Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Υπάρχει μια τουρκική παροιμία: «Όταν ο κλόουν μπει στο παλάτι, δεν γίνεται αυτός βασιλιάς αλλά το παλάτι, τσίρκο».

Ο πρόεδρος Τραμπ βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης. Οι δηλώσεις του αποτελούν ένα μείγμα άγνοιας, αδιαφορίας (και για τους στρατιώτες των ΗΠΑ μεταξύ πολλών άλλων) ομολογίας εγκλημάτων και ανοησίας. Κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά πλέον ως πολιτική προσωπικότητα, παρά ως έναν ευρισκόμενο σε σύγχυση νταή, επικεφαλής μιας γιγάντιας μηχανής η οποία εγκληματεί όπου μπορεί προκειμένου να κρύψει την παρακμή της. Είναι προφανές ότι είναι και εκβιάσιμος και απολύτως άσχετος με τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται. Προσωποποιεί μια βαθιά και ιστορική παρακμή των ΗΠΑ, η οποία δεν ξεκίνησε με αυτόν αλλά αυτός είναι εκείνος που την κορυφώνει (μέχρι νεωτέρας). Ούτε ο Νέρωνας όπως ούτε και ο Καλιγούλας ήρθαν ως κεραυνοί εν αιθρία. Υπήρξαν ιστορικά προϊόντα, τα οποία ωστόσο κορύφωσαν μια εξελισσόμενη διαδρομή παρακμής.

Τα checks and balances στις ΗΠΑ μοιάζουν να τελούν υπό κατάρρευση. Για να είμαστε σαφέστεροι: το φάντασμα, η υπόθεση της ύπαρξής τους αναιρείται. Η γραφειοκρατία έχει είτε αναιρεθεί, είτε έχει καταληφθεί από φανατικούς, χριστιανοσιωνιστές σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οι ΗΠΑ δείχνουν ως προς το κατεστημένο τους να ελέγχονται απολύτως από ένα άλλο κράτος (το Ισραήλ) όπως και από ένα βαθιά και απολύτως διεφθαρμένο κατεστημένο υπερπλουσίων όπως ήδη η υπόθεση Έπσταϊν είχε αποκαλύψει.

Ο πρώην υπεύθυνος για την εθνική αντιτρομοκρατική πολιτική, Τζο Κεντ είπε ακριβώς αυτό παραιτούμενος: την πολιτική των ΗΠΑ τη ρυθμίζει το Ισραήλ. Φυσικά όπως και ο Τάκερ Κάρλσον θα υποστεί την μήνι του προέδρου των ΗΠΑ, όπως και των υπηρεσιών εκείνων τις οποίες πλέον ελέγχει προσωπικώς ο τελευταίος.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ταπεινώθηκε εν τω μεταξύ πολλαπλώς: αφού διακήρυξε ότι έχει καταστρέψει ουσιαστικώς το Ιράν, αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από κάθε σύμμαχο και μη, προκειμένου να ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ, απλώς και μόνο για να εισπράξει την απόρριψη από όλους. Ακόμα και οι πλέον χαμερπείς, ενίοτε θέλουν να μπήξουν το μαχαίρι στον νταή που τους τραμπουκίζει. Όλοι ξέρουν επιπλέον, ότι οι ΗΠΑ (αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον), απλώς… «δεν μπορούν».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατόπιν αυτών φαίνεται να προσανατολίζεται προς μία ακόμα φαντεζί επιχείρηση, ελέγχου (ή μάλλον απόπειρας) των Στενών του Ορμούζ και ίσως κατάληψη του μικρού νησιού Χαργκ. Οι ειδήσεις άλλωστε όλο και περισσότερο αφορούν την ανάπτυξη αμερικανικών μονάδων ταχείας αντίδρασης στην περιοχή.

Πρώτα και κύρια, αυτό αφορά το Ιράκ, όπου η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία του Στρατού των ΗΠΑ (και πιθανώς άλλες δυνάμεις που δεν έχουν ακόμη αναφερθεί στα μέσα ενημέρωσης) θα αναπτυχθούν σαφώς στην περιοχή. Ταυτοχρόνως οι στρατιώτες των ΗΠΑ διεξάγουν αγώνα κατά των ανταρτών στο ιρακινό έδαφος (κάτι που το Πεντάγωνο δεν πρέπει απολύτως να επιτρέψει), οι οποίοι έχουν πετύχει να καταστρέψουν την πρεσβεία των ΗΠΑ. Ανέλαβαν μάλιστα την ευθύνη για την κατάρριψη ενός αμερικανικού αεροσκάφους ανεφοδιασμού KC-135. Οι εν λόγω φιλικές προς το Ιράν δυνάμεις, γεννούν σημαντικά προβλήματα για τις ΗΠΑ, ενώ πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μια ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα ανοίξει ξανά το παιχνίδι και στη Συρία.

Η 31η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών (MEU) αναχώρησε από την Ιαπωνία για την περιοχή ως μέρος μιας ομάδας αποβίβασης επίθεσης. Πρόκειται για μια πιο ετοιμοπόλεμη μονάδα στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ ενώ είναι η μόνη ικανή για σύνθετες προσγειώσεις σε απροετοίμαστες εχθρικές παραλίες, καθώς και επιχειρήσεις δολιοφθοράς σε εχθρικό έδαφος.

Αν μπει σε μάχη για κατάληψη του νησιού Χαργκ, θα υποστηριχθεί από αέρος από αεροσκάφη της ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο Abraham Lincoln. Οι βομβαρδισμοί στις βάσεις των ΗΠΑ στο Κουβέιτ από πλευράς Ιράν έχει τον χαρακτήρα επίσης εξουδετέρωσης μιας βάσης η οποία ίσως χρησιμοποιηθεί για αυτόν τον λόγο.

Το πρόβλημα είναι ότι μια αεροναυτική επιχείρηση των ΗΠΑ θα αποτελέσει εξαιρετικώς σύνθετο εγχείρημα με πολύ μεγάλους κινδύνους. Είναι δε, πιθανό να οδηγήσει στην πλήρη κατακρήμνιση του προέδρου Τραμπ, στην οποία εκείνος θα μπορούσε να απαντήσει με τη χρήση κάποιου πυρηνικού όπλου.

Εν τω μεταξύ οι Ιρανοί οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι παρά τα ανακοινωμένα χτυπήματα από πλευράς ΗΠΑ, οι τερματικοί σταθμοί εξαγωγής δεν υπέστησαν ζημιές. Ούτε οι περισσότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Ιρανοί συνεχίζουν να εξάγουν πετρέλαιο και να κερδίζουν από αυτό.

Παρά την απελευθέρωση μέρους των στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαίου των ΗΠΑ στην αγορά, καθώς και την προσωρινή άρση των αμερικανικών κυρώσεων στη Ρωσία, η τιμή του πετρελαίου δεν αποκλιμακώνεται. Μέσα σε όλο αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο, τι κάνουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ; Εξακολουθούν να δολοφονούν πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες του Ιράν. Αρνούνται να καταλάβουν ότι έτσι χαλυβδώνουν, τουλάχιστον προς το παρόν, τον λαό του Ιράν και κόβουν τις διαπραγματευτικές οδούς. Εκτός και αν ο στόχος είναι αυτός. Ο πόλεμος συνεχίζεται και εντείνεται, με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να μην κερδίζουν.