοπούς του πολέμου, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους, αλλά από το επίπεδο ανάπτυξης του κομμουνιστικού κινήματος! Αν η χώρα μας δηλαδή δεχθεί πολεμική επίθεση τώρα που το κομμουνιστικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση, τότε ο πόλεμος θα είναι αντιδραστικός, ενώ αν θα ήταν ανεπτυγμένο το κομμουνιστικό κίνημα τότε ο πόλεμος μπορεί να είναι δίκαιος από την πλευρά του λαού μας. Πολύ φθηνά, πρόχειρα και διάτρητα επιχειρήματα.

Όταν ο Ζαχαριάδης μέσα από τα μπουντρούμια της φασιστικής δικτατορίας, σε αυτά που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου Έλληνες κομμουνιστές, έστειλε το ιστορικό γράμμα, η Σοβιετική Ένωση δεν βρισκόταν σε πόλεμο με το χιτλερικό φασισμό και το ΚΚΕ ήταν χτυπημένο από το Μεταξά, αδύναμο, σχεδόν μισοδιαλυμένο. Και ακριβώς αυτό το ιστορικό γράμμα που χάραξε τη γενική γραμμή αντίστασης στους φασίστες εισβολείς και αποτέλεσε τίτλο τιμής για το κομμουνιστικό κίνημα, έβαλε τα θεμέλια για τη θυελλώδη ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ’40-’44 και για το ξεπέταγμα και το ραγδαίο δυνάμωμα του ΚΚΕ. Για το Ζαχαριάδη το πρόβλημα δεν ήταν ο αντιδραστικός, φασιστικός χαρακτήρας της κυβέρνησης Μεταξά, αλλά πώς θα σταθούν οι κομμουνιστές στον πόλεμο, υπερασπίζοντας την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και εκφράζοντας τα εθνικολαϊκά συμφέροντα. Υπογραμμίζοντας στο τέλος πως «Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».Το ζήτημα για τον ιρανικό λαό και τους κομμουνιστές δεν είναι τώρα το καθεστώς του Ιράν, που είναι και παραείναι θεοκρατικό και καταπιεστικό. Πρωταρχική προϋπόθεση για να συνδεθούν οι επαναστάτες με το λαό, για να τον συσπειρώσουν και να αποκτήσουν την εμπιστοσύνη του είναι να βρεθούν στην πρωτοπορία του αγώνα αντίστασης ενάντια στους ξένους επιθετιστές, να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων την ώρα που οι επίδοξοι κατακτητές με τους βομβαρδισμούς τους ισοπεδώνουν τις πόλεις του Ιράν και δολοφονούν τον ιρανικό λαό, να βρεθούν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της πατρίδας με όλους όσοι αντιστέκονται, για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας της χώρας.

Το κριτήριο τώρα για τους κομμουνιστές, που καθορίζει τη στάση τους απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις του Ιράν, είναι ποιες από αυτές αντιστέκονται με τον έναν ή άλλο τρόπο στους επιδρομείς και ποιες συμβιβάζονται, συνθηκολογούν ή γίνονται πέμπτη φάλαγγα του εχθρού. Μόνο μια τέτοια γραμμή, ιστορικά επιβεβαιωμένη, μπορεί μέσα στην πορεία του αγώνα αντίστασης να αναδείξει επικεφαλής γνήσιες πατριωτικές και επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αντιιμπεριαλιστικού αγώ­να, κόντρα σε θεοκρατικά δόγματα, υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές και επαναστατικές κατευθύνσεις, σε αγώνα των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων ενάντια στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές με επιστέγασμα την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος