Η επίδειξη «ενότητας» δεν μπορεί να κρύψει τις αντιθέσεις που αναδείχθηκαν και σε αυτή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Μπορεί να ολοκληρώθηκε χωρίς ανοιχτή κρίση, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν προσωρινό συμβιβασμό και μια προσπάθεια διαχείρισης των αντιθέσεων. Δεν ήταν τυχαίο ότι ακόμη και κατά τη διάρκεια της Συνόδου επανήλθαν δημόσια οι διαφωνίες για τη Γροιλανδία, οι αιχμές του Τραμπ κατά της Ισπανίας για τις στρατιωτικές δαπάνες και οι διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στον πόλεμο με το Ιράν, επιβεβαιώνοντας ότι η εικόνα «ομοψυχίας» στηρίζεται πάνω σε εύθραυστους συμβιβασμούς. Η κοινή απειλή που συνιστούν για τη δυτική ηγεμονία οι στρατηγικοί ανταγωνιστές της, η Κίνα και η Ρωσία, επιβάλλει, προς το παρόν, τη διατήρηση αυτής της συνοχής.

Οι δυτικοί σύμμαχοι του Τραμπ, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ο Καναδάς επιχείρησαν να κατευνάσουν τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος εμφανίστηκε στη Σύνοδο ενοχλημένος από τη μη πλήρη στήριξή τους στον πόλεμο κατά του Ιράν, ενώ επανέφερε και το ζήτημα της Γροιλανδίας. Το κλειδί για να τον «ηρεμήσουν» δεν ήταν κάποια πολιτικά επιχειρήματα, αλλά η αποδοχή μεγαλύτερων στρατιωτικών δαπανών και νέων αγορών αμερικανικών οπλικών συστημάτων. Η δέσμευση για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών έως το 5% του ΑΕΠ και η επιτάχυνση νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων αποτελούν το πραγματικό τίμημα αυτού του συμβιβασμού, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο τεράστιας χρηματοδότησης της πολεμικής βιομηχανίας. Έβαλαν, δηλαδή, βαθιά το χέρι στην τσέπη για να διατηρήσουν την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα. Πίσω από τη ρητορική περί «διατλαντικής ενότητας» κρύβεται μια τεράστια αναδιανομή πόρων προς τις πολεμικές βιομηχανίες, σε βάρος των κοινωνικών δαπανών.

Παρά τις εσωτερικές της αντιθέσεις, η αιματοβαμμένη δυτική λυκοσυμμαχία προετοιμάζεται για τη στρατιωτική αντιπαράθεση με τους ανταγωνιστές της. Η Ουκρανία παραμένει το βασικό μέτωπο, με τους Ευρωπαίους και τον Καναδά να καλούνται να σηκώσουν ακόμη μεγαλύτερο βάρος, καθώς οι ΗΠΑ μετατοπίζουν σταδιακά το στρατηγικό τους ενδιαφέρον προς τον Ινδο-Ειρηνικό και την αντιπαράθεση με την Κίνα. Την ίδια στιγμή, η Μέση Ανατολή και η διαρκής απειλή νέας ανάφλεξης με το Ιράν συμπληρώνουν το πλέγμα των μετώπων στα οποία προετοιμάζεται να δράσει η Συμμαχία.

Στο πλαίσιο αυτό, το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια νέα φάση γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας. Η ανάπτυξη νέων πυραυλικών δυνατοτήτων, η ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας, η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης, των κυβερνοδυνατοτήτων και των διαστημικών μέσων, η συγκρότηση αποθεμάτων κρίσιμων υλικών και η στενότερη διασύνδεση των πολεμικών βιομηχανιών των κρατών-μελών δείχνουν ότι η λυκοσυμμαχία προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη περίοδο οξυμένων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.

Η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ παρουσιάζεται ως «αναγκαία επένδυση στην ασφάλεια». Στην πραγματικότητα σημαίνει ότι εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ θα κατευθυνθούν τα επόμενα χρόνια στους εξοπλισμούς και στην πολεμική βιομηχανία, την ίδια στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης βρίσκονται αντιμέτωποι με περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις και νέα αντιλαϊκά μέτρα. Η λεγόμενη «ευρωπαϊκή άμυνα» δεν αποτελεί εναλλακτική απέναντι στο ΝΑΤΟ, αλλά συμπλήρωμα της συνολικής πολεμικής προετοιμασίας του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Κόντρα στο κλίμα που καλλιεργούν τα ελληνικά συστημικά μέσα ενημέρωσης περί «κόκκινων γραμμών» της ελληνικής διπλωματίας, εμφανής ήταν η περαιτέρω αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας. Ο Ερντογάν αξιοποίησε τη συγκυρία για να προβάλλει τη στρατηγική σημασία της χώρας του στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή, διεκδικώντας παράλληλα νέα ανταλλάγματα σε εξοπλισμούς και αμυντική συνεργασία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο Ερντογάν χαρακτήρισε τη Σύνοδο ως σημείο επιβεβαίωσης του «κεντρικού ρόλου» της Τουρκίας στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας του ΝΑΤΟ, συνδέοντας ευθέως τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας με τις στρατιωτικές της δυνατότητες, τη γεωγραφική της θέση και την ανάπτυξη της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας. Χαρακτηριστικοί ήταν οι δημόσιοι έπαινοι του Τραμπ προς τον Τούρκο πρόεδρο, οι συζητήσεις για την επανεκκίνηση της συνεργασίας στο πρόγραμμα των F-35 και η αποφυγή κάθε αναφοράς στις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις από την ηγεσία του ΝΑΤΟ.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή του «δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου», επενδύοντας στην αυταπάτη ότι η ολοένα βαθύτερη πρόσδεση στους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς μπορεί να κατοχυρώσει τα συμφέροντα της ελληνικής ολιγαρχίας. Η ίδια όμως η Σύνοδος απέδειξε, για ακόμη μία φορά, ότι στο ΝΑΤΟ τον καθοριστικό λόγο έχουν οι ΗΠΑ και οι ισχυρές δυτικοευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Οι αντιθέσεις και οι διεκδικήσεις των κρατών της περιφέρειας της Συμμαχίας υποτάσσονται στις συνολικές στρατηγικές επιδιώξεις τους ή αξιοποιούνται κατά το δοκούν, ανάλογα με τις ανάγκες των ευρύτερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η Σύνοδος ως ιστορική επιτυχία της «διατλαντικής ενότητας» δεν μπορεί να αποκρύψει ότι η συνοχή της Συμμαχίας διασφαλίζεται μέσα από διαρκή παζάρια, ανταλλάγματα και συμβιβασμούς ανάμεσα στις ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Ακριβώς γι’ αυτό, οι αντιθέσεις μέσα στο δυτικό στρατόπεδο δεν αναιρούν τον κοινό αντιδραστικό χαρακτήρα του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, επιβεβαιώνουν ότι, παρά τις επιμέρους συγκρούσεις συμφερόντων, οι ιμπεριαλιστές παραμένουν ενωμένοι απέναντι στους ανταγωνιστές τους και, κυρίως, απέναντι στους λαούς που καλούνται να πληρώσουν

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος