Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης 

Οι απαλλακτικές αποφάσεις αποτελούν νίκη του κινήματος Συνεχίζουμε μέχρι να σταματήσουν όλες οι διώξεις

Οι πρώτες πλήρως απαλλακτικές αποφάσεις του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου για συναδέλφους που διώχθηκαν επειδή συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση αποτελούν μια πρώτη μεγάλη νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος. Αποτελούν ισχυρό πλήγμα στην πολιτική των διώξεων, της τρομοκρατίας και της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης που επέλεξαν η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ για να επιβάλουν την αντιεκπαιδευτική τους πολιτική.

Η κυβέρνηση πίστεψε ότι είχε απέναντί της έναν εύκολο αντίπαλο. Υπολόγισε ότι με απειλές, εκβιασμούς, δικαστικές αποφάσεις, πειθαρχικά, με τη μη μονιμοποίηση των νεοδιόριστων, με το νέο πειθαρχικό δίκαιο και τη συνεχή καλλιέργεια φόβου θα έσπαγε την αντίσταση των εκπαιδευτικών. Διαψεύστηκε. Απέναντί της βρήκε χιλιάδες εκπαιδευτικούς που, μαζί με τα σωματεία τους, δεν αποδέχτηκαν τον εκβιασμό. Βρήκε ένα μαζικό κίνημα που δεν σήκωσε λευκή σημαία, που υπερασπίστηκε το δικαίωμα στην απεργία, τη συλλογική δράση και το δημόσιο σχολείο.

Η κυβερνητική επιχείρηση πέρασε από τα ψεύτικα επιχειρήματα ότι η αξιολόγηση δήθεν «βελτιώνει το σχολείο» και «δεν είναι τιμωρητική» στις αλλεπάλληλες δικαστικές προσφυγές, στις εγκυκλίους εκφοβισμού, στις απειλές για απολύσεις, στα πειθαρχικά, στον νέο πειθαρχικό νόμο και, τελικά, στην απόπειρα συνταγματικής κατοχύρωσης της αξιολόγησης και σύνδεσής της με την άρση της μονιμότητας. Οι διώξεις απέδειξαν ότι ο πραγματικός στόχος δεν ήταν η «βελτίωση» της εκπαίδευσης αλλά η υποταγή των εκπαιδευτικών και το χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Οι ίδιες οι πειθαρχικές διαδικασίες αποκάλυψαν τον βαθιά πολιτικό χαρακτήρα τους. Δεν δικάζονταν υπηρεσιακές παραβάσεις. Δικάζονταν οι αγωνιστικές επιλογές των

εκπαιδευτικών, η συμμετοχή στην απεργία, η αντίθεση στην κυβερνητική πολιτική. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η επίθεση αφορά συνολικά το δικαίωμα των εργαζομένων να αγωνίζονται.

Η πρώτη αυτή δικαίωση δεν ήρθε επειδή η κυβέρνηση άλλαξε πολιτική. Ήρθε γιατί δεν τόλμησαν να προχωρήσουν στις εξοντωτικές ποινές που είχαν προαναγγείλει. Ήρθε γιατί η αποφασιστικότητα των συναδέλφων, η αλληλεγγύη, η δράση των σωματείων και η πανελλαδική κατακραυγή δημιούργησαν πολιτικό αδιέξοδο στην κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ. Είναι μια νίκη του συλλογικού αγώνα και όχι της «δικαιοσύνης» από μόνη της.

Η μάχη, όμως, δεν τελείωσε. Εκατοντάδες συνάδελφοι εξακολουθούν να διώκονται. Η κυβέρνηση δεν εγκαταλείπει ούτε την αξιολόγηση ούτε την επιχείρηση πειθάρχησης των εκπαιδευτικών. Αντίθετα, κλιμακώνει την επίθεσή της στο δημόσιο σχολείο, στη μονιμότητα, στις εργασιακές σχέσεις και στα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Οι εξελίξεις αυτές επιβεβαιώνουν όσα το εκπαιδευτικό κίνημα υποστηρίζει από την πρώτη στιγμή: η αξιολόγηση δεν είναι ένα «ουδέτερο εργαλείο». Είναι ο μηχανισμός κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών, ιδιωτικοποίησης, εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης, έντασης των ταξικών φραγμών και περιστολής των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Δεν διορθώνεται. Ανατρέπεται.

Ταυτόχρονα, η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει ακόμη πιο καθαρά το πολιτικό έλλειμμα του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Την ώρα που η κυβέρνηση κλιμακώνει την επίθεσή της, το Συνέδριο ολοκληρώθηκε χωρίς να αποφασίσει ένα αγωνιστικό πρόγραμμα αντίστοιχο των αναγκών της περιόδου. Δεν υπήρξε σχέδιο για την επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής, δεν αποφασίστηκε πρόγραμμα πολύμορφης κλιμάκωσης με διάρκεια και προοπτική, δεν δόθηκε η αναγκαία απάντηση απέναντι στις διώξεις, στην αξιολόγηση και στην επιχείρηση άρσης της μονιμότητας.

Οι απαλλακτικές αποφάσεις δεν αποτελούν λόγο αναμονής. Αποτελούν λόγο κλιμάκωσης. Αποδεικνύουν ότι όταν ο κλάδος οργανώνεται, επιμένει και συγκρούεται, μπορεί να επιβάλλει νίκες ακόμη και απέναντι σε μια κυβέρνηση που αξιοποίησε κάθε μέσο καταστολής. Από τον Σεπτέμβρη απαιτείται σχέδιο αγώνα με διάρκεια και αποφασιστικότητα. Επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής όπου χρειαστεί, πανελλαδικός συντονισμός των σωματείων, απεργιακή κλιμάκωση, μαζικές γενικές συνελεύσεις και πολύμορφες κινητοποιήσεις μέχρι την κατάργηση των νόμων 4692/2020 και 4823/2021, το σταμάτημα όλων των πειθαρχικών διώξεων και την υπεράσπιση της μονιμότητας και του δημόσιου σχολείου.

Η απεργία δεν διώκεται. Νικά. Καμιά πειθαρχική δίωξη δεν θα μείνει αναπάντητη. Καμιά συναδέλφισσα και κανένας συνάδελφος μόνος του. Ο αγώνας συνεχίζεται – μέχρι τη νίκη.