ΠΗΓΗ: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος - kosmodromio.gr

Ο ελληνικός λαός δεν είναι αντισημίτης. Αντίθετα, με τη στάση του, συμβάλλει και πάλι στη σωτηρία των Εβραίων από τη δική τους τώρα ηγεσία.

Για την ισραηλινή ελίτ και τον Τύπο της οι διαμαρτυρίες κατά της πολιτικής του Ισραήλ στην Ελλάδα, ιδίως οι διαδηλώσεις όταν κρουαζιερόπλοια με Ισραηλινούς δήθεν «τουρίστες» πλησιάζουν στα ελληνικά λιμάνια, την ενοχλούν αφόρητα. Λέμε δήθεν τουρίστες, γιατί πολλοί από τους επιβάτες αυτών των πλοίων είναι στρατιώτες σε άδεια, που ξεκουράζονται μετά από τα φρικτά εγκλήματα πολέμου που κάνουν, ξεπερνώντας σε θηριωδία τους Ναζί, ώστε να πάρουν δυνάμεις προτού τα επαναλάβουν.

Ένας απροσδιόριστος αριθμός από αυτούς τους «τουρίστες» είναι εγκληματίες πολέμου και αν η (εντελώς δουλική προς το Ισραήλ) κυβέρνηση Μητσοτάκη-ΝΔ εφάρμοζε το διεθνές και το ελληνικό δίκαιο θα έπρεπε να τους κάνει έλεγχο ταυτοτήτων και να τους συλλάβει μόλις πατούσαν το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος. Όχι μόνο αυτό δεν κάνει, αλλά οργανώνει μεγάλες αστυνομικές, σχεδόν στρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις για να κατέβουν στο έδαφος οι δήθεν «τουρίστες» και να μην ενοχληθούν από τις σημαίες της περήφανης Παλαιστίνης, μιας Παλαιστίνης που μετράει τώρα την αξιοπρέπεια όλων μας.

Σημειωτέον, αυτοί οι «τουρίστες» κουβαλάνε μαζί τους σημαίες του Ισραήλ, φωνάζουν σιωνιστικά συνθήματα, προκαλούν και προσβάλλουν τους Έλληνες διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας, επιτίθενται εναντίον τους και σκίζουν αφίσες, συμπεριφερόμενοι σαν να είναι τα αφεντικά της χώρας που επισκέπτονται . Σε μια περίπτωση μάλιστα φώναζαν στους διαδηλωτές «Θα σας γαμ@@νε οι Τούρκοι», αποκαλύπτοντας το βάθος των «φιλικών αισθημάτων» που το ίδιο το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι έχει απέναντι στην Ελλάδα, κάτι που, βέβαια, δεν έχει αποδειχθεί ποτέ στην πράξη των τελευταίων 2.000 χρόνων!

Η περίφημη «στρατηγική συμμαχία» που υπάρχει δήθεν τώρα μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδα δεν είναι στην πραγματικότητα παρά ένας προπαγανδιστικός μύθος που προβάλλεται από την ελληνική  άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους, που συνήθως  θεωρούν «πατρίδα» τους μάλλον τη συλλογική Δύση (Βρετανία, ΗΠΑ και, τώρα, όλο και περισσότερο, το Ισραήλ) παρά το ελληνικό κράτος την ανεξαρτησία του οποίου σπανίως ενδιαφέρθηκαν να υπερασπιστούν. Ουδέποτε άλλωστε οι ίδιοι οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι χρησιμοποίησαν τέτοιους όρους όπως στρατηγική συμμαχία για να περιγράψουν τις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις. Αντίθετα φρόντισαν πάντα να καθησυχάσουν την Τουρκία με επίσημες κατηγορηματικές δηλώσεις ότι οι σχέσεις τους με την Αθήνα και τη Λευκωσία δεν στρέφονται κατά της Άγκυρας.

Μετά το 2010 το Ισραήλ έκανε ό,τι μπορούσε για να υποκινήσει τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ άλλων ωθώντας την Αθήνα σε σχέδια που ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν και στα οποία απαντούσε κάθε φορά με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο το τουρκικό «κόμμα του πολέμου». Η ισραηλινή επιδίωξη ήταν να επαναλάβουν, τηρουμένων των αναλογιών και σε πιο ήπια μορφή, το σενάριο που οι ίδιες δυνάμεις σχεδίασαν και πραγματοποίησαν το 1974. Όταν όμως Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν σε μεγάλη κρίση εξαιτίας του σχεδίου του αγωγού EastMed και της τουρκολιβυκής συμφωνίας, οι υπουργοί του Ισραήλ δήλωσαν μεν ότι υποστηρίζουν την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στη Μεσόγειο, δεν θα βγάλουν όμως το ναυτικό τους στη θάλασσα για να το επιβάλει.

Η υποδαύλιση του ανταγωνισμού Ελλάδας και Τουρκίας είναι μια πάγια πολιτική της δυτικής «Αυτοκρατορίας» και κατ’ εξοχήν του Ισραήλ, προκειμένου να ελέγχουν και τα δύο κράτη και να τα κρατάνε στο δυτικό στρατόπεδο. Σε ό,τι αφορά στην Κύπρο και την Ελλάδα, η «αποικιοποίησή» τους από το Ισραήλ είναι ήδη σε πολύ προχωρημένο στάδιο.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που εξηγούν και τη δυσάρεστη έκπληξη της ισραηλινής ελίτ από τη μαζικότητα, τη μαχητικότητα και την πυκνότητα των αντιδράσεων του ελληνικού λαού. Νόμιζαν ότι είχαν ήδη «κατακτήσει» την Ελλάδα και την Κύπρο με τον έλεγχο της πολιτικής τάξης, της οικονομίας, των ΜΜΕ, των «διανοούμενων», του στρατού, των υπηρεσιών. Και εκεί πράγματι κατέκτησαν πολύ σημαντικές θέσεις. Δεν άλωσαν όμως την ψυχή ενός αρχαίου λαού που εφηύρε τη λέξη δημοκρατία και προσέφερε στην ανθρωπότητα το μεγαλείο του λόγου, της προσωκρατικής φιλοσοφίας, της κλασικής τέχνης και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας του Περικλή και του μέντορά του, του Πρωταγόρα, μαθητή του Δημόκριτου.

Το γεγονός ότι ειδικά αυτή η χώρα, με αυτό το παρελθόν, ύψωσε περήφανα τη σημαία της Παλαιστίνης απέναντι στον λαό που από θύμα έγινε θύτης, η εικόνα των Ισραηλινών που αποδοκιμάζονται στα ελληνικά λιμάνια, πόνεσε ιδιαίτερα το Ισραήλ γιατί συμβόλισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον αγώνα του Ανθρώπου και της Δημοκρατίας ενάντια στη Βαρβαρότητα και τον ολοκληρωτισμό, που πήρε εν προκειμένω τη μορφή του σιωνιστικού ρατσισμού και της ανοιχτής γενοκτονίας. Αυτή είναι η βαθύτερη ταυτότητα του ελληνισμού, μόνο αυτός μπορεί να είναι ο πατριωτισμός του. 

Αλλά και η νεώτερη Ελλάδα, ουδέποτε υπήρξε τμήμα του ευρωπαϊκού αποικιακού σχεδίου, μάλλον υπήρξε το πρώτο θύμα του με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204. Τότε άρχισε να σχηματίζεται και το νεώτερο ελληνικό εθνικό σχέδιο, ένα σχέδιο του ‘Όχι, της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία.

