Η ακαδημαϊκή χρονιά 2025-26, σηματοδοτήθηκε από την εφαρμογή ενός εκ των αντιδραστικότερων νόμων που έχουν περάσει οι αστικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες, όσον αφορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο λόγος φυσικά για το μέτρο των διαγραφών, οι οποίες έγιναν αμέσως μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων με συνοπτικές διαδικασίες. Οι διαγραφές φοιτητών και η θέσπιση ανώτατων ορίων φοίτησης αποτελούν διαχρονικό πόθο των αστικών κυβερνήσεων, με τον καθορισμό ανώτατου ορίου να προβλέπεται ήδη από τον νόμο Διαμαντοπούλου το 2011, ενώ η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για πρώτη φορά προχώρησε στην διαγραφή 308.000 φοιτητών από δημόσια πανεπιστήμια. Η εφαρμογή τους αποτελεί αναμφίβολα το πιο βάρβαρο και αντιεκπαιδευτικό χτύπημα που έχει δεχτεί η δημόσια δωρεάν παιδεία μέχρι σήμερα, καθώς έρχεται να εντείνει την ήδη αφόρητη πίεση που δέχονται οι φοιτητές, κύρια εκείνοι που κατάγονται απο λαϊκές οικογένειες, των οποίων οι σπουδές διεξάγονται ήδη με πάρα πολλές δυσκολίες.

Είναι προφανές, ότι λόγω της καθολικότητάς του, το μέτρο των διαγραφών πλήττει άμεσα κάθε παιδί που σπουδάζει στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Παρά, όμως, το γεγονός αυτό, ο αγώνας που αναπτύχθηκε την περίοδο που προηγήθηκε των διαγραφών, ήταν αναμφίβολα αναντίστοιχος του μεγέθους της επίθεσης που αυτές σημαίνουν, και δεν εξέφρασε σε καμία περίπτωση τις διαθέσεις της φοιτητικής νεολαίας. Είναι κραυγαλέα η αντίθεση ανάμεσα στον αγώνα ενάντια στις διαγραφές και στον αγώνