Μόλις 20 ημέρες ήταν αρκετές για να επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες που διατύπωσαν δεκάδες εκπαιδευτικοί του 7ου ΕΠΑΛ και η ΕΛΜΕ σχετικά με τα σοβαρά προβλήματα λειτουργίας του σχολείου. Για ακόμη μια φορά, το σχολείο βρέθηκε αντιμέτωπο με φαινόμενα διάλυσης, με κύρια ευθύνη του διευθυντή, όπως καταγγέλλει η Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών, ο οποίος φαίνεται να αγνοεί τη σοβαρότητα των καταστάσεων και την ευθύνη του απέναντι σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Ο διευθυντής, αδιαφορώντας για τις συλλογικές προσπάθειες του συλλόγου να επιλυθούν τα προβλήματα της σχολικής καθημερινότητας, έχει υιοθετήσει αυταρχική στάση, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να διαχειριστεί τα πάντα μόνος του. Το αποκορύφωμα αυτής της στάσης ήταν η προτροπή του προς τους μαθητές να «καταδώσουν» τον υπαίτιο μιας ζημιάς, προσφέροντας μάλιστα κίνητρα ως «ανταμοιβή».

Παράλληλα, δεκάδες εκπαιδευτικοί έχουν υποστεί εκφοβιστικές πρακτικές, καλούμενοι σε ατομικές «ανακρίσεις» επειδή υπέγραψαν αιτήματα για σύγκληση του συλλόγου διδασκόντων, κάτι που ο διευθυντής παρανόμως αρνείται. Η διοίκηση, από την πλευρά της, είτε κωφεύει είτε υποστηρίζει αυτές τις πρακτικές, προκαλώντας την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών.

Αναλυτικά η ανακοίνωση

ΌΤΑΝ  ΟΙ  ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ  ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ  ΔΕΝ  ΓΙΝΟΝΤΑΙ  ΣΕΒΑΣΤΕΣ  ΤΑ  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ  ΕΙΝΑΙ  ΤΡΑΓΙΚΑ!

Δεν  χρειάστηκαν,  δυστυχώς, ούτε  20  ημέρες  για  να  επιβεβαιωθούν  όσα  καταγγέλλουν  δεκάδες    εκπαιδευτικοί   του  7ΟΥ  ΕΠΑΛ  , αλλά  και  η  ΕΛΜΕ  πριν  λίγες  μέρες. Για  πολλοστή  φορά  στο  συγκεκριμένο  σχολείο  εκδηλώθηκαν  φαινόμενα  διάλυσης  με  κύρια  ευθύνη  του  διευθυντή  του  σχολείου ο  οποίος  αδυνατεί  να  κατανοήσει  την  σοβαρότητα  καταστάσεων  και  την  ευθύνη  που  φέρει  ο  ίδιος  απέναντι  στους  μαθητές  και  στους  εκπαιδευτικούς  του  σχολείου. Με  χαρακτηριστική  αδιαφορία  για  κάθε  συλλογική  προσπάθεια  του  συλλόγου  να  ρυθμιστούν  σοβαρά  ζητήματα  που  προκύπτουν  στην  καθημερινότητα  του  σχολείου   και  με  εκφράσεις  του  τύπου  : « εγώ  είμαι  διευθυντής  του  σχολείου  , εγώ  θα  λύσω  τα   προβλήματα  μόνος  μου»  σήμερα  οδήγησε  όλο  το  μαθητικό  δυναμικό  στην  οργή  και  στην  αγανάκτηση.  Πραγματικά  είναι  ασύλληπτο  αυτό  που  συμβαίνει  στο  συγκεκριμένο  σχολείο  όπου  δεκάδες  συνάδελφοι  καλούνται  είτε   σε  εκφοβιστικές  ατομικές  «ανακρίσεις»  , είτε  σε  αλλεπάλληλες  παροχές  εξηγήσεων   γιατί  ζητάνε  ένα  χρόνο  τώρα  να  συνεδριάσει  ο  σύλλογος  διδασκόντων  για  φαινόμενα  παραβατικής  συμπεριφοράς  και  όχι  μόνο  και  ο  εν  λόγω  διευθυντής  παρανόμως  αρνείται. Η δε  διοίκηση  κωφεύει  στην  καλύτερη  περίπτωση  , αν  δεν  υποστηρίζει  αυτή  την  συμπεριφορά  του  συγκεκριμένου  ανθρώπου. 

 Άραγε  συμφωνεί  ο  υπουργός  Παιδείας  με  το  δημόσιο  κάλεσμα   που  απεύθυνε  στην πρωινή  συγκέντρωση  των  μαθητών  ο  συγκεκριμένος  διευθυντής  να  του  «καταδώσουν»   τον  υπαίτιο  μιας  ζημιάς   που  προκλήθηκε  στο  σχολείο  με  ιδιαίτερο   bonus  για  τον  πληροφοριοδότη ;  
Επίσης  συμφωνεί  ο  υπουργός  Παιδείας  με  την  άρνηση  του  συγκεκριμένου  διευθυντή  να  συνεδριάσει  ο  σύλλογος  για  σοβαρά  ζητήματα  που  απασχολούν  το  σχολείο  με  το  επιχείρημα  , ότι  αυτός  είναι  διευθυντής  και  τα  λύνει  μόνος  του , παρότι  ο  νόμος  ορίζει  σαφώς  ότι  ο  διευθυντής  είναι  υποχρεωμένος  να  συγκαλέσει  το  σύλλογο;

Ακόμη  συμφωνεί  ο  υπουργός  Παιδείας  με  την  στάση  του  συγκεκριμένου  διευθυντή  ο  οποίος  καλεί  συναδέλφους  στο  γραφείο  του  και  τους  «ανακρίνει»  γιατί  υπέγραψαν  το  αίτημα  για  σύγκληση  συλλόγου , ζητώντας  τους  να  πάρουν  πίσω  την  υπογραφή  τους; 
Υπάρχει  άραγε  προηγούμενο  στη  χώρα  όπου  ο  διευθυντής  σχολείου  που  τελεί  σε  κατάληψη  να  μην  βρίσκεται  το  πρωί  έξω  από  το  σχολείο  για  να  μιλήσει  με  τους  μαθητές  και  να  παραλάβει  τα  αιτήματά  τους, αλλά  να  πίνει  τον  καφέ  του  σε  παρακείμενη  καφετέρια   και  να  καταγγέλλει  τους  καθηγητές  που  πήγαν  ως  όφειλαν  σ το  σχολείο ; 

Καλούμε  τους  συναδέλφους  του  συγκεκριμένου  σχολείου  μαζί  με  το  σωματείο  να  προστατέψουν  την  εκπαιδευτική  διαδικασία  αλλά  και  τον  παιδαγωγικό  και  κοινωνικοποιητικό   ρόλο   του  σχολείου. Όσοι  ονειρεύονται  στρατόπεδα  και  εργασιακά  Νταχάου  δεν  έχουν  θέση  στο  δημόσιο  σχολείο.