«Περάστε κόσμε»: Δείτε τη Γάζα να βομβαρδίζεται με εισιτήριο

Γιώργης-Βύρων Δάβος - kosmodromio.gr

Βόμβες και εκρήξεις σαν μια γιορτή με… πυροτεχνήματα. Στο σημερινό Ισραήλ, όλα γίνονται ζωντανά και μεταδίδονται ελεύθερα.

Υπάρχουν γραφεία ταξιδίων, που μεταφέρουν τουρίστες και άλλους περίεργους στην κορυφή λόφων

Οι βόμβες στη Γάζα κι οι εκρήξεις για κάποιους Ισραηλινούς είναι λες και πηγαίνει κάποιος σε γιορτή με πυροτεχνήματα -και μάλιστα παίρνουν και παιδιά μαζί τους. Και τούτο το θέαμα μπορείς να το απολαύσεις με το ευτελές ποσό των 800 δολαρίων. Υπάρχουν γραφεία ταξιδίων, που μεταφέρουν τουρίστες και άλλους περίεργους στην κορυφή λόφων, που βρίσκονται σε μία προνομιακή θέση γύρω από τη Γάζα και προφέρουν πανοραμική θέα (όπως διαπιστώνει και η ισπανική ιστοσελίδα el diario, ώστε οι θεατές να μπορούν  να παρακολουθήσουν τους βομβαρδισμούς. Και σε ρόλο μοντέρνου Νέρωνα να χειροκροτούν δυνατά όταν βλέπουν θραύσματα (τα οποία μπορεί και να φαντάζονται ως μέλη ανθρώπινων σωμάτων) να τινάζονται  στον αέρα από τις βόμβες. Μάλιστα σε κάθε έκρηξη ανταποκρίνονται με ουρανομήκεις επευφημίες, όπως οι οπαδοί μίας ομάδας ποδοσφαίρου σε κάθε γκολ που επιτυγχάνουν οι παίκτες της.

Η πώρωση στον ισραηλινό πληθυσμό, χάρις και στην ανηλεή προπαγάνδα της κυβέρνησης του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και φυσικά λόγω του φόβου σήμερα να μιλήσει κάποιος στο Ισραήλ ανοικτά γι’ αυτό, είναι πρωτοφανής. Η ικανοποίηση για τη φανερή και ασύστολη διάπραξη τόσων και τέτοιων εγκλημάτων είναι πρωτοφανής στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ακόμη και τα ναζιστικά στρατεύματα προσπαθούσαν να κρατήσουν κρυφά από την ευρεία κοινή γνώμη ακόμη και τα πιο φρικτά εγκλήματα. Όμως στο σημερινό Ισραήλ, όλα γίνονται ζωντανά, μεταδίδονται ελεύθερα και προβάλλονται ανερυθρίαστα και κυνικά από τα ΜΚΔ.

Τα γεγονότα είχαν αποκαλυφθεί από καιρό χάρη σε ένα εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ της Ισπανίδας δημοσιογράφου Λάουρας Εσκουδέρο, που προβλήθηκε και στο ισπανικό τηλεοπτικό δίκτυο Cuatro. Όπως αποδεικνύει η  δημοσιογράφος «κάθε μέρα, δεκάδες άνθρωποι συρρέουν σε ένα παρατηρητήριο κοντά στο πλησιέστερο σημείο στη Λωρίδα της Γάζας, στο υψηλότερο σημείο της πόλης Σντερότ, σε ισραηλινό έδαφος. Έρχονται για να παρακολουθήσουν, με κιάλια στο χέρι, τους βομβαρδισμούς που καταστρέφουν συνεχώς το βόρειο τμήμα της Λωρίδας».

Οι περισσότεροι από όσους γίνονται χαιρέκακοι αυτόπτες μάρτυρες της φρίκης αυτής, με φανερή ικανοποίηση θεωρούν το τρομερό τούτο θέαμα ως κάτι που είναι απαραίτητο να το απολαύσει κάποιος. Μάλιστα ένας νεαρός Ισραηλινός δηλώνει πως «είναι λογικό κάποιος να νιώθει χαρούμενος βλέποντάς το από εδώ. Μετά από αυτό που μας έκαναν, αυτή είναι η απάντησή μας. Είναι αυτό που τους αξίζει». Ένας  λίγο μεγαλύτερος είναι κάπως πιο μετριοπαθής στις εκφράσεις του, αλλά υπό τας γραμμάς και πάλι αναδύεται η τυφλή μισαλλοδοξία: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή, πρέπει να πολεμήσουμε. Δεν είναι άνθρωποι. Είναι τέρατα. Πρέπει να τους καταστρέψουμε. Είτε αυτοί είτε εμείς».

Ο πολεμικός τουρισμός του Μωσαϊκού Νόμου (οφθαλμός αντί οφθαλμού) δεν φθάνει στα σημεία παρατήρησης μόνο από ξηράς, αλλά ακόμη και από τη θάλασσα. Σκάφη «αναψυχής», που συνοδεύονται από το ισραηλινό ναυτικό, πλέουν ανοικτά της Γάζας και δίνουν στους  μοχθηρούς αυτούς «τουρίστες» να αγαλλιάσουν, βλέποντας τον στρατό της χώρας του να επιδίδεται σε σφαγές. Ένας «τουρίστας» μάλιστα εκφράζει τη χαρά του, δηλώνοντας: «Ήταν πολύ όμορφα» και εκτίμησε πως «ο στρατός τα πάει καλά». Αλίμονο, εάν σκεφθεί κανείς πως απέναντί τους τα, άρματα μάχης, τα κανόνια και τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη του έχουν μόνον αμάχους.

Μία από τις διοργανώτριες αυτών των περιηγήσεων είναι η «νονά των εποίκων» Ντανιέλα Βάις, ηγετική φυσιογνωμία μέσα στις τάξεις των παράνομων Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη (ήταν δήμαρχος στο Κεντουμίμ, ακόμη έναν παράνομο οικισμό στα παλαιστινιακά εδάφη). Εκεί όπου οι Ισραηλινοί κάθε ηλικίας ασκούν κάθε μορφή βίας και καταναγκασμών κι επιδίδονται συστηματικά σε δολοφονίες για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους από τα εδάφη τους, χτίζοντας διαρκώς καινούργιους οικισμούς (παρά τις καταδίκες από τον ΟΗΕ) , οι οποίοι προστατεύονται από τον στρατό. Κι όχι μόνον δεν κατεδαφίζονται αλλά και τους παρέχονται βασικές υπηρεσίες όπως νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και δημόσιες συγκοινωνίες -σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους γείτονές τους, που βρίσκονται σε μία άτυπη πολιορκία και μάλιστα στις δικές τους «εθνικές» περιοχές .

Η Ντανιέλα Βάις είναι μια ανοιχτά δεδηλωμένη εξτρεμίστρια, η οποία σε αρκετές συνεντεύξεις, συμπεριλαμβανομένης μίας και στο CNN, έχει υποστηρίξει το δικαίωμα του Ισραήλ να οικειοποιηθεί παλαιστινιακά εδάφη επειδή «τα είχε υποσχεθεί ο Θεός».

Βέβαια, η πρακτική τούτη μοιάζει να μην είναι πρωτόγνωρη για τους Ισραηλινούς, η κοινωνία των οποίων μοιάζει να έχει μετατρέψει τον πόλεμο, την καταπίεση του Άλλου και το αίμα, όχι απλά σε τρόπο ζωής, αλλά κυρίως σε θέαμα.

Αυτό συνέβη το 2014, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης Επιχείρησης Edge εναντίον της Γάζας. Και σε αυτή την περίπτωση πολλαπλά δημοσιεύματα όπως του ABC,  πολλά βίντεο και φωτογραφίες έδειχναν πολίτες στους λόφους Σντερότ να «απολαμβάνουν» το θέαμα των αεροπορικών επιδρομών. Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο Σντερότ του Ισραήλ στις 13 Ιουλίου 2014, κατά την έκτη ημέρα της επιχείρησης, έδειχναν πολίτες ( αλλά και τα τοπικά  μέσα ενημέρωσης) να συγκεντρώνονται με κιάλια, καρέκλες και ναργιλέδες στην κορυφή ενός λόφου για να παρακολουθήσουν τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στη Γάζα. Κι άλλες μαρτυρίες όπως της βρετανικής Guardian από εκείνη την εποχή επιβεβαίωναν ότι οι «θεατές» έφεραν καρέκλες από το σπίτι, έτρωγαν σνακ και συμπεριφέρονταν ως οπαδοί σε αγώνα.

Αλλά και το Observers/France24 με φρίκη διαπίστωνε  πως «φωτογραφίες δείχνουν Ισραηλινούς να παρακολουθούν τις αεροπορικές επιδρομές στη Γάζα σαν να ήταν… ένα κινηματογραφικό έργο».

Οι εν λόγω αντιδράσεις των Ισραηλινών μπροστά στη σφαγή μοιάζουν σε εκείνη την έξαψη που περιέγραφε κι ο Φρόιντ, διατυπώνοντας στην πρωταυγή του Ναζισμού την αγωνία του για το μέλλον του Πολιτισμού. Τότε που μιλώντας για το «ένστικτο του θανάτου» και δη του «θανάτου του άλλου», σαν έσχατη και ασυνείδητη απόβλεψη στην αναζήτηση της «ηδονής», σχεδόν οργασμικής, όπως στην περίπτωση της βίας στον Σαντ, η οποία βρίσκεται στη ρίζα των πολέμων  εξόντωσης και κυρίως στα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Είναι εκείνο το ένστικτο που επιτρέπει και συνίσταται από τον εθελούσιο και, κυρίως, θεσμικό χαρακτήρα των εγκληματικών πρακτικών, που θεμελιακή βάση τους έχουν τη δαιμονοποίηση του άλλου, την ταύτισή του με μία απρόσωπη και φαντασιακή εικόνα, που του αποστερεί το «πρόσωπο».

Αυτό το ανθρώπινο πρόσωπο, που σε στοχαστές σαν τον (επίσης Εβραίο) Λεβινάς αποτελούν την εικόνα της «καλοσύνης» και της αμοιβαιότητας, της μοναδικότητας και της επικοινωνίας, όπου εκεί «η δικαιοσύνη γίνεται λέξη» -πρωτίστως λέξη αγάπης. Αυτό το πρόσωπο, που εμείς καθημερινά το βλέπουμε στις βασανισμένες μορφές των αμάχων στη Γάζα, που για τους Ισραηλινούς όμως προβάλλεται από την μακρόχρονη ακροδεξιά και θρησκόληπτη προπαγάνδα,  όπως εκείνη η καρικατούρα του μοχθηρού Εβραίου στη ναζιστική Γερμανία. Και σαν το τυφλωμένο πλήθος που ενθουσιαζόταν από τον θάνατό του στο τέλος της ταινίας, έτσι με αιμοδιψή ικανοποίηση, με οργασμό μπροστά στο θέαμα του θανάτου, όπως θα έλεγε κι ο Φρόιντ, σήμερα οι φανατισμένοι «τουρίστες» από τα παρατηρητήρια του Σντερότ ή από τις θαλάσσιες εκδρομές, πληρώνουν εισιτήριο για να ευφρανθούν με τη σφαγή στη Γάζα.