Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Η ψευτό-ανακωχή θα δώσει τη θέση της στις ανοιχτές συγκρούσεις μάλλον.

Η επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου, τη Μεγάλη Τετάρτη 8 Απριλίου, πέρα από καταφανώς εγκληματική, θέτει το ερώτημα αν πρόκειται για προβοκάτσια εναντίον των ΗΠΑ ή αν έλαβε χώρα εν γνώσει τους.

Η αρχική εκτίμηση ίσως έτεινε προς την πρώτη εξήγηση. Όπως ήδη γράφαμε, το Ισραήλ δεν επρόκειτο να δεχτεί μια ανακωχή (πολύ περισσότερο μια ειρήνη) η οποία σαφώς καταδείκνυε τη νίκη του Ιράν. Εάν επρόκειτο για μια δική του προβοκατόρικη έναντι του προέδρου των ΗΠΑ, ενέργεια ενδεχομένως θα μπορούσε να περιμένει κανείς ότι οι ΗΠΑ με κάποιον τρόπο θα «μάζευαν» το Ισραήλ.  

Δεν χρειάστηκαν παρά λίγες ώρες προκειμένου να επιβεβαιωθεί ότι οι ΗΠΑ έστησαν μια ακόμα παγίδα εναντίον του Ιράν. Πρώτον, ψεύδονται όταν υποστηρίζουν ότι ο Λίβανος δεν περιλαμβάνεται στην ανακωχή, δεδομένου ότι και από πλευράς Πακιστάν επιβεβαιώνεται ότι ο Λίβανος περιλαμβάνεται κανονικώς.

Δεύτερον, αρνούνται ότι τα 10 σημεία του Ιράν αποτελούν βάση για περαιτέρω διαπραγμάτευση, όπως είχαν ανακοινώσει δια του προέδρου Τραμπ, λίγες ώρες πριν. Τρίτον, από συμμάχους των ΗΠΑ έλαβαν χώρα νέες επιθέσεις κατά του Ιράν. Τέταρτον, οι απειλές του Τραμπ περί επανέναρξης του πολέμου (και) εναντίον του Ιράν εάν δεν ανοίξουν άμεσα τα Στενά του Ορμούζ (πέρα από απόδειξη της αποτυχίας της πολιτικής του, δεδομένου ότι τα Στενά ήταν ανοιχτά πριν τον πόλεμο) πέρα από παραβίαση των συμπεφωνημένων, δείχνει ότι οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει πέραν πάσης αμφιβολίας τη συνέχιση του πολέμου.

Ο στόχος ΗΠΑ και Ισραήλ παραμένει ο ίδιος: η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και η διάλυση της χώρας. Ως εκ τούτου, οι αιτίες του πολέμου είναι παρούσες. Οι ΗΠΑ θέλουν να τεμαχίσουν τον άξονα της αντίστασης και ακόμα χειρότερα, να προκαλέσουν εσωτερικές εντάσεις στο Ιράν, μεταξύ «μεταρρυθμιστών» και «σκληροπυρηνικών», μέσα από διαφωνίες ως προς τη συμμετοχή ή όχι, στις διαπραγματεύσεις του Ισλαμαμπάντ ή και ακόμα περισσότερο ως προς μια τυχόν συμφωνία με τις ΗΠΑ. Το Ισραήλ δε, επιχειρεί και πετυχαίνει να αξιοποιήσει τον Τραμπ, εις το έπακρον.

Το Ιράν από την πλευρά του, γνωρίζει ότι δεν υπάρχει προοπτική ειρήνης, ούτε για το ίδιο, ούτε για τον άξονα της αντίστασης. Αυτό το οποίο πιθανότατα επιχειρεί είναι να μη φορτωθεί τις ευθύνες από την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων και να κερδίσει χρόνο ενόψει της νέας έναρξης του πολέμου, χωρίς ταυτοχρόνως να φανεί ότι εγκαταλείπει τους συμμάχους του.

Επομένως, σε μόλις 12 ώρες, το Ισραήλ πέτυχε τον κύριο στόχο του -την καταστροφή των διαπραγματεύσεων του Ισλαμαμπάντ και έτσι την επιστροφή σε κατάσταση πολέμου στην περιοχή. Επιπλέον, φαίνεται ότι έχουν αποκτήσει έναν νέο ανοιχτό εταίρο στον πόλεμο -τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (και ίσως το Κατάρ), τα οποία συμμετέχουν πλέον ενεργά «στον πόλεμο». Αυτό ήταν αναμενόμενο, δεδομένου ότι μια χερσαία εισβολή στο Ιράν είναι πολύ πιθανό να ξεκινήσει από το έδαφος των Εμιράτων. Εκεί θα συγκεντρωθούν οι αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις, τις οποίες οι Ισραηλινοί «εταίροι» τους «προσκαλούν» επίμονα να πραγματοποιήσουν μια χερσαία επιχείρηση.

Οι Σαουδάραβες, από την πλευρά τους, είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί με την ιδέα της ανάπτυξης αμερικανικών δυνάμεων εισβολής στο έδαφός τους και είναι πρόθυμοι να αποφύγουν την άμεση εμπλοκή σε οποιονδήποτε περαιτέρω πόλεμο. Δεδομένης της πιθανότητας ενός δεύτερου μετώπου στην Υεμένη (και γνωρίζουν πόσο καλά μπορούν να πολεμήσουν οι Υεμενίτες), ο σκεπτικισμός τους είναι κατανοητός. Ένας πόλεμος δύο μετώπων με την προοπτική της καταστροφής στρατηγικών υποδομών δεν τους ελκύει ιδιαίτερα. Όμως η πιθανότητα να ξεφύγουν από τις συγκρούσεις έχει γίνει ακόμη πιο απομακρυσμένη για αυτούς μετά τα χθεσινά γεγονότα.

Έτσι, είναι ασφαλές να πούμε ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει επιστρέψει στις ίδιες μορφές και ένταση με προχθές. Κι όμως, το «ειρηνευτικό σχέδιο» που ανακοινώθηκε χθες έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Κατέδειξε την έλλειψη εμπιστοσύνης των ΗΠΑ στις δικές τους δυνάμεις. Έδειξε επίσης ότι είναι έτοιμες να υποχωρήσουν ή και να συνθηκολογήσουν. Αυτό ανοίγει ήδη μια νέα πραγματικότητα για τον κόσμο, μια πραγματικότητα στην οποία όλοι θα πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε.

Εν τω μεταξύ, οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ δεν έχουν ακόμη ακυρωθεί. Η ψευτό-ανακωχή θα δώσει τη θέση της στις ανοιχτές συγκρούσεις μάλλον.