Η αποτυχία των ΗΠΑ να επιβάλουν στον πόλεμο του Ιράν με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς τους πολιτικούς τους στόχους, δηλαδή την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος, φαίνεται να κλείνει οριστικά μια περίοδο 35 χρόνων περίπου, όπου ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αποτελούσε την αδιαμφισβήτητη, κυρίαρχη δύναμη του πλανήτη. Μετά τον πόλεμο στο Ιράν μπαίνει σε μια νέα φάση όχι μόνο η Μέση Ανατολή αλλά γενικότερα η παγκόσμια κατάσταση.

Μετά την κατάρρευση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990-91, οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν στην ισχυρότερη δύναμη του πλανήτη που οργάνωσε το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα με βάση τους «κανόνες» της και επέβαλε με τη φωτιά και το σίδηρο την παγκόσμια κυριαρχία της. Κανείς δεν φαινόταν ικανός να της αντισταθεί.

Αμέσως μετά την ανάδειξή της στη μόνη υπερδύναμη εξαπέλυσε το 1991 τον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ και σε διάστημα 3-4 εβδομάδων με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς συνέτριψε και διέλυσε τον ιρακινό στρατό που ήταν από τους πιο ισχυρούς στρατούς της Μέσης Ανατολής, ενώ αμέσως μετά χερσαίες αμερικανικές δυνάμεις μπήκαν στο νότιο Ιράκ και «απελευθέρωσαν» το Κουβέιτ εκδιώκοντας τους ιρακινούς και επιβάλλοντας τους πολιτικούς στόχους της υπερδύναμης.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη το 1999 στη Γιουγκοσλαβία με την κατάληψη του Κοσσυφοπεδίου που ήταν τμήμα της Σερβίας, το 2001 με την κατάληψη του Αφγανιστάν, το 2003 με την κατάκτηση τώρα ολόκληρου του Ιράκ, το 2011 με την ισοπέδωση και τον τεμαχισμό της Λιβύης. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με την παντοδύναμη αεροπορική του δύναμη, παρά την αντίσταση των λαών και των χωρών που δέχονταν την επίθεση, συνέτριβε και διέλυε τις στρατιωτικές δυνάμεις τους, κατέστρεφε και ισοπέδωνε τις χώρες και σε ένα μήνα περίπου από το ξεκίνημα των βομβαρδισμών τις κατακτούσε στρατιωτικά, ανέτρεπε τις κυβερνήσεις τους και επέβαλλε τους πολιτικούς στόχους του εγκαθιστώντας κατοχικές κυβερνήσεις. Αυτό ήταν ένα βασικό στοιχείο που χαρακτήρισε την παγκόσμια κατάσταση τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή δηλαδή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η δυνατότητά του να επιβάλει με τη δύναμη των όπλων τον πολιτικό έλεγχο και την κυριαρχία του στις χώρες που δέχονταν την επίθεσή του.

Αυτή η περίοδος φαίνεται να τελειώνει με τον πόλεμο στο Ιράν. Για πρώτη φορά ύστερα από τριάντα χρόνια οι ΗΠΑ γνωρίζουν μια οικτρή στρατιωτική και πολιτική αποτυχία. Ύστερα από 40 μέρες συνεχών αεροπορικών βομβαρδισμών από την ισχυρότερη αεροπορική δύναμη του πλανήτη μαζί με την ισχυρότερη αεροπορική δύναμη της Μέσης Ανατολής (Ισραήλ), όχι μόνο δεν κατάφεραν να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς, αλλά τρεις μήνες μετά την έναρξη του πολέμου η κυβέρνηση του Ιράν -παρά τη βάρβαρη δολοφονία ενός μεγάλου τμήματός της- φαίνεται να διαθέτει την ισχυρή στήριξη του λαού της που κατεβαίνει καθημερινά σε τεράστιες διαδηλώσεις καταδίκης της αμερικανοσιωνιστικής επίθεσης. Και όχι μόνο. Μετά από εβδομάδες σφοδρών αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων οι ίδιοι οι θύτες αποκαλύπτουν με τις δορυφορικές εικόνες τους και τις διαρροές πληροφοριών που κάνουν ότι το Ιράν εξακολουθεί να κατέχει σημαντικές δυνατότητες πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών και ότι οι ιρανικές επιθέσεις προ­κάλεσαν σημαντικά μεγαλύτερες κατα­στροφές στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και στις υποδομές των χωρών του Κόλπου από ό,τι αρχικά υποστήριζε η Ουάσιγκτον. Αυτό το στοιχείο, η διατήρηση δηλαδή μιας ισχυρής στρατιωτικής δυνατότητας από την πλευρά του Ιράν που του επιτρέπει και να αμύνεται και να επιτίθεται, κάνει την Ουάσιγκτον να διστάζει να εξαπολύσει μια νέα αεροπορική επίθεση, αφού έτσι κι αλλιώς τα επιτελεία του αμερικάνικου στρατού φαίνεται να έχουν αποκλείσει μια χερσαία στρατιωτική εισβολή.

Στα τελευταία τριάντα χρόνια επιβεβαιώθηκαν από τους κατακτητικούς πολέμους των ΗΠΑ οι παρακάτω τρεις αδιαμφισβήτητες παραδοχές:
-Η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη κυριαρχούσε συντριπτικά χωρίς καμιά δυνατότητα απόκρουσης από τις χώρες θύματα που αδυνατούσαν να προκαλέσουν απώλειες στους επιθετιστές.

-Οι διασκορπισμένες στρατιωτικές βάσεις τους στις περιοχές των επεμβάσεών τους παρέμεναν ασφαλείς, ποτέ δεν είχαν χτυπηθεί, γεγονός που εξασφάλιζε την απρό­σκοπτη συνέχιση των επιθέσεών τους και την προστασία των συμμάχων-υποτελών τους.

-Η σαρωτική στρατιωτική δύναμή τους οδηγούσε τελικά σε επιβολή των πολιτικών στόχων τους, θέτοντας την κάθε χώρα-θύμα με τη στρατιωτική κατάκτηση κάτω από τον πολιτικό έλεγχο και την κυριαρχία τους.

Και οι τρεις αυτές ακλόνητες παραδοχές της αμερικάνικης παντοκρατορίας καταστράφηκαν ταυτόχρονα από το δίκαιο πόλεμο που διεξάγει ο λαός του Ιράν. Και πρέπει να πάρουμε υπόψη ότι το Ιράν δεν βρέθηκε αντιμέτωπο μόνο με τη σαρωτική αμερικάνικη αεροπορική ισχύ, αλλά και με την εξίσου πανίσχυρη ναυτική δύναμη των ΗΠΑ, με την ανάπτυξη τριών αεροπλανοφόρων και δεκάδων πολεμικών πλοίων στις θάλασσες του Ιράν που ποτέ δεν είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο στους προηγούμενους πολέμους τους.

Αν ο πρώτος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ το 1991 σηματοδότησε την απαρχή της αμερικανικής παντοδυναμίας, ο πόλεμος στο Ιράν το 2026 αποκαλύπτει πως η αμερικάνικη στρατιωτική υπεροχή στις σημερινές διεθνείς συνθήκες δεν μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό έλεγχο και κυριαρχία, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα.

Το ζήτημα δεν είναι αν οι ΗΠΑ παραμένουν μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Σίγουρα εξακολουθούν να είναι. Το ζήτημα όμως είναι αν η προβολή αυτής της στρατιωτικής δύναμης περιορίζεται και αδυνατεί να επιφέρει πολιτικό έλεγχο και κυριαρχία στις χώρες που δέχονται την επίθεση. Και αυτό ακριβώς αναδεικνύει το Ιράν ως το μεγάλο νικητή του πολέμου, ανεξάρτητα αν δεν έχουν πέσει ακόμη οι τίτλοι τέλους του και αναζητά απεγνωσμένα ο Τραμπ ένα συμβιβασμό και μια διέξοδο διαφυγής. Σε τι συνίσταται αυτή η νίκη; Μια χώρα και ένας λαός, αποφασισμένοι να αντισταθούν στην πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη του κόσμου, υπομένοντας τις τεράστιες απώλειες και τις καταστροφές από τον εχθρό, ενώ ταυτόχρονα προκαλούν σημαντικό στρατηγικό κόστος προξενώντας μεγάλες καταστροφές στους επιθετιστές και στους συμμάχους τους στον Κόλπο. Για πρώτη φορά οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας αποκαλύπτεται ότι δεν είναι άτρωτοι και παντοδύναμοι, όπως θέλουν να εμφανίζονται για να καλλιεργούν την ιδέα πως κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους αγώνες των λαών.

Έτσι διαπιστώνουμε ότι όλα τα τελεσίγραφα και οι απειλές του Τραμπ ενάντια στο Ιράν σε αυτούς τους τρεις μήνες έχουν καταπέσει, αποτυπώνοντας τα στρατηγικά αδιέξοδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Η Τεχεράνη αγνοεί τις απειλές και τα τελεσίγραφα και απέναντι σε αυτή την προκλητική θρασύτητα και αλαζονεία ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι δεν πρόκειται να υπογράψει μια συμφωνία συνθηκολόγησης, όπως διαλαλεί ο Λευκός Οίκος, αλλά μια συμφωνία στη βάση των 10 σημείων που απηχούν την έκβαση και το αποτέλεσμα του πολέμου των 40 ημερών. Δεν πρόκειται το Ιράν αυτά που πέτυχε στη διάρκεια του πολέμου να τα εγκαταλείψει μετά τη λήξη του σε κάποιες διαπραγματεύσεις. Κοντά τρεις μήνες, εξελίσσεται σε αργή κίνηση και σε διεθνή θέα, από επεισόδιο σε επεισόδιο, ένα πρωτοφανές φιάσκο, μια κανονική πανωλεθρία, που σηματοδοτεί την επιτάχυνση της πορείας εξασθένησης και παρακμής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, την καταρράκωση του διεθνούς κύρους και της αξιοπιστίας του.

Αυτές οι εξελίξεις δεν αφορούν μόνο αλλά εκτείνονται πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή. Και εγκαινιάζουν μια νέα φάση στην παγκόσμια πολιτική. Όταν η «ομπρέλα προστασίας» που υπόσχονταν δεκαετίες οι ΗΠΑ στις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου καταστράφηκε, οι λακέδες και υποτελείς όπου γης αναζητούν νέους προστάτες από τον «εχθρό λαό» τους, αφού έχει χαθεί κάθε ίχνος αξιοπιστίας των σημερινών προστατών τους. Όταν όμως καταρρίπτεται ο μύθος της παντοδυναμίας μπροστά σε φίλους και αντιπάλους τότε αλλάζει ραγδαία και η παγκόσμια πολιτική.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος