Σχόλιο της Susanne Knütter, μετάφραση Άλεξ Κάντζιας – Ρόντε

Πηγή: Junge Welt - Αναδημοσίευση από kommon.gr

Ποτέ πριν δεν μεγάλωσαν τόσα πολλά παιδιά σε ζώνες κρίσεων και συγκρούσεων όσα σήμερα: σχεδόν ένα στα πέντε παιδιά, σχεδόν τα διπλά από ό,τι στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Την προτελευταία ημέρα του έτους, το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (UNICEF) δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή του – για το 2024, καθώς τα στοιχεία για το 2025 δεν είναι ακόμη διαθέσιμα. Η UNICEF κατέστησε σαφές, ωστόσο, ότι υπό το φως των τρεχόντων πολέμων, δεν διαφαίνεται βελτίωση. Ενώ ο οργανισμός κατέγραψε ήδη αύξηση 25% στις σοβαρές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών το 2024, οι αρχικές μερικές αναλύσεις δείχνουν ότι αυτό το νέο ρεκόρ ξεπεράστηκε ξανά το 2025. Συνολικά, δεκάδες χιλιάδες παιδιά σκοτώθηκαν, ακρωτηριάστηκαν, στρατολογήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν από ένοπλες ομάδες, απήχθηκαν ή έπεσαν θύματα σεξουαλικής βίας. Δεν έχουν εκπαίδευση, προστασία, ιατρική περίθαλψη ή ανθρωπιστική βοήθεια. Στο γεγονός αυτό προστέθηκαν δύο λιμοί στο Σουδάν και τη Γάζα και 150 εκατομμύρια χρονίως υποσιτισμένα παιδιά παγκοσμίως.

Σύμφωνα με τη UNICEF, τα παιδιά στη Γάζα, το Σουδάν και την Ουκρανία ήταν και είναι εκτεθειμένα σε καθημερινό κίνδυνο για τη ζωή τους. Δηλαδή ακριβώς εκεί που κλιμακώνεται έχει ήδη κλιμακωθεί ο ανταγωνισμός για οικονομική και γεωστρατηγική κυριαρχία. Το αποτέλεσμα είναι ένας πόλεμος δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία, ένας αποικιακός πόλεμος στη Γάζα και ένας παγκόσμιος πόλεμος στο Σουδάν, στον οποίο δεν εμπλέκονται μόνο τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και οι ΗΠΑ. Η Γερμανία βρίσκεται ακριβώς στη μέση όλων αυτών, όχι μόνο προμηθεύοντας όπλα και στις τρεις περιοχές, αλλά και σαμποτάροντας ενεργά τις ειρηνευτικές συνομιλίες και χρηματοδοτώντας ομάδες συμφερόντων από τις οποίες οι Ευρωπαίοι περιμένουν την παρεμπόδιση των προσφύγων. Το αποτέλεσμα είναι η παράταση των πολέμων και τάφοι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα παιδιά; Απολύτως καμία. Διαμάχες για αγορές, γη, χρυσό, έλεγχο λιμένων, πρόσβαση στη θάλασσα, σύνορα, πόσιμο νερό, περιφερειακή επιρροή – τίποτα από αυτά δεν είναι προς το συμφέρον τους περισσότερο από ό,τι είναι προς το συμφέρον του υπόλοιπου πληθυσμού. Αλλά όπου βασιλεύουν η ιδιοκτησία και ο ανταγωνισμός, αυτός δεν λαμβάνεται υπόψη. Το ύπουλο είναι ότι όσοι είναι συνένοχοι σε αυτή τη χώρα (σμ. στη Γερμανία) ισχυρίζονται ακόμα και το ακριβώς αντίθετο. Λένε ότι όποιος θέλει ειρήνη πρέπει να εξοπλίζεται για πόλεμο. Παρόλο που η χρονιά που πέρασε δεν έχει αναλυθεί πλήρως, ένα πράγμα φαίνεται σίγουρο: αυτή που έρχεται δεν θα είναι καλύτερη.