Χρήστος Κάτσικας

Σε μια περίοδο όπου οι αλλαγές στη δημόσια εκπαίδευση παρουσιάζονται ως «μεταρρυθμίσεις αριστείας», η φωνή των ίδιων των εκπαιδευτικών έρχεται να υπενθυμίσει μια πιο σύνθετη και βαθιά ανθρώπινη πραγματικότητα. Το πρόσφατο αίτημα παραμονής σε Δημόσια Ωνάσεια σχολεία, συνοδευόμενο από την υποχρέωση «ανεπιφύλακτης» αποδοχής όρων λειτουργίας, δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική διαδικασία· αποτελεί, για πολλούς, ένα σημείο καμπής.

Η ένσταση δεν αφορά μόνο τους όρους. Αφορά την ίδια την έννοια της εργασιακής αξιοπρέπειας.

Η «οργανική θέση» δεν είναι προνόμιο — είναι κατάκτηση

Για τον εκπαιδευτικό, η οργανική θέση δεν είναι μια τυπική τοποθέτηση. Είναι το αποτέλεσμα πολυετούς προσπάθειας: σπουδές, μεταπτυχιακά, επιμορφώσεις, συμμετοχή σε απαιτητικούς διαγωνισμούς όπως ο ΑΣΕΠ, αλλά και προσωπικές θυσίες — μετακινήσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, συχνά μακριά από οικογένεια και σταθερότητα.

Και αυτή η θέση λειτουργεί ως κάτι βαθύτερο από έναν απλό χώρο εργασίας. Είναι ένα σημείο αναφοράς. Ένα «σπίτι» επαγγελματικό, που προσφέρει τη στοιχειώδη ασφάλεια ώστε ο εκπαιδευτικός να μπορεί να αποδώσει, να εξελιχθεί, να «χτίσει» σχέσεις και παιδαγωγικό έργο με διάρκεια.

Η εκπαίδευση δεν είναι πεδίο πειραματισμού

Η μετατροπή δημόσιων σχολείων σε δομές με χαρακτηριστικά «επιλεκτικότητας» εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Ποια είναι η έννοια της «αριστείας»; Ποιοι μαθητές τη δικαιούνται; Και κυρίως: μπορεί η εκπαίδευση να διαχωρίζεται χωρίς να διαρρηγνύεται η κοινωνική της αποστολή;

Η τάξη, όπως υποστηρίζουν πολλοί εκπαιδευτικοί, οφείλει να αντικατοπτρίζει την κοινωνία. Να περιλαμβάνει διαφορετικότητες, να καλλιεργεί συνεργασία, να προετοιμάζει για έναν κόσμο που δεν αποτελείται μόνο από «άριστους» βαθμολογικά, αλλά από ανθρώπους με ποικίλες δεξιότητες και εμπειρίες.

Η δημιουργία «νησίδων αριστείας» ενδέχεται να ενισχύσει ανισότητες αντί να τις γεφυρώσει.

Πίσω από τις λέξεις: «ανεπιφύλακτα»

Η απαίτηση για «ανεπιφύλακτη» αποδοχή όρων λειτουργίας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Σε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη προβάλλεται ως βασική εκπαιδευτική αξία, η απουσία δυνατότητας αμφισβήτησης ή διαλόγου μοιάζει αντιφατική.

Η εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους υπογραφής υπό πίεση. Δεν είναι συμβόλαιο χωρίς επιστροφή — ούτε για τους μαθητές, ούτε για τους δασκάλους.

Σχολεία με ιστορία, όχι «φιλέτα»

Τα σχολεία δεν είναι απλώς κτίρια. Είναι μνήμη, κοινότητα, συνέχεια. Είναι οι γενιές μαθητών που πέρασαν από τις αίθουσες, οι δάσκαλοι που άφησαν το αποτύπωμά τους, οι οικογένειες που τα εμπιστεύτηκαν.

Η αντιμετώπισή τους ως «φιλέτα» προς αξιοποίηση δημιουργεί εύλογη ανησυχία. Όταν η παιδεία αρχίζει να προσεγγίζεται με όρους αγοράς, ο κίνδυνος είναι να χαθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της.

Η προσωπική μαρτυρία εκπαιδευτικών που έχουν ζήσει αυτά τα σχολεία από πολλές πλευρές — ως μαθητές, ως παιδιά εκπαιδευτικών, ως σημερινοί διδάσκοντες — δίνει ιδιαίτερο βάρος στον προβληματισμό. Δεν πρόκειται για μια θεωρητική διαφωνία. Είναι μια βιωμένη σχέση με τον χώρο και την αποστολή του.

Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να βελτιωθεί η εκπαίδευση. Αυτό είναι κοινός τόπος. Το ερώτημα είναι πώς.

Με ενίσχυση όλων των σχολείων ή με διαχωρισμούς;
Με διάλογο ή με επιβολή;
Με σεβασμό στους εκπαιδευτικούς ή με όρους που ζητούν «ανεπιφύλακτη» συμμόρφωση;

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Γιατί η παιδεία δεν είναι υπόθεση λίγων — είναι το θεμέλιο όλων.

Μια κραυγή για τη δημόσια εκπαίδευση και την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών: Όταν σου ζητούν να πεις “ναι σε όλα” για να μείνεις στο σχολείο

"Αιτουμαι την παραμονή στο Δημόσιο ΩΝΑΣΕΙΟ Γυμνάσιο/Λύκειο με διετή θητεία και δηλώνω ΑΝΕΠΙΦΎΛΑΚΤΑ τους Όρους Λειτουργίας των ΔΗΜ.Ω.Σ. και την υποχρεωτική συμμετοχή μου στους Ομίλους και τα Σύνολα, πέραν του κανονικού ωρολογίου προγράμματος...

" Για να λέμε πια αλήθειες και να σταματήσει ο εμπαιγμός των "βολεμενων" Εκπαιδευτικών με πτυχία, μεταπτυχιακά, Σεμινάρια, Επιμορφώσεις, εξετάσεις με σκληρό ΑΣΕΠ ανάμεσα σε χιλιάδες, ή άλλων που έκαναν "τουρισμό " σε ολόκληρη την Ελλάδα για να κερδίσουν την Οργανική τους θέση. Δεν μας τις έδωσε κάνεις για να μας τις πάρει... μόνοι μας τις κατακτήσαμε...

Και τι είναι η Οργανική θέση για έναν Εκπαιδευτικό;;; Επειδή λοιπόν πολλοί δεν ξέρετε, ακόμα και αυτοί που θα έπρεπε να ξέρετε, είναι ότι είναι το "σπίτι " για τον άνθρωπο, ότι είναι "το μαγαζί " για τον "μαγαζατορα " ... όχι βέβαια με την αίσθηση της ιδιοκτησίας αλλά της ασφάλειας...της εργασιακής ασφάλειας που μόνο μέσα σε αυτήν ο άνθρωπος μπορεί να λειτουργήσει απαλλαγμένος από το άγχος, που μειώνει την απόδοση, αλλά με την αίσθηση της σχετικής μονιμότητας που έχει συνέχεια και κάνει τον Εκπαιδευτικό, όπως και κάθε εργαζόμενο, αποδοτικό και μεθοδικό καθώς "χτίζει" ένα προφίλ... ΟΧΙ λοιπόν

Κυρίες και Κύριοι...

Εμείς " Δεν αιτουμεθα ΤΊΠΟΤΑ "... Εσείς " Αιτησθε " ή μάλλον "αρπαξατε" τα σχολεία ΜΑΣ.... Τα σχολεία αυτά είναι χτισμένα από τους φόρους των Ελλήνων Πολιτών για την Δωρεάν Δημόσια Παιδεία των παιδιών... Όλων των παιδιών... Και έρχεστε εσείς μια ωραία πρωία και μας λέτε ότι από Δημόσια... έγιναν εν μέρη ιδιωτικά για τους "Αριστους" ... Για ποιους;;;; Είστε εκτός τόπου και χρόνου... "Άριστοι " υπάρχουν και τώρα... και η τάξη πρέπει να έχει την "κοινωνική διαστρωμάτωση" της κοινωνίας στην οποία θα ζήσουν οι μαθητές.. εκτός και φτιάξετε "κοινωνία Αρίστων"... αλλά αυτή δεν εξαρτάται μόνο από την βαθμολογία.... δυστυχώς.

Αναβάθμιση της Παιδείας ζητάμε εδώ και χρόνια και εσείς κάνετε real estate τάχα για τους Άριστους...παραδιδετε "αβροχοις ποσι " φιλέτο "κεντρικό της πόλης... κάνετε business πάνω σε κεφάλια παιδιών... Πάντα βέβαια με την κουρτίνα " των αρίστων "...

Και οι γονείς πιστεύουν ότι τους λέτε, γιατί όπως κάθε γονιός, θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους... Αλλά θα τους απογοητεύσω... Δεν το βρήκαν... Ούτε όμως θα προσπαθήσω να τους πείσω...οι διαπιστώσεις δικές τους...

Και αν είμαι λίγο παρορμητική είναι γιατί σε αυτά τα σχολεία φοίτησα, γιόρτασα, άκουγα τον πατέρα μου να κάνει μάθημα στα διπλανά τμήματα, έβλεπα τον αδελφό μου να παίζει ποδόσφαιρο στο προαύλιο, σε κάθε τάξη, που κάνω εγώ τώρα μάθημα, βλέπω τις θέσεις και θυμάμαι τα πρόσωπα των συμμαθητών μου, τα πρόσωπα τόσων αγαπημένων καθηγητών μου...

Ένα λοιπόν "δυνατότερο χειροκρότημα" σε αυτά τα δύο σχολεία στην παρέλαση... Παραδίδουν "Ιστορία" εξήντα χρόνων και... Τώρα μια "Διοικούσα επιτροπή" εκτός Εκπαίδευσης...θα λύνει και θα δένει... Όσο για τους Ομίλους;;;..." Υπολειτουργούν και τα παιδιά θέλουν να φύγουν"(Λόγια της Προέδρου της ΕΛΜΕ Ξάνθης)... Γιατί πριν μιλήσουμε... έχουμε ενημερωθεί...

Υ.Γ. Άκου "Ανεπιφύλακτα"... και έπρεπε να υπογράψουμε κιόλας μέχρι τις 22 Ιανουαρίου...με το μαχαίρι στο λαιμό δηλαδή...

Ανεπιφύλακτα δεν αγοράζεις ούτε ένα ζευγάρι παπούτσια... έχεις το δικαίωμα της επιστροφής... άκου ανεπιφύλακτα...που ζούμε;;;

Μόνο δήλωση "μετανοίας" δεν μας ζήτησαν... [ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΧΕΛΗ]