Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Ο Μάρκο Ρούμπιο ή Νάρκο Ρούμπιο επισφράγισε, στην Πνύκα, την ιστορική σαλαμούρα που τον χαρακτηρίζει προσωπικά αλλά διέπει και όλα τα αρχαιόπληκτα, ανιστόρητα ακροδεξιά υποκείμενα.

Για πολλά χρόνια, παρουσίαζε, στην επίσημη βιογραφία του και στις ομιλίες του, τους γονείς του ως «πολιτικούς εξόριστους που αναγκάστηκαν να φύγουν λόγω του Κάστρο το 1959».

Το 2011, η Washington Post αποκάλυψε τα επίσημα έγγραφα της μετανάστευσης της οικογένειάς του, το 1956, επί δικτάτορα Μπατίστα και τρία χρόνια πριν την Κουβανική Επανάσταση.

Είχε υποστεί τη «βάσανο της εξορίας», που είχε υποστεί και ο ολίγων μηνών «εξόριστος» Κούλης στο Παρίσι, στην οδό Μιραμπώ, σε ένα από τα πιο ακριβά προάστια του Παρισιού.

Μπορεί το αφήγημα του «εξόριστου» Ρούμπιο να κατέρρευσε με πάταγο, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να είναι το ίδιο γελοία ανιστόρητος στην ομιλία του στην Πνύκα.

Σε μια λογοδιάρροια κολακείας των αρχαιόπληκτων κουστουμιών -επιχειρηματικών συμφερόντων- που συναθροίστηκαν στο βράχο της Ακρόπολης, φρόντισε από την αρχή,

• να στοχοποιήσει τον «κοινό εχθρό», αναφερόμενος στην εκστρατεία του Ξέρξη.

Η στοχοποίηση του Ιράν επαναλήφθηκε στη συνέχεια, με αναφορά του στους «ριζοσπάστες μουλάδες που λατρεύουν το θάνατο», σε αντίθεση με το Δυτικό μεγαλείο της λατρείας προς τη ζωή.

• Απέφυγε βέβαια την ιστορική τεκμηρίωση «της λατρείας προς τη ζωή», καθώς αυτό θα σήμαινε αναφορά στη μεγάλη Γενοκτονία των 100 εκατ. ιθαγενών της Αμερικής, την αιματοκυλισμένη αποικιοκρατία της Αφρικής, την εξόντωση των αβορίγηνων της Αυστραλίας, τους δυο Παγκόσμιους πολέμους των εκατομμυρίων νεκρών, την κονιορτοποίηση της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι, το 1,5 εκατ. νεκρών στο Ιράκ και βέβαια τη Γενοκτονία στη Γάζα.
• Είμαστε ό,τι δηλώνουμε και ο Ρουμπιο δήλωσε περήφανα, πως είναι δισέγγονος των Ισπανών «εποίκων» -όπως χαρακτήρισε τους φονικούς κονκισταδόρες της Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας- δίνοντας άλλοθι στους σημερινούς ισραελεινούς έποικους στη Δυτική Όχθη.
• Ο ανιστόρητος Ρούμπιο εξήρε την «ατομικότητα», ως «φόρμουλα» του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, αγνοώντας ο ίδιος και προφανώς και οι συντάκτες της λογοδιάρροιάς του στην Πνύκα, πως αν κάτι σφράγισε την Κλασική Περίοδο (4ος-5ος αιώνας) ήταν η συλλογικότητα, ως απόλυτη αξία. Ο άνθρωπος νοούνταν ως πολίτης και όχι ως άτομο.

Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέους, χαρακτηρίζει τον ιδιώτη, τον άνθρωπο που δεν ασχολείται με τα κοινά, ως «αχρείο», κάτι που σφράγισε ακόμη και την αγγλοσαξωνική διάλεκτο, με τον ιδιώτη να ισοδυναμεί με τον ήλίθιο “idiot”.

Ενώ ο Πλάτωνας, στην Πολιτεία του, (εκκρεμεί ακόμη η ανασκαφή της από τον Μπακογιάννη) όρισε πως κάθε έννοια ατομικότητας οφείλει να υποτάσσεται πλήρως στο γενικό καλό.

• Τα λοιπά φληναφήματα, περί «ατσαλώματος του ανώτερου Δυτικού πολιτισμού μέσα από το Μεσαίωνα» είναι για γέλια και για κλάματα, Για γέλια σε ό,τι αφορά τη δίωξη για καλλιέργεια πεόδεντρων και για κλάματα, σε ό,τι αφορά τους ιεροεξεταστές και τις πυρές των μαγισσών.
• Ο μικρός «εξόριστος» Ρούμπιο δεν ανέφερε βέβαια γιατί, εκτός από Μάρκο, είναι γνωστός και ως «Νάρκο».

Ο γαμπρός του, Μάριο Σισίλια, καταδικάστηκε σε 35 χρόνια κάθειρξη, το 1987, ως υπαρχηγός του διαβόητου βαρόνου ναρκωτικών Μάριο Ταμπράουε, για διακίνηση τεράστιων ποσοτήτων κοκαΐνης και μαριχουάνας, αξίας εκατομμυρίων δολαρίων.

Όταν ο Σισίλια αποφυλακίστηκε, ο Ρούμπιο (που τότε ήταν μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Φλόριντα) χρησιμοποίησε την πολιτική του επιρροή για να τον βοηθήσει να αποκτήσει άδεια κτηματομεσίτη, παρά το βαρύ ποινικό του μητρώο, ενώ

κατά τη διάρκεια των μετέπειτα πολιτικών εκστρατειών του Ρούμπιο, πολιτικές επιτροπές πλήρωσαν πάνω από 130.000 δολάρια στους γιους του Σισίλια για υπηρεσίες υποστήριξης.

• Στα πλαίσια της καλής συγγενείας -όπως αρμόζει σε κάθε Φαμίλια- ο Ρούμπιο μας αποκάλεσε «πολύτιμο σύμμαχο», δηλαδή καλό συγγενή, πτωχό μεν αλλά αρκούντως μαλάκα, για να πληρώνει δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς και να εμπλέκεται σε πολέμους της MAGA cosa nostra/
• Εκείνο που δεν παρέλειψε να πει ο Ρούμπιο, από το βήμα της Πνύκας, ήταν το νέο δόγμα Τραμπ.

«Υπό τον Τραμπ, επιλέγουμε την εθνική ισχύ, χωρίς απολογίες».

Ο εστί μεθερμηνευόμενο -πάλι κατά το εγχειρίδιο της MAGA cosa nostra- έχουμε γραμμένα στα σκαρπίνια μας, κάθε κανόνα και κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.

Και ακολούθησε το χειροκρότημα των αρχαιόπληκτων κουστουμιών – επιχειρηματικών συμφερόντων.

Business as usual.