του Ραμζί Μπαρούντ*

Άρθρο στο Palestine Chronicle (Παλαιστινιακά Χρονικά)

Η ΕΕ είναι «ο αρχηγός όλων των άνανδρων», δήλωσε η Διεθνής Αμνηστία σε μια καυστική δήλωση που εξέδωσε στις 21 Απριλίου. Η καταδίκη ήρθε ως άμεση απάντηση στην αποτυχία του συστημικού ευρωπαϊκού μπλοκ να διακόψει τους δεσμούς του με το Ισραήλ […]

Στις προσπάθειες να πιεστεί η ΕΕ ώστε να πάρει επιτέλους μια ηθική θέση, ηγήθηκε ένας συνασπισμός που συγκρότησαν η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Σλοβενία, και προσχώρησε αργότερα το Βέλγιο. […] Υποστήριξαν ότι η διατήρηση της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ ενώ συνεχίζονται οι ακραίες παραβιάσεις στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ισοδυναμεί με την αποκήρυξη των ιδρυτικών αρχών της ΕΕ. 

Μια τέτοια απόφαση, ακόμα και καθυστερημένα, […] θα είχε αποκαταστήσει ένα μέρος της κονιορτοποιημένης αξιοπιστίας της ΕΕ, αναζωογονώντας τη συζήτηση για το διεθνές δίκαιο. Το πιο σημαντικό, θα είχε ξεκινήσει μια σειρά από μέτρα για να θεωρηθεί το Ισραήλ υπεύθυνο, και θα είχε προσφέρει στους Παλαιστίνιους μιαν απτή αίσθηση ελπίδας.

Το λόμπινγκ της Γερμανίας και της Ιταλίας, ωστόσο, ενήργησε ως διπλωματικό τείχος προστασίας. […] 

Η άκαμπτη στάση της Γερμανίας που όφειλε να είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής κατά της μαζικής εξόντωσης, παρέμεινε αμετάβλητη ακόμη και όταν η Ισπανία προσχώρησε στην υπόθεση της Νότιας Αφρικής στο ΔΔΧ, σηματοδοτώντας μια βαθιά ρήξη στην ευρωπαϊκή νομική και ηθική συναίνεση.

Δεν αποτελεί έκπληξη επομένως το ότι η Γερμανία απέρριψε την πρόταση του Λουξεμβούργου για αναστολή του εμπορίου ως «ακατάλληλη». Από κοινού με την Ιταλία, επέμεινε ότι η ΕΕ πρέπει να διατηρήσει έναν «εποικοδομητικό διάλογο» με το Τελ Αβίβ –μια φράση που είναι πλέον ένας ευφημισμός για τη συνενοχή.

Στην Ιταλία ωστόσο, ενώ η δεξιά κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι παραμένει ευθυγραμμισμένη με τη φιλοϊσραηλινή φρουρά, η κινητοποίηση του ιταλικού λαού ήταν από τις ισχυρότερες στην Ευρώπη. […]

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου θα ένιωσε πιθανότατα μεγάλη ανακούφιση μετά την ψηφοφορία. Η ισραηλινή οικονομία αγκομαχά […], καθώς οι αμυντικές δαπάνες εκτοξεύονται στα ύψη. Η ΕΕ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ, με το συνολικό εμπόριο αγαθών να φτάνει τα 42 δισεκατομμύρια ευρώ. […] Η αναστολή της συμφωνίας θα προκαλούσε ένα καταστροφικό οικονομικό σοκ.
Ωστόσο, το γεγονός ότι η Γερμανία και η Ιταλία κατάφεραν να διατηρήσουν προς το παρόν τη συνθήκη σε ισχύ, δεν αναιρεί την επικείμενη ρήξη, […] η οποία δεν καθοδηγείται από κυβερνήσεις, αλλά από ευρωπαϊκές κοινωνίες. Δεν θα ήταν υπερβολή να υπονοήσουμε ότι η σχέση της Ευρώπης με το Ισραήλ είναι προορισμένη ν’ αλλάξει καθοριστικά. Το ιστορικό χάσμα μεταξύ των άνευ όρων υποστηρικτών του Ισραήλ, όπως η Γερμανία, και των φίλα προσκείμενων εθνών, όπως η Ιρλανδία, καταρρέει καθώς το πολιτικό εκκρεμές στρέφεται προς την Παλαιστίνη.

Το σκληροπυρηνικό στρατόπεδο δέχτηκε το πιο σημαντικό πλήγμα πρόσφατα στην Ουγγαρία. Ο Πέτερ Μαγιάρ δεσμεύτηκε ότι η Ουγγαρία θα σεβαστεί τα εντάλματα του ΔΠΔ για τη σύλληψη του Νετανιάχου, και το Ισραήλ έχασε τον πιο αξιόπιστο «άνθρωπο του βέτο» στις Βρυξέλλες.
Αυτή η πίεση είναι ικανή να διαμορφώσει πολιτικές ατζέντες. Δημοσκοπήσεις του τρέχοντος μήνα δείχνουν ότι μόνο το 17% των ερωτηθέντων στη Γερμανία θεωρούν πλέον το Ισραήλ ως αξιόπιστο εταίρο. Το χάσμα μεταξύ του ευρωπαϊκού κοινού και των κυβερνήσεών του διευρύνεται. 
Οι ίδιες ηθικής τάξης θέσεις αντικατοπτρίζονται σε στάσεις απέναντι και σ’ άλλους πολέμους. Το 56% των Ισπανών και των Ιταλών αντιτίθενται πλέον στη στρατιωτική δράση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Η κοινή γνώμη βλέπει ολοένα και περισσότερο αυτές τις κρίσεις […] ως αλληλένδετα μέτωπα μιας ενιαίας, αποτυχημένης πολιτικής, αφήνοντας τη Γερμανία ολοένα πιο απομονωμένη, ως το μοναδικό ισχυρό προστάτη του status quo.

Δεν μιλάμε πλέον για συμβολικές χειρονομίες. Βλέπουμε μια κρίσιμη μάζα υποστήριξης στην Παλαιστίνη που συνοδεύεται από άμεση δράση […]. Στις 14 Απριλίου, αναφέρθηκε ότι περισσότεροι από ένα εκατ. Ευρωπαίοι υπέγραψαν μια επίσημη αίτηση, […] καλώντας τις Βρυξέλλες να επιβάλουν κυρώσεις.

Η απόρριψη του πολέμου αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης απόρριψης της ισραηλινής στρατιωτικής πολιτικής. […] Αυτές οι μετατοπίσεις όχι μόνο έχουν απομονώσει το Ισραήλ, αλλά έχουν αρχίσει ν’ απομονώνουν και τους συμμάχους του. Εκτός από τον Ντόναλντ Τραμπ, […] η εποχή ενός ενωμένου δυτικού μπλοκ, το οποίο εξυπηρετεί αταλάντευτα τις απαιτήσεις του Ισραήλ, φθίνει.

Η παραδοσιακή εξήγηση για την υποστήριξη της Ευρώπης -ιστορική ενοχή για το Ολοκαύτωμα- δεν εξηγεί πλέον τη συμπεριφορά των πολιτικών ελίτ. Μια πιο ακριβής εξήγηση βρίσκεται στην κληρονομιά της ίδιας της Ευρώπης όσον αφορά την αποικιακή βία και τη φυλετική ιεραρχία.

Ωστόσο, η πραγματική μετατόπιση αφορά την κοινωνία των πολιτών και την ανθεκτικότητα των Παλαιστινίων που έχουν παρακάμψει τα παραδοσιακά φίλτρα των μέσων ενημέρωσης για να μιλήσουν απευθείας στον κόσμο.

Είναι απίθανο ν’ αντιστραφεί αυτή η παραδειγματική μετατόπιση, ανεξάρτητα από το αν οι γραφειοκράτες του Λουξεμβούργου καταφέρουν να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο.

*Ο Δρ. Ραμζί Μπαρούντ είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης του The Palestine Chronicle (Τα Παλαιστινιακά Χρονικά) και μη μόνιμος ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο για το Ισλάμ και τις Παγκόσμιες Υποθέσεις (CIGA).

επιμέλεια: Θέμις Αμάλλου

πηγή: Λαϊκός Δρόμος