ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής (Περιστέρι)

Αποχαιρετιστήρια επιστολή προς συνταξιοδοτούμενους συνάδελφους-σες

Αγαπητές μας συναδέλφισσες και αγαπητοί μας συνάδελφοι,

το τέλος της φετινής σχολικής χρονιάς συμπίπτει για ορισμένους και ορισμένες από εσάς με τον οριστικό αποχαιρετισμό του δημόσιου σχολείου. Επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες δώσατε τον καλύτερό σας εαυτό στις σχολικές αίθουσες και την αυλή, διασταυρώνοντας καθημερινά το βλέμμα σας με τις ανάγκες και τις αγωνίες της νέας γενιάς, μορφώνοντάς την και διδάσκοντας πανανθρώπινες αρχές και αξίες. Συναισθανόμαστε τα ποικίλα και αντιφατικά συναισθήματά σας, καθώς ένας σημαντικός κύκλος ζωής κλείνει για εσάς, έχοντας αποτελέσει το παράδειγμα δημιουργικών και αφοσιωμένων δασκάλων και συχνά πρότυπο έμπνευσης των παιδιών μας.

Και η αλήθεια είναι ότι ανήκετε σε μια ζηλευτή γενιά εκπαιδευτικών που, στον δημοκρατικό πυρετό της μεταπολίτευσης, αλλάξατε το δημόσιο σχολείο με τη δημιουργικότητα, τη φρεσκάδα και έναν μεγάλο κύκλο αγώνων. Αλλεπάλληλα ήταν τα ορόσημα με τα οποία όλοι μαζί «σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα» δίνοντας την καλύτερη απάντηση στο «γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;». Με τις εντυπωσιακές σε μαζικότητα, παλμό και διάρκεια κινητοποιήσεις του κλάδου μας το 1979, το 1988, το 1990, το 1997, το 2006, το 2013 καθώς και όλα τα τελευταία χρόνια, είσαστε εκείνοι κι εκείνες που κλείσατε την πόρτα στους επιθεωρητές-αξιολογητές, υπερασπιστήκατε το δημόσιο σχολείο, την εργασιακή και μισθολογική μας αξιοπρέπεια, και επανεφέρατε τους διαθέσιμους συναδέλφους μας πίσω στις θέσεις τους. Είστε εκείνοι κι εκείνες που πορευθήκατε με όραμα το δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά και το δικαίωμα όλων των μαθητών και των μαθητριών μας στη μόρφωση ως το καλύτερο όπλο όχι απλώς για να ανοίξουν τα φτερά τους και να προοδεύσουν, αλλά και για να διαβάσουν και να αλλάξουν την πραγματικότητα. «Με τον καιρό να ’ναι κόντρα», η έγνοια σας ήταν μια νέα γενιά σκεπτόμενη, που θα κατορθώσει να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Σε πείσμα των άγριων καιρών που ζούμε, το στοίχημα παραμένει ανοιχτό και «οι χαρακιές στα χέρια σας είναι οι σίγουρες σιδηροδρομικές γραμμές που διασχίζουν το μέλλον». Πορευθήκατε στην τάξη, στην αυλή, σε κάθε εκδήλωση, θεατρική παράσταση, αθλητικό αγώνα, πρωτοβουλία και καθήκον με ήθος, κέφι, μεράκι, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα! Να είστε περήφανοι και περήφανες γι’ αυτό.

Ως ΔΣ της ΕΛΜΕ μας, με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας, συναντηθήκαμε και συμπορευτήκαμε αταλάντευτα μαζί σας σε συλλογικούς αγώνες για τη μόρφωση, τον μισθό, τη σύνταξη, την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ειρήνη ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές που περιφρονούν τις ανάγκες μας και πασχίζουν να γυρίσουν το ρολόι της ιστορίας στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. Μοιραστήκαμε όλοι και όλες μαζί το όραμα ενός δημόσιου σχολείου που θα χωράει όλη τη γνώση, όλα τα παιδιά και όλους τους εκπαιδευτικούς. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι οι εξαγγελίες για την άρση της μονιμότητας, το κρεσέντο διώξεων συναδέλφων, η σφοδρή επίθεση στο δημόσιο σχολείο και στις εργασιακές μας σχέσεις, ενώ ηχούν τα τύμπανα άδικων πολέμων με θύματα τους λαούς, σας θλίβουν βαθιά και, ίσως, να επιτάχυναν τη συνταξιοδότησή σας.

Αγαπητές μας συναδέλφισσες και αγαπητοί μας συνάδελφοι,

Παρά την αμηχανία και τη μελαγχολία του πρόσκαιρου αυτού «αντίο», σας σφίγγουμε με χαμόγελο και συγκίνηση τα χέρια και με μια ζεστή αγκαλιά συναδελφικής αλληλεγγύης σας ευχόμαστε από καρδιάς κάθε προσωπική και οικογενειακή ευτυχία, και καλή συνέχεια με υγεία, δημιουργικότητα και αγωνιστικότητα. Το «εμείς» θα το συλλαβίσετε ξανά πλέον στις Ενώσεις και τα Σωματεία των συνταξιούχων εκπαιδευτικών για τη διεκδίκηση γενναίων αυξήσεων στις συντάξεις, το ΕΦΑΠΑΞ και για την υπεράσπιση των αναφαίρετων κατακτήσεών μας στη δημόσια υγεία, την πρόνοια, τα κοινωνικά αγαθά και τον πολιτισμό. Και, βεβαίως, σας καλούμε να βαδίζετε πλάι μας ως συνοδοιπόροι στον αγώνα διαρκείας για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου, την αναπλήρωση των οικονομικών μας απωλειών και στους δρόμους της αντίστασης και της ελπίδας για μια αξιοβίωτη ζωή στο «μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων»!

Το ΔΣ