Μετά από Γαλλία και Γερμανία , οικονομικά ”ασθενής” και η Ιταλία , 3η οικονομία της ΕΕ-Οικονομικό ¨νεκροταφείο¨ η ΕΕ

ΠΗΓΗ: iskr"

Οι διαρθρωτικές αδυναμίες επανεμφανίζονται, αυξάνονται οι κίνδυνοι για τα εύθραυστα δημόσια οικονομικά της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της ευρωζώνης.

Η ανάκαμψη της ανάπτυξης της Ιταλίας από την πανδημία COVID-19 εξασθενεί πολύ πιο γρήγορα από το αναμενόμενο, αναφέρει σε ανάλυσή του το Reuters, βάζοντας όλως τυχαίως στο «κάδρο» των ανησυχιών και την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης.
Όπως αναφέρει μάλιστα, καθώς οι διαρθρωτικές αδυναμίες επανεμφανίζονται, αυξάνονται οι κίνδυνοι για τα εύθραυστα δημόσια οικονομικά της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της ευρωζώνης.
Αφού το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν έμεινε απροσδόκητα στάσιμο το τρίτο τρίμηνο, η εθνική στατιστική υπηρεσία ISTAT δήλωσε αυτόν τον μήνα ότι δεν αναμένει βραχυπρόθεσμη ανάκαμψη και προέβλεψε ανάπτυξη μόλις 0,5% το 2024, το ήμισυ του επίσημου στόχου της κυβέρνησης για 1%.
Η εκτίμηση της ISTAT θα επαναφέρει την Ιταλία στη συνήθη θέση της μεταξύ των πιο αδύναμων επιδόσεων της ευρωζώνης και θα έρχεται σε αντίθεση με την αισιόδοξη εικόνα που είχε σκιαγραφήσει η πρωθυπουργός Giorgia Meloni, καθώς και ορισμένοι οικονομολόγοι, μόλις πριν από λίγους μήνες.

Τα στοιχεία

Σύμφωνα με το Reuters, τα πρόσφατα δεδομένα ήταν θλιβερά.
Η επιχειρηματική εμπιστοσύνη βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2021, μια μακροχρόνια μεταποιητική κρίση βαθαίνει και ο τομέας των υπηρεσιών που στήριζε την οικονομία για το μεγαλύτερο μέρος του έτους συρρικνώνεται τώρα.
«Το επιχειρηματικό μοντέλο της Ιταλίας που αποτελείται από μικρές επιχειρήσεις δεν ευνοεί πλέον την ανάπτυξη, έχει ανεπαρκείς δημόσιες επενδύσεις και πολεμά την πράσινη μετάβαση αντί να την ενστερνιστεί ως ευκαιρία ανάπτυξης», δήλωσε ο Francesco Saraceno, καθηγητής οικονομικών στο Science Po του Παρισίου and το Πανεπιστήμιο LUISS της Ρώμης.
Οι αναλυτές λένε ότι η κατάσταση είναι ακόμη πιο ανησυχητική, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ιταλία λαμβάνει μια συνεχή ροή δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τις Βρυξέλλες ως μέρος του Ταμείου Ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την COVID-19.
Η Ισπανία, ο άλλος κύριος αποδέκτης του ταμείου, αναπτύσσεται τουλάχιστον τέσσερις φορές πιο γρήγορα.

Βραχυπρόθεσμη ενίσχυση

Ο Saraceno είπε ότι η ανάκαμψη της Ιταλίας το 2021-2022 βασίστηκε κυρίως σε κρατικά χρηματοδοτούμενα κίνητρα για τον κατασκευαστικό τομέα – το λεγόμενο “superbonus” – που τροφοδότησε μια επενδυτική άνοδο.
Αλλά αντιστράφηκε φέτος καθώς το δαπανηρό σχέδιο καταργήθηκε σταδιακά.
Η Ιταλία είναι η πιο υποτονική οικονομία της ευρωζώνης από την έναρξη του ενιαίου νομίσματος πριν από 25 χρόνια, και η τελευταία της ύφεση απειλεί να εκτροχιάσει τα δημόσια οικονομικά της που έχουν ήδη τεθεί σε κίνδυνο.
Το δημόσιο χρέος, αναλογικά το δεύτερο μεγαλύτερο στη ζώνη του ευρώ, προβλέπεται από την κυβέρνηση να αυξηθεί σε περίπου 138% του ΑΕΠ το 2026 από 135% πέρυσι.
Εάν η ανάπτυξη το 2025 είναι σημαντικά χαμηλότερη από τον στόχο του 1,2% της Ρώμης, όπως αναμένουν τώρα οι περισσότεροι αναλυτές, αυτός ο λόγος χρέους πιθανότατα θα αυξηθεί ταχύτερα.
Οι επενδυτές μπορεί τότε να γίνουν πιο απρόθυμοι να αγοράσουν ιταλικά ομόλογα, αυξάνοντας το βάρος της κυβέρνησης για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Η Ιταλία έχει ήδη δεχτεί τις εντολές της ΕΕ να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα λόγω των τεράστιων υπερβάσεων τα τελευταία δύο χρόνια, αφαιρώντας κάθε ελπίδα να δαπανήσει τον δρόμο της προς την ανάπτυξη.

Η Ισπανία είναι μπροστά

Η αδυναμία της χώρας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την Ισπανία, της οποίας το ΑΕΠ προβλέπεται να αυξηθεί κατά περίπου 3% φέτος.
Τον τελευταίο χρόνο η Ισπανία επεκτάθηκε με τριμηνιαίους ρυθμούς μεταξύ 0,7% και 0,9%, ενώ η Ιταλία κυμάνθηκε μεταξύ μηδέν και 0,3%.
Ο Angel Talavera, επικεφαλής ευρωπαϊκής έρευνας στην Oxford Economics, είπε ότι η επιτυχία της Ισπανίας στην προσέλκυση μεταναστών και την ενσωμάτωσή τους στην οικονομία της υπήρξε βασικός μοχλός της ανάπτυξής της, μαζί με την τουριστική έκρηξη και τις σταθερές καταναλωτικές δαπάνες.
Οι πολύ λιγότεροι μετανάστες της Ιταλίας σπάνια κάνουν ειδικευμένες ή ακόμη και ημιειδικευμένες δουλειές και συχνά περιορίζονται στην παράτυπη οικονομία.
Εν τω μεταξύ, οι νεαροί Ιταλοί εγκαταλείπουν τη χώρα κατά χιλιάδες λόγω έλλειψης πολλά υποσχόμενων προοπτικών καριέρας.
Η συρρίκνωση του πληθυσμού είναι από μόνη της πηγή οικονομικής αδυναμίας.
«Είναι αρκετά διαφορετικοί τύποι οικονομιών, η Ισπανία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις υπηρεσίες και τον τουρισμό, ενώ η Ιταλία εξακολουθεί να έχει έναν μεγάλο μεταποιητικό τομέα που είναι όλο και πιο μη ανταγωνιστικός και λειτουργεί ως τροχοπέδη στην επέκταση», είπε ο Talavera.
«Τα τελευταία 20 χρόνια η Ισπανία φαίνεται επίσης να έχει κάνει καλύτερη δουλειά στον εκσυγχρονισμό των υποδομών και των δημόσιων υπηρεσιών της», πρόσθεσε.

Είναι η οικονομία…

Οι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι ένας ημιτελής κατάλογος των προβλημάτων της Ιταλίας περιλαμβάνει ελλιπείς επενδύσεις στην εκπαίδευση, τις υποδομές και τις δημόσιες υπηρεσίες, την ασφυκτική γραφειοκρατία, τις τράπεζες που αποστρέφονται τον κίνδυνο, το ανεπαρκές χρηματιστήριο και ένα αναποτελεσματικό σύστημα δικαιοσύνης – όλα τα ζητήματα που παραμένουν άλυτα εδώ και χρόνια.
Υπάρχει επίσης ένας ίσως εκπληκτικός βαθμός συναίνεσης σχετικά με το ποια πρέπει να είναι η κορυφαία πολιτική προτεραιότητα για τη βελτίωση των πραγμάτων, μια ερώτηση που έθεσε το Reuters σε πέντε εξέχοντες Ιταλούς οικονομολόγους.
Ο Roberto Perotti, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Bocconi του Μιλάνου, ο Lorenzo Bini Smaghi, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο Andrea Roventini, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Sant’Anna της Πίζας και το Science Po’s Saraceno είπαν ότι πρέπει να δοθεί έμφαση στις επενδύσεις στην εκπαίδευση και την έρευνα.
Ο Lorenzo Codogno, επικεφαλής της LC Macro Advisors και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών, δήλωσε ότι προτεραιότητά του θα είναι η περαιτέρω απελευθέρωση της αγοράς εργασίας.