Την ντε φάκτο διχοτόμηση του Αιγαίου επιδιώκει η Άγκυρα με την επ’ αόριστον έκδοση ΝΑVTEX, που χωρίζει το Αιγαίο στον 25ο μεσημβρινό.
Για μια ακόμα φορά η Τουρκία δηλώνει τις προθέσεις της για αποκλειστική δικαιοδοσία στο Ανατολικό Αιγαίο, ενώ επαναλαμβάνει και τη θέση της για το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών. Στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου άμυνας τονίζεται ότι «οι ναυτικές αναγγελίες που καλύπτουν την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο Πέλαγος και όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες εντός των θαλάσσιων περιοχών δικαιοδοσίας πρέπει να συντονίζονται με τη χώρα μας». Επιβάλλουν έτσι μονομερώς τη συνδιαχείριση στο Αιγαίο. Και συνεχίζει η ανακοίνωση με απειλή ανάλογη του casus belli απειλώντας ότι «οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν να καθιστούν ανενεργές, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, τις μονομερείς ενέργειες και πρωτοβουλίες που αγνοούν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας, τα οποία απορρέουν από τις θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας της», διεκδικώντας έτσι τον αποκλειστικό έλεγχο του Ανατολικού Αιγαίου.

Η αόριστης διάρκειας τουρκική ΝΑVTEX παγιώνει το γκριζάρισμα του Αιγαίου δημιουργώντας μια νομική κανονικότητα. Αμφισβητεί στην πράξη τα ελληνικά χωρικά ύδατα και υπονομεύει διπλά την επέκτασή τους στα 12 ναυτικά μίλια. Ταυτόχρονα υποσκάπτει και κυριαρχικά δικαιώματα σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, ενισχύοντας τις δικές της αυθαίρετες εκτιμήσεις για την οριοθέτησή τους. Διεκδικεί να έχει λόγο ακόμα και για την ηλεκτρική διασύνδεση των νησιών του Αν. Αιγαίου, ενώ θεωρεί παράνομες ακόμα και τις ελληνικές ναυτικές ασκήσεις στην περιοχή υποστηρίζοντας ότι «η διεξαγωγή στρατιωτικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας σε περιοχές που περιλαμβάνουν τα χωρικά ύδατα των Νησιών με Αποστρατιωτικοποιημένο Καθεστώς (GASA) αντιτίθεται στις διεθνείς Συνθήκες».

Ο Δένδιας απάντησε ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά» μια διαρκή ΝΑVTEX, αποδίδοντας κατά πάγια κυβερνητική τακτική, τη νέα τουρκική πρόκληση σε λόγους εσωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, η ερμηνεία της «εσωτερικής κατανάλωσης» δεν εξηγεί την ακύρωση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου και τις συζητήσεις για το λεγόμενο γεωπολιτικό ρίσκο που καθυστερεί και επιβαρύνει τα έργα που δεν έχουν τη συγκατάθεση της Άγκυρας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η NAVTEX εκδόθηκε λίγο μετά την επίσκεψη του υπουργού άμυνας του Ισραήλ στην Αθήνα, όπου προαναγγέλθηκε η εμπλοκή Ελλάδας και Κύπρου σε Συρία και Γάζα. Την ίδια περίοδο που προγραμματίζεται η παγωμένη από το 2023 σύγκλιση του Ανώτατου Συμβούλιου Συνεργασίας ξεκίνησαν τουρκικές προκλήσεις συμπεριλαμβανομένων και των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου.

***

30 χρόνια μετά τα Ίμια μεθοδεύονται επώδυνες διευθετήσεις, που ενισχύονται από την προαναγγελία της επίσκεψης Τραμπ στην Ελλάδα από την Αμερικανίδα πρέσβειρα, Γκιλφόιλ. Ο κύκλος των «Πρεσπών του Αιγαίου» σφίγγει. Η Τραμπική πολιτική του δικαίου του ισχυρότερου σε συνδυασμό με την απαξίωση κάθε ισχύοντα κανόνα που ρύθμιζε τις διεθνείς σχέσεις (μέχρι και την πλήρη απαξίωση του ΟΗΕ) αλλά και τις στενές σχέσεις που διατηρεί ο Τραμπ με τον Ερντογάν προμηνύουν κακά μαντάτα για την ντόπια ολιγαρχία και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η Γκιλφόιλ χαρακτήρισε «μεγάλη τιμή» για την Ελλάδα την επίσκεψη Τραμπ, επαναφέροντας στη μνήμη την ταπεινωτική φράση «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» του Σημίτη, που άνοιξε τον δρόμο στο γκριζάρισμα του Αιγαίου αρχής γενομένης από τα Ίμια. Η αποδοχή τότε της επιλογής του Χόλμπρουκ «No flags, no ships, no troops» (ούτε σημαίες, ούτε πλοία, ούτε στρατεύματα) αποτέλεσε τον πυρήνα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας. Ακολούθησαν οι συμφωνίες της Μαδρίτης (1997) και του Ελσίνκι (1999) που αναγνώρισαν «ζωτικά συμφέροντα» της Άγκυρας και «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και συναφή ζητήματα» στο Αιγαίο.

Στην ίδια κατεύθυνση ο Μητσοτάκης αντιστρέφοντας την πραγματικότητα σε ανακοίνωσή του για την επέτειο των Ιμίων υποστηρίζει πως «δεν υπάρχουν “γκρίζες ζώνες” παρά μόνο γαλάζια νερά», αντικαθιστώντας ταχυδακτυλουργικά την τουρκική «γαλάζια πατρίδα» με τα ελληνικά γαλάζια νερά. Επαναλαμβάνει το προπαγανδιστικό κυβερνητικό μύθευμα ότι η Ελλάδα τιμά στους νεκρούς των Ιμίων «Θωρακίζοντας την άμυνά της. Πυκνώνοντας τις στρατηγικές συμμαχίες της. Και σφυρηλατώντας την ενότητα της κοινωνίας μέσα από την πρόοδο της οικονομίας της». Την πρόοδο της οικονομίας τη ζει στο πετσί του ο εργαζόμενος λαός. Η ενότητα της κοινωνίας αποτυπώνεται στην κρίση του πολιτικού συστήματος που σαπίζει στα σκάνδαλα συμπαρασύροντας στην απαξίωση και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Προβάλλει σε πρώτο πλάνο εξοπλισμούς και στρατηγικές συμμαχίες, υπογραμμίζοντας την υποτελή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων στις αμερικανονατοϊκές επιλογές, τα διατεταγμένα «ήρεμα νερά» και στις τριμερείς συμμαχίες με αιμοσταγείς εταίρους. Προβάλλει τα παραπλανητικά παραμύθια της ισχυρής Ελλάδας, που δήθεν αποτελεί πόλο σταθερότητας στην περιοχή τη στιγμή, που έχει μετατρέψει όλη τη χώρα σε αμερικανοΝΑΤΟϊκό ορμητήριο, με ενεργό ρόλο στα πολεμικά μέτωπα σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή συμπεριλαμβανομένου και του Ιράν.

Ελλάς Γαλλία συμμαχία

Στο μεταξύ συνεχίζονται οι τυμπανοκρουσίες για τον ακριβοπληρωμένο «Κίμωνα». Πάνω στη Μπελαρά ο Δένδιας υποδέχθηκε τη Γαλλίδα ομόλογό του, Βοτρίν, θριαμβολογώντας για την επίσπευση της ανανέωσης της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας του 2021. Τόνισε το γνωστό παραμύθι ότι η συμφωνία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, που διασφαλίζει την εθνική κυριαρχία και τη σταθερότητα στο Ανατολικό Αιγαίο.

Ωστόσο, η γαλλική συνδρομή πιστοποιείται κιόλας

• Με τη στάση της Γαλλίας στις τουρκικές παραβιάσεις σε θάλασσα και αέρα.
• Με τη στάση της Γαλλίας έναντι της παρεμπόδισης ερευνών για την πόντιση καλωδίου (γαλλικών συμφερόντων) διασύνδεσης Κύπρου – Κρήτης στα ανοικτά της Κάσου.
• Με την αποχώρηση από τις έρευνες υδρογονανθράκων σε θαλάσσια τμήματα Κύπρου και Κρήτης της γαλλικής ΤΟΤΑΛ για να μην επωμιστεί το βάρος του γεωπολιτικού κινδύνου.
• Με την παθητική αποδοχή της συμφωνίας πώλησης των βρετανικών Γιουροφάιτερ στην Τουρκία, τη στιγμή που σαν μέρος του εταιρικού σχήματος το προηγούμενο διάστημα ασκούσε βέτο μαζί με τη Γερμανία.

Μένει να διαπιστωθεί πότε θα απαιτηθεί από την Ελλάδα να «συνδράμει» για τις γαλλικές «αμυντικές»-νεοαποικιοκρατικές ανάγκες στην υποσαχάρια Αφρική.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος