του Νικόλα Κοσματόπουλου

«Ασπίδα του Αχιλλέα» ονόμασαν το οπλικό σύστημα που πούλησε το Ισραήλ στην Ελλάδα. Απόδειξη ότι δεν πρέπει στρατιωτικοί να παίζουν με ιστορικές αναλογίες. Μπορεί να εκπυρσοκροτήσουν – καταρχάς συμβολικά.

Ο Αχιλλέας έφυγε από την Ελλάδα για να κατακτήσει την Τροία, μια πόλη στις σημερινές τουρκικές ακτές. Μέχρι εδώ καλά με την αναλογία. Στον πόλεμο όμως αυτόν άφησε την κατακτητική φιλοδοξία του μαζί με τα κόκκαλά του, όταν ένα συστημένο βέλος τον βρήκε στο τρωτό του σημείο, τη φτέρνα.

Σήμερα, η αρχική Ασπίδα του Αχιλλέα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη έχει γίνει σουρωτήρι από τα ιρανικά βέλη, τα οποία καταστρέφουν το ένα μετά το άλλο, τα τρωτά σημεία των Ισραηλινών με πιο πρόσφατα τις αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία και τα Στενά του Μπαμπ Ελ Μάνταμπ – της Πύλης των Δακρύων.

Οι φτέρνες των Ισραηλινών και των συμμάχων τους στην περιοχή έχουν πάρει φωτιά και είναι μάλλον αργά για δάκρυα. Ποτέ δεν είναι αργά όμως, για να πωληθεί μια άτακτη υποχώρηση ως στρατηγική συμμαχία.

Έτσι διαφημίζεται το σημερινό τρίγωνο της γενοκτονίας στην Ανατολική Μεσόγειο – Ισραήλ με την Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Ξεκίνησε θυμίζω ως μέρος της αυτοκρατορικής ατζέντας για μια «νέα μέση ανατολή», όταν η κρίση έγινε ευκαιρία με γεωπολιτικές ρήτρες του ΔΝΤ στην χρεωκοπημένη χώρα. Έπειτα προσφέρθηκε ως πάρκινγκ κεφαλαίων βουτηγμένων στο αίμα; εδώ και κάποια χρόνια αναδείχθηκε ως πλαν Β για μετοίκηση εποίκων;

Σήμερα φιλοδοξεί να γίνει η τελευταία φτέρνα του σιωνιστικής γραμμής άμυνας.

Το Ισραήλ οδεύει από γενοκτονία σε γενοκτονία προς την τελική ήττα στην Δυτική Ασία. Η Χαμάς πληγώθηκε αρκετά και η ηγεσία της Χεζμπολάχ αποψιλώθηκε. Και οι δύο, ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν. Η πρώτη μάλιστα ηγείται μιας εκλογικής συμμαχίας που καλείται να αποκαθηλώσει τον πράκτορα των δυτικών στην Ραμάλα.

Το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ κατέρρευσε. Ο διάδοχος του Άσαντ, όμως, δεν έχει γίνει σύμμαχος του Ισραήλ, όπως αυτό θα ήθελε. Το Ιράν όχι μόνο διατήρησε τη στρατηγική του θέση, αλλά φαίνεται ότι συσπείρωσε το λαό του και εκτόξευσε το περιφερειακό του κύρος και την παγκόσμια του θέση ως αξιόλογη δύναμη.

Ο πόλεμος δεν αποκατέστησε την ισραηλινή ηγεμονία στην περιοχή, και δεν επέκτεινε τις Συμφωνίες του Αβραάμ. Αντίθετα, αποκάλυψε βαθιές ισραηλινές αδυναμίες, τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά κι απομάκρυνε προς το παρόν τουλάχιστον μια σαουδαραβική συμμετοχή του Αβραάμ. Αντ’ αυτό γέννησε την συμμαχία της Μέκκας.

Το Ισραήλ χάνει σταθερά την «περιφέρεια ασφαλείας» που με πολύ κόπο, αίμα (άλλων) και αμερικανικά κεφάλαια έχτισε στην περιοχή. Παλιότερα το δόγμα της περιφερειακής ασπίδας περιείχε μπόλικο αντι-αραβικό ρατσισμό και συμπεριλάμβανε κράτη με βάθος όπως η Περσία του Σάχη και η Τουρκία των Κεμαλιστών. Η ιρανική επανάσταση και η οικονομική άνοδος της Ανατολίας στον προσανατολισμό της γείτονας αφαίρεσαν βάθος κι απομόνωσαν το Ισραήλ.

Έτσι, το Ισραήλ προσπάθησε να ανανεώσει το δόγμα της περιφερειακής ασπίδας με όσα υλικά είχαν απομείνει στο τραπέζι, τους Κούρδους του Ιράκ, τους Δρούζους της Συρίας, τους σεΐχηδες στα Εμιράτα και τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Αυτά τα υλικά υπόσχονταν αρκετό μπαρούτι εμφυλίου παντού – αλλά τουλάχιστον όχι στο Ισραήλ, ο φόβος που πάντα ελλοχεύει. Ωστόσο δεν εγγυόταν κανένα στρατηγικό βάθος κι ουσιαστική ασφάλεια.

Τώρα κάτω από το βάρος του πολέμου που οι Ισραηλινοί επιδίωξαν και ξεκίνησαν ακόμα και αυτά τα υλικά αυτά σκορπίζουν άτακτα προκαλώντας πανικό στους παροικούντες του Τελ Αβίβ. Οι Κούρδοι δεν μπούκαραν στο Ιράν, οι Δρούζοι δεν άνοιξαν το δρόμο για την Δαμασκό, τα Εμιράτα έχουν μπλέξει άσχημα με τους Σαουδάραβες, ενώ φήμες λένε ότι πληρώνουν με δισεκατομμύρια το Ιράν εν είδη συγγνώμης.

Η τελευταία γραμμή άμυνας του Ισραήλ, η βασιλική αχίλλειος φτέρνα της Ιορδανίας, σφυροκοπείται από τα ιρανικά βέλη μέσα σε ξέφρενους αλαλαγμούς των πολιτών της.

Μια επέλαση των ιρακινών πολιτοφυλακών στα σύνορα της θα μπορούσε σε μια επόμενη φάση να ρίξει σαν τραπουλόχαρτο την χούντα του βασιλιά Αμπνταλα και να φέρει την απόλυτη περικύκλωση του σιωνιστικού μορφώματος.

Απέναντι σε αυτά τα γεγονότα και τα πιθανά σενάρια, το Ισραήλ συνειδητά μετατοπίζει την γραμμή της αντιπαράθεσης δυτικά ανοίγοντας μέτωπο στο Αιγαίο, μπαίνοντας σφήνα σε μια μέχρι τώρα ψυχρή και χαμηλότονη αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας.

Αυτή όμως η μετατόπιση είναι σημάδι υποχώρησης κι όχι επέκτασης. Είναι σημάδι ήττας κι όχι κυριαρχίας. Στόχος είναι η ανάδειξη του Αιγαίου και της Κύπρου ως μιας νέας γραμμής σύγκρουσης, όπου το Ισραήλ θεωρεί ότι έχει περισσότερα πλεονεκτήματα. Δεν έχει ωστόσο.

Στην Ελλάδα η πλειοψηφία των πολιτών έχει με βάση όλες τις μετρήσεις ταχθεί εναντίον της γενοκτονίας και της κυβερνητικής επιλογής να συμμαχήσει με το γενοκτόνο κράτος. Η χώρα δεν έχει ούτε την θέληση, αλλά ούτε και την ικανότητα να πολεμήσει για χάρη του Ισραήλ. Κι αυτό το Ισραήλ το γνωρίζει πολύ καλά. Το ίδιο και οι ντόπιοι μεσάζοντες του. Ωστόσο δεν έχει άλλη επιλογή, δεδομένου ότι ο άξονας του πολέμου μετακινείται, μάλλον σπρώχνεται, δυτικά.

Ατυχής λοιπόν η ονομασία του νέου οπλικού συστήματος. Τι περιμένει κανείς από στρατοκράτες και πολιτικούς που έχουν μάθει να παπαγαλίζουν μονάχα την ιστορία όπως την άκουσαν στο εθνικό σχολειό. Αν μάθαιναν πού και πού την ιστορία άλλων λαών, θα μπορούσαν να βρουν παραλληλισμούς όχι με την Τροία αλλά με τις Σταυροφορίες.

Όταν τα σταυροφορικά κράτη κατέρρευσαν μετά την πτώση της Άκρας το 1291, οι κτήσεις τους υποχώρησαν προς τη Δύση. Πρώτα στην Κύπρο (ουπς), κι όταν διώχθηκαν από εκεί, στη Ρόδο (ούπς δις), για να καταλήξουν τελικά στη Μάλτα το 1530. Κάθε μετακίνηση τούς οδηγούσε σε μια μικρότερη, πιο απομονωμένη, λιγότερο ισχυρή βάση μέχρι της τελική ήττα. Οι σύμμαχοί τους άλλαξαν κι αυτοί, από τις μεγάλες σταυροφορικές δυνάμεις της Ευρώπης σε μικρά μεσογειακά κρατίδια. Τελικά έγιναν πειρατές, που τσιγκλούσαν τους περαστικούς για ένα ξεροκόμματο.

Αυτό είναι το αρχετυπικό πρότυπο ενός ηττημένου εγχειρήματος, που επιδιώκει να παραμείνει επίκαιρο μετατοπίζοντας τον άξονα της αντιπαράθεσής του από τη Δυτική Ασία στο Αιγαίο.

Η στροφή του Ισραήλ προς την Ελλάδα και την Κύπρο ενσαρκώνει μια σύγχρονη εκδοχή αυτής ακριβώς της υποχώρησης.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να έρθει η ήττα πιο σύντομα και για να πληρώσουν οι γενοκτόνοι, αλλά και να λογοδοτήσουν οι σύμμαχοί τους στη χώρα.

πηγή: info-war.gr