Γι’ αυτό η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι υπήρξαν στο παρελθόν παραδειγματικοί σύμμαχοι του αγώνα των Αράβων για την εθνική τους απελευθέρωση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε ελληνικά πλοία να σώσουν τον Αραφάτ και τους πολιορκημένους μαχητές του από τη Βυρηττό. Ο Έλληνας Μιχάλης Ράπτης (Pablo) ηγήθηκε, ως Γραμματέας της 4ης Διεθνούς, της διεθνούς προσπάθειας να ενισχυθεί με όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των όπλων, η αλγερινή επανάσταση. Οι Ελληνοκύπριοι αντάρτες της ΕΟΚΑ ήταν που ανατίναζαν τα αεροπλάνα των ‘Αγγλων στην Κύπρο όταν επενέβησαν στο Σουέζ κατά του Νάσερ, αλλά και έφτιαχναν δικά τους όπλα εφοδιάζοντας τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής. Ο αρχηγός των Κυπρίων Σοσιαλιστών, ο Βάσσος Λυσσαρίδης, στενός φίλος του Μαντέλα, του Κάστρο, του Νάσερ και όλων των ηγετών της επαναστατημένης Αφρικής, ήταν και ο μόνος ξένος που έγινε επίτιμο μέλος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε τον εθνικό ύμνο των Παλαιστινίων.

Σήμερα, μπορεί η παράδοση αυτή να έχει αποκηρυχθεί και ποδοπατηθεί από την άρχουσα ελίτ, αλλά δεν παύει να ζει στο βάθος της ψυχής του Έλληνα. Παρά την μεγάλη ήττα που υπέστη το 2015 και την προδοσία από τους ηγέτες που εμπιστεύτηκε, παρά την καταιγιστική φιλοσιωνισιτική προπαγάνδα, παραπληροφόρηση και αποπληροφόρηση από τη συντριπτική πλειοψηφία των μέσων όχι ενημέρωσης, αλλά αποβλάκωσης και αποκτήνωσης, το 71% του ελληνικού λαού, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, καταδικάζει τη γενοκτονία που πραγματοποιεί το Ισραήλ. Και γι’ αυτό στις 10 Αυγούστου, σε ένα μήνα που δεν γίνονται ποτέ διαδηλώσεις στην Ελλάδα, μαζεύτηκαν τόσοι άνθρωποι να καταδικάσουν την επανεμφάνιση του Φασισμού στο Ισραήλ, σε περισσότερες από 100 τοποθεσίες στην Ελλάδα.

Γιατί αυτός ο αρχαίος λαός νοιώθει, βαθειά μέσα του, πολύ καλύτερα από τις διεφθαρμένες ελληνικές και διεθνείς ελίτ, που έχουν για πατρίδα τους το χρήμα, ότι η επανεμφάνιση του Ναζισμού εκεί που κανείς δεν τον περίμενε αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες απειλές κατά του Ανθρώπου που εμφανίστηκαν στην ιστορία του γένους μας. Και ξέρει, από την τεράστια εμπειρία που συσσώρευσε στο σταυροδρόμι τόσων και τόσων αυτοκρατοριών,  ότι αυτή η δύναμη του θανάτου δεν έχει φίλους και συμμάχους, ότι αν επικρατήσει κανένας λαός και κανένα έθνος στον κόσμο δεν θα μπορεί να αισθάνεται ασφαλές.

Ο ελληνικός λαός δεν είναι αντισημίτης. Αντίθετα, με τη στάση του, συμβάλλει και πάλι στη σωτηρία των Εβραίων από τη δική τους τώρα ηγεσία, όπως υπήρξε ένας από τους πολύ λίγους ευρωπαϊκούς λαούς που συνέβαλε, στη δεκαετία του 1940, όσο μπορούσε, διακινδυνεύοντας και ο ίδιος, στη σωτηρία των Εβραίων από τον Χίτλερ. Και τη μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία του Ισραήλ υποστηρίζεται φανατικά από τους Έλληνες και Ευρωπαίους ανοιχτούς η συγκαλυμμένους φασίστες, από τους πολιτικούς επιγόνους δηλαδή όσων εξόντωσαν τότε τους Εβραίους και όσων έκαναν καθεστώς στην μεταπολεμική Ελλάδα τους συνεργάτες των Γερμανών Ναζί.

——

ΥΓ. Το ζήτημα των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων και του τι σηματοδοτούν για την Ελλάδα και τα εθνικά της συμφέροντα, το έχουμε αντιμετωπίσει στις λεπτομέρειές του και εξειδικευμένα σε μια πληθώρα άρθρων, που βρίσκονται αναρτημένα στο site konstantakopoulos.gr και γι’ αυτό δεν ξαναμπαίνουμε πάλι σε αυτή τη συζήτηση.