γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΟΒΕΡΤΟΝ, η κανονικοποίηση δηλαδή κάθε αποτρόπαιης φρίκης, καθορίζει σήμερα όλα τα μεγάλα ζητήματα.

Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ, με το μέγα πλήθος της αποτύπωσής της σε φοβερές εικόνες, έχει ευαισθητοποιήσει ένα σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας κοινωνίας.

Την ίδια στιγμή όμως η «υπερέκθεση» σ’ αυτή το αποτρόπαιο μαζικό φονικό, το έχει, κατά ένα τρόπο, κανονικοποιήσει.

Από τη φρίκη και τον αποτροπιασμό, ένα εξίσου σημαντικό πλήθος ανθρώπων, έχει περάσει στην απάθεια. Η απάθεια είναι το προηγούμενο βήμα της αποδοχής. Όταν αυτό συνοδεύεται από αφηγήματα και όρους, όπως «το δικαίωμα στην αυτοάμυνα», «τρομοκρατία» κλπ- εργαλεία στα χέρια των πετσωμένων βοθροκάναλων – το αδιανόητο, μέσα σε λίγο χρόνο, εισπράττεται ως συζητήσιμο.

Από τη φρίκη στην αποδοχή, ένα τσιγάρο δρόμος.

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ στη ελληνική πολιτική σκηνή είναι τόσο μαζική και επαναλαμβανόμενη, και τόσο κυνικά προβαλλόμενη, που αντί να προκαλέσει την αγανάχτηση και την κοινωνική καταγραυγή, κατέληξε στο «έτσι γινόταν πάντα» και «όλοι το ίδιο είναι», ευνουχίζοντας την κοινωνική συνείδηση και τον αναγκαίο κοινωνικό ξεσηκωμό.

Από τη Novartis στη Siemens, από τον πνιγμό χιλιάδων προσφύγων στο Αιγαίο ως την Πύλο, από τη φονική διαχείριση της πανδημίας ως την αθώωση παιδόφιλων κυβερνητικών, από το Predator στο πέτσωμα των ΜΜΕ από το έγκλημα των Τεμπών ως τα αστυνομικά τμήματα βιασμών και βασανιστηρίων, και από τις απ’ ευθείας αναθέσεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν μεσολάβησε μια στιγμή, που να μην αναδύει την αφόρητη μπόχα σκατίλας.

Ένα διαρκές ΣΟΚ και ΔΕΟΣ διαφθοράς, κυνισμού και μαφιόζικων πρακτικών, έκαναν το αδιανόητο, καθημερινότητα και το αποτρόπαιο, «κανονικό».

Αν σταματήσουμε να ξαφνιαζόμαστε, να καταγγέλλουμε και, πάνω απ’ όλα, να δρούμε συλλογικά, δυναμικά και αδιαπραγμάτευτα, με όρους πραγματικής ζωής και όχι πληκτρολόγιου, με όρους συμπόρευσης στην αναγκαία κοινωνική αντίσταση και όχι χωριστών πλατειών, ο κλινικός θάνατος της κοινωνίας θα είναι μη αναστρέψιμος.

Το ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΟΒΕΡΤΟΝ δεν είναι μονόδρομος.