Από selidodeiktis

της Δέσποινας Καραγιώργου,

Μπροστά στη βαρβαρότητα, καμιά στάση δεν είναι ουδέτερη. Κάθε επιλογή αφήνει το αποτύπωμά της στην ιστορία.

Η γενοκτονία που συντελείται στην Παλαιστίνη δεν αφορά μόνο τη Γάζα.

Αφορά όλες και όλους μας.

Πάνω από 67.000 νεκροί κατά την επίσημη καταμέτρηση, 75.200 βίαιοι θάνατοι κατά την έρευνα του Lancet, το 81% των κτηρίων της Γάζας κατεστραμμένα και τα 19 πανεπιστήμια της ερείπια.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα αποδεχτούμε την εξόντωση ενός ολόκληρου λαού μπροστά στα μάτια μας, ενώ κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμοί και ισχυρά κράτη συνεχίζουν να μιλούν για «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», να εξοπλίζουν, να συνεργάζονται και να παρέχουν πολιτική νομιμοποίηση στο κράτος του Ισραήλ.

Μια κοινωνία δεν διαμορφώνεται μόνο από όσα διδάσκονται στις αίθουσες, αλλά κι από όσα μαθαίνει να ανέχεται σιωπηλά.

Είναι η κανονικοποίηση της βίας.

Είναι η εξοικείωση με τις εικόνες νεκρών παιδιών.

Είναι η συνήθεια να αντιμετωπίζεται η γενοκτονία ως μια ακόμη είδηση που σύντομα θα αντικατασταθεί από την επόμενη.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, οφείλουμε να αρνηθούμε την αδιαφορία και την εξοικείωση με τη βαρβαρότητα.

Την ώρα που η γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται, η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν διακόπτει τις σχέσεις της με το κράτος του Ισραήλ, αλλά προωθεί και στρατηγικές επενδύσεις ισραηλινών συμφερόντων, όπως το σχέδιο για την τουριστική αξιοποίηση πολλών στρεμμάτων στη Δυτική Παραλία Καλαμάτας.

Η χώρα μας δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο οικονομικής και πολιτικής νομιμοποίησης ενός κράτους που παραβιάζει συνεχώς το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Η συνενοχή, όμως, δεν σταματά στις οικονομικές συμφωνίες.

Επεκτείνεται στη στρατιωτική συνεργασία, στις κοινές ασκήσεις, στις διπλωματικές σχέσεις και στη μετατροπή της Ελλάδας σε ασφαλές πεδίο πολιτικής και οικονομικής «κανονικότητας» για ένα κράτος που συνεχίζει να ισοπεδώνει νοσοκομεία, σχολεία και προσφυγικούς καταυλισμούς.

Και έχει ονόματα και νούμερα.

Είναι το πρόγραμμα «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους 3,5 δισ. ευρώ, που ενσωματώνει τα ισραηλινά συστήματα Barak MX, David’s Sling και Spyder της Israel Aerospace Industries και της Rafael.

Είναι τα 36 συστήματα εκτοξευτών PULS της ισραηλινής Elbit, περίπου 650 εκατ. ευρώ, που πέρασαν από τη Βουλή τον περασμένο Δεκέμβρη.

Είναι η εξαγορά της ελληνικής Intracom Defense από την Israel Aerospace Industries, που κάνει την Αθήνα κόμβο της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας στην Ευρώπη.

Είναι η Theon Sensors, που πουλά στον ισραηλινό στρατό χιλιάδες διόπτρες νυχτερινής όρασης.

Αυτή είναι η υλική βάση της «κανονικότητας» που μας ζητούν να αποδεχτούμε.

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης είναι βαθιά πολιτική επιλογή, όχι ουδέτερη τεχνική διαχείριση.

Και σήμερα παίρνει ξεκάθαρη θέση απέναντι σε όσα συμβαίνουν.

Όσες και όσοι αντιστέκονται σε αυτή τη συνενοχή βρίσκονται όλο και συχνότερα αντιμέτωποι με την καταστολή.

Το είδαμε στις κινητοποιήσεις απέναντι στο Crown Iris, όταν η ειρηνική διαμαρτυρία αντιμετωπίστηκε με βία, προσαγωγές και μια πρωτοφανή επίδειξη αυταρχισμού.

Το είδαμε όταν επιχειρήθηκε και επιχειρείται να περιοριστεί ακόμη και η δημόσια έκφραση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Το είδαμε όταν η διεθνής αποστολή του Global Sumud Flotilla, που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα, δέχθηκε επέμβαση του ισραηλινού στρατού σε διεθνή ύδατα, μέσα στη ζώνη Έρευνας και Διάσωσης της Ελλάδας και αργότερα της Κύπρου, ενώ οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου στάθηκαν απλοί παρατηρητές.

Το μήνυμα που διαμορφώνεται είναι σαφές: δεν αρκεί να βομβαρδίζεται ένας λαός· επιχειρείται να περιοριστεί και η φωνή όσων αντιστέκονται απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι κάθε προσπάθεια ποινικοποίησης της αλληλεγγύης γεννά ακόμη μεγαλύτερα κινήματα αντίστασης.

Η αλληλεγγύη δεν είναι έγκλημα.

Έγκλημα είναι η γενοκτονία.

Έγκλημα είναι η κατοχή.

Έγκλημα είναι να μετατρέπεται η Μεσόγειος σε πεδίο στρατιωτικών επιχειρήσεων απέναντι σε όσους μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια.

Έγκλημα είναι να αντιμετωπίζονται ως «ακραίοι» όσοι απαιτούν να σταματήσει η σφαγή αμάχων.

Πέρσι, στις 10 Αυγούστου, χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του March to Gaza Greece για πανελλαδική ημέρα δράσης ενάντια στον τουρισμό της γενοκτονίας.

Από τα νησιά μέχρι τις πόλεις και τα χωριά, η κοινωνία έδειξε ότι δεν αποδέχεται να γίνει μέρος της κανονικοποίησης του εγκλήματος.

Φέτος, η ανάγκη να βρεθούμε ξανά στον δρόμο είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Όχι μόνο ως συμβολική κίνηση, αλλά ως στάση ευθύνης απέναντι σε όσα συμβαίνουν.

Να μην συνηθίσουμε τη γενοκτονία.

Να μην αποδεχτούμε τη σιωπή ως απάντηση μπροστά στην καταστροφή ενός ολόκληρου λαού.

Να μην αφήσουμε τον φόβο, την καταστολή ή τις πολιτικές σκοπιμότητες να καθορίσουν τα όρια της αλληλεγγύης μας.

Να μην επιτρέψουμε η ανθρώπινη ζωή να γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε κυβερνήσεις, οικονομικά συμφέροντα και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς.

Η θέση της κοινωνίας είναι δίπλα στους λαούς που αγωνίζονται για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Δίπλα σε όσους υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Όχι δίπλα σε πολιτικές που νομιμοποιούν τον εκτοπισμό και τη μαζική εξόντωση.

Φέτος, στις 9 Αυγούστου δεν διαδηλώνουμε μόνο για την Παλαιστίνη.

Διαδηλώνουμε για το δικαίωμα να παραμένουμε άνθρωποι σε μια εποχή που επιχειρεί να μας εξοικειώσει με τη βία και την αδιαφορία.

Για να μην μετατραπεί η χώρα μας σε θέρετρο αναψυχής για δολοφόνους και υποστηρικτές της γενοκτονίας, που περνούν ανέμελα τις διακοπές τους την ώρα που οι Παλαιστίνιοι στερούνται τα στοιχειώδη: το φαγητό, την περίθαλψη, την υγεία, το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή.

Και ύστερα γυρίζουν πίσω να συνεχίσουν ανενόχλητοι τη σφαγή, αντί να δικαστούν για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττουν.

Για να αρνηθούμε τη συνενοχή.

Για να υψώσουμε τη φωνή μας απέναντι στη γενοκτονία.

Για να απαιτήσουμε να σταματήσει κάθε πολιτική, στρατιωτική, οικονομική και θεσμική συνεργασία της Ελλάδας με το κράτος του Ισραήλ.

Όταν η αδικία επιχειρείται να γίνει κανονικότητα, η αλληλεγγύη γίνεται καθήκον.