Δημήτρης Μηλάκας - topontiki.gr 

Πίσω από την αποπομπή της Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση από εκείνη που αποτυπώνουν οι καταγγελίες για την προσωπική / ιδιοτελή συμπεριφορά της: ο ενδοαμερικανικός επιχειρηματικός πόλεμος για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου, με διακύβευμα συμβόλαια δισεκατομμυρίων.

Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να εκτοπίσει το ρωσικό αέριο από την Ανατολική Ευρώπη, αντικαθιστώντας το με αμερικανικό LNG. Όμως οι (αμερικανικές) εταιρείες που διεκδικούν αυτή την τεράστια αγορά συγκρούονται για το ποια θα εξασφαλίσει το μεγαλύτερο μερίδιο, αξιοποιώντας και τις προσβάσεις τους στην αμερικανική διοίκηση.

Η Venture Global έχει αποκτήσει ισχυρό εμπορικό προβάδισμα, εξασφαλίζοντας μακροχρόνια συμβόλαια διάθεσης φυσικού αερίου σε ελληνικό εταιρικό σχήμα. Η ανταγωνίστρια Argent LNG του Τζόναθαν Μπας κατήγγειλε στη «Wall Street Journal» ότι η Γκιλφόιλ χρησιμοποιούσε τη διπλωματική της επιρροή προς όφελος συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων, δηλαδή της Venture Global…

Η Argent, ωστόσο, επιμένει να διεκδικεί δυναμικά μερίδιο της αγοράς, υπογράφοντας μνημόνια συνεργασίας με τη Ρουμανία και την Αλβανία. Ο ανταγωνισμός μεταφέρθηκε έτσι από τα επιχειρηματικά γραφεία στο πεδίο της αμερικανικής διπλωματίας, με τις καταγγελίες για την πρέσβη να αποκτούν πολιτικές διαστάσεις στην Ουάσιγκτον.

Οι καταγγελίες ότι η Γκιλφόιλ επιδίωξε να αποκομίσει προσωπικά οικονομικά οφέλη αποτέλεσαν την αφορμή για να την απομακρύνει ο Τραμπ. Η βαθύτερη σύγκρουση, όμως, αφορά την αξιοποίηση της αμερικανικής διπλωματικής ισχύος στον ανταγωνισμό των ενεργειακών κολοσσών.

Η αποπομπή της δεν λύνει αυτόν τον ανταγωνισμό. Απομακρύνει ένα πρόσωπο που είχε ταυτιστεί με τη μία πλευρά του, ενώ αφήνει ανοιχτή τη μάχη για το ποιος θα ελέγχει τις ενεργειακές συμφωνίες στην Ανατολική Ευρώπη…

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης γιγαντιαίων αμερικανικών επιχειρηματικών συμφερόντων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει πολιτικά στη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, αλλά οι όροι του ανταγωνισμού καθορίζονται στην Ουάσιγκτον και στα επιτελεία των ενεργειακών κολοσσών.

Η Αθήνα αναλαμβάνει δεσμεύσεις και εξαρτά τις ενεργειακές της επιλογές από συμφωνίες των οποίων την τύχη δεν ελέγχει. Κινδυνεύει έτσι να βρεθεί να πληρώνει το οικονομικό και πολιτικό κόστος μιας σύγκρουσης στην οποία συμμετέχει, χωρίς να μπορεί να καθορίσει/επηρεάσει την έκβασή της.