Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

«Αν μας πετάξετε πέτρα ή βόμβα μολότοφ, θα ενημερώσουμε την οικογένειά σας πού να βρει το πτώμα σας».

Σε ένα βίντεο με ανακοινώσεις αξιωματικού της αστυνομίας των ΗΠΑ (όχι της ICE) ο εν λόγω αξιωματικός, διατυπώνοντας την πολιτική έναντι των συμπατριωτών του που διαδηλώνουν στη Μινεσότα και αλλού, μεταξύ άλλων μεθόδων αντίδρασης που περιλαμβάνουν ξυλοδαρμό, επιθέσεις με σκυλιά, φυλάκιση, ανακοινώνει ότι η επίθεση με μολότοφ ή με πέτρες θα οδηγεί σε εκτέλεση του όποιου τέτοιου διαδηλωτή. Όπως ακούγεται στο βίντεο να ανακοινώνει επισήμως: «Αν μας πετάξετε πέτρα ή βόμβα μολότοφ, θα ενημερώσουμε την οικογένειά σας πού να βρει το πτώμα σας».

Όχι, δεν έχει τολμήσει ποτέ να πει κάτι τέτοιο οποιοσδήποτε Κινέζος, Ιρανός, Ρώσος ή Βορειοκορεάτης. Μόνο στις ΗΠΑ οι επίσημες αρχές απειλούν με εκτέλεση και βασανιστήρια τους πολίτες τους. Ο λόγος επιπλέον, ο οποίος επιφυλάσσεται για τους διαδηλωτές από τις αρχές των ΗΠΑ, δεν είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον ο οποίος απευθύνεται στις ιρανικές, βενεζουελάνικες και άλλες αρχές και κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Δεν χρειάζονται άλλωστε πολλές αναλύσεις όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ως εκ της θέσεως του και με την υποστήριξη του πολιτειακού εποικοδομήματος της πατρίδας του το έχει θέσει τόσο καθαρά: το δίκαιο κάμπτεται μπροστά στην προσωπική του ηθική και μπροστά στην προσωπική του βούληση. Πρόκειται για την πολιτική και πολιτειακή θεμελίωση του ναζισμού, όπως αποτυπώθηκε τόσο στη διακυβέρνηση από τον ναζισμό, όσο και στην τέχνη που παρήγαγε ο ναζισμός (κυρίως κινηματογράφο) με την έμφαση να δίδεται στη δύναμη της βούλησης κατεξοχήν του (εκάστοτε) Φύρερ ο οποίος λειτουργεί την ίδια στιγμή ως το κατεξοχήν κέντρο της πολιτειακής κυριαρχίας αλλά και ως παράδειγμα.

Τα όσα έλαβαν επομένως χώρα στη Βενεζουέλα, όσα συμβαίνουν στη Μινεσότα, με όσα απαίτησαν οι ΗΠΑ ως προς τη Γροιλανδία και με όσα προετοιμάζουν εναντίον του Ιράν (όπως και άλλα γεγονότα) συνέχονται από ένα σαφές νήμα: η φθορά της ισχύος των ΗΠΑ και η αγωνία που αυτή προκαλεί στο κατεστημένο τους για αποκατάσταση της υπεροχής τους, ταυτοχρόνως και αναγκαστικώς παροξύνει τόσο την ιμπεριαλιστική πολιτική τους αλλά και την πορεία εκφασισμού στο εσωτερικό τους, μέσα σε συνθήκες βέβαια σόου, συχνά δε και με κωμικές εκδοχές αλλά κατεξοχήν με τρόπους δραματικούς.

Το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της «δυτικής αριστεράς» μέσα στην παρακμή της (και εν πολλοίς προκαλώντας την) υποτίμησε τόσο πολύ το ρόλο του ιμπεριαλισμού, όσο και της ανάγκης για στρατηγική κατάληψης από πλευράς της της εξουσίας, την έχει καταστήσει ανεπαρκή και απρόθυμη να δει πώς συνδυάζεται η παραπάνω, τόσο επικίνδυνη δίδυμη εξέλιξη εκφασισμού και παρόξυνσης του ιμπεριαλισμού σε μια προσπάθεια εσωτερικής σταθεροποίησης του ολιγαρχικού κατεστημένου  των ΗΠΑ και διεθνούς αποκατάστασης της κυριαρχίας του έναντι ανταγωνιστικών μερίδων παγκοσμίων κεφαλαίων. Μιλούμε για μια διαδικασία διπλής θωράκισης του κατεστημένου. Η παραδοσιακή «θεσμική» δικομματική δεξιά των ΗΠΑ αποτυγχάνει και στους δύο ρόλους, επομένως επιστρατεύεται ο τραμπισμός ως ένας (μετριοπαθής ακόμα) εκφασισμός, ικανός να στρατεύσει υπέρ του κατεστημένου ένα μεγάλο τμήμα των λαϊκών μαζών και ταυτοχρόνως να δικαιολογήσει τις εντελώς αντιδημοφιλείς κατά τα λοιπά, πολεμικές εμπλοκές από πλευράς των ΗΠΑ.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι ΗΠΑ πλέον δεν αποτελούν μόνο μια ολιγαρχία του πλούτου αλλά μια εκδοχή δικτατορίας της μεγαλοαστικής τάξης με εκλογές. Η εξουσία είναι συγκεντρωμένη περίπου στο 1%, το νομικό σύστημα νομιμοποιεί έναν ολοένα εντονότερο αυταρχισμό αλλά εκλογές εξακολουθούν να λαμβάνουν χώρα, έστω και σε πλαίσιο νοθείας ενίοτε, μικρότερης ή μεγαλύτερης και σίγουρα πειθαναγκασμών. Ακόμα και αυτή η εκλογική διαδικασία φυσικά δεν είναι εγγυημένη, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με στοιχειώδεις αστικοφιλελεύθερες διασφαλίσεις ή και εν γένει.

Βεβαίως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο εκφασισμός αποτελεί ταυτοχρόνως ένα αποτελεσματικό και ένα επικίνδυνο εργαλείο, δεδομένου ότι συμπεριλαμβάνει και εδράζεται στην κινητοποίηση μαζών οι οποίες αποδεικνύονται πολύ δυσκολότερα ελεγχόμενες από τους παραδοσιακούς γραφειοκράτες και «τεχνικούς» της εξουσίας. Αλλά όταν ένα κατεστημένο κινδυνεύει, αυτό κάνει.

Ο φασισμός και ο ναζισμός δε, ξεχνούμε ότι συμπεριλάμβανε και τον φουτουρισμό (ο οποίος σήμερα αναβιώνει μέσα από τη «λατρεία» της Τεχνητής Νοημοσύνης, τον διά-ανθρωπισμό και τον μετά-ανθρωποκεντρισμό) και το σόου (η Ρίφενσταλ, ο Γκέμπελς αξιοποίησαν στο έπακρο τον κινηματογράφο και τις δυνατότητές του, ενώ η περιβόητη πορεία προς τη Ρώμη ήταν μόνο σόου και τίποτε άλλο).

Όπως όμως ο ναζισμός δεν ήταν Χιτλερισμός έτσι και ο εκφασισμός στις ΗΠΑ δεν είναι ο Τραμπισμός. Βεβαίως, όπως ο ναζισμός δε θα ήταν ίδιος χωρίς τον Χίτλερ, έτσι και ο εκφασισμός στις ΗΠΑ δεν θα εμβαθύνει με τον ίδιο τρόπο χωρίς τον Τραμπ. Αλλά το ζήτημα είναι δομικό και έχει να κάνει με την πανίσχυρη ολιγαρχία, με το κατεστημένο του 1% το οποίο θέλει να επιβάλλει μια άνευ ελέγχου κυριαρχία, ικανή να αποσπαστεί από την υπόλοιπη κοινωνία κοινωνικοοικονομικώς αλλά πολιτικοοντολογικώς.

Όσο αμφισβητείται η ηγεμονία του (και αμφισβητείται) τόσο εσωτερικώς (ο σοσιαλισμός στις ΗΠΑ παρότι δεν εντοπίζεται ως συγκεκριμένο σχέδιο έχει αναδειχτεί στην πλέον δημοφιλή ιδέα στη νεότερη γενιά των ΗΠΑ) όσο και διεθνώς (φθορά της ισχύος των ΗΠΑ και ανάδυση νέων καπιταλιστικών κέντρων) η προσφυγή στην καταστολή και στον βιοπολιτικό έλεγχο σε εγχώριο και σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται πιο σημαντική και εντελώς αναγκαία. Εξ ου και παροξύνονται την ίδια στιγμή, ο ιμπεριαλισμός και η πορεία εκφασισμού.

Ο Τραμπ είναι μεταξύ πολλών άλλων και ένας ρηχός σόουμαν ως πρόσωπο αλλά αυτό δεν τον καθιστά λιγότερο επικίνδυνο. Το αντίθετο. Οι δυνάμεις γύρω από τον Τραμπ όπως και ο ίδιος, αντιλαμβάνονται ορθώς ότι ο φιλελευθερισμός έχει εκπέσει κυρίως λόγω των δικών του ανεπαρκειών και της δικής του υποκρισίας, η οποία τον αποξένωσε από τις λαϊκές μάζες. Στην κρίση και στην παρακμή του φιλελευθερισμού έχουν να αντιπροτείνουν  όμως μια ακόμα πιο αντιδραστική αναδίπλωση από τους υπολοίπους δεξιούς, την υποταγή του κανονιστικού πλαισίου στον «Αρχηγό», τη βία, την ακόμα εντονότερη, αντικοινωνική κυριαρχία του κατεστημένου του 1% και την επιβολή του χωρίς κανονιστικές εγγυήσεις αλλά με μόνους περιορισμούς το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων των μερών του με τον «αρχηγό».

Η ανάγκη του κατεστημένου να προσφύγει στον ακόμα εντονότερο ιμπεριαλισμό και στον εκφασισμό μέσα στο κέντρο του το οποίο είναι οι ΗΠΑ, ανοίγει από μόνη της ως διαδικασία τον χώρο και κυρίως την ανάγκη για ριζική σύγκρουση μαζί του. Προκύπτει ως άμεση ανάγκη η στρατηγική εξουσίας και ανατροπής της κυριαρχίας του σημερινού κατεστημένου, του μοντέλου άσκησης εξουσίας και ειδικότερα η νικηφόρα πάλη απέναντι στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ (τον μόνο ολοκληρωμένο ιμπεριαλισμό) και στον εκφασισμό. Οι ΗΠΑ καθίστανται στο εσωτερικό τους αλλά και σε ό, τι έχει να κάνει με την αντίσταση στις ιμπεριαλιστικές πολιτικές τους, ως το κατεξοχήν εν δυνάμει πολιτικό εργαστήριο του πλανήτη σήμερα και για την ώρα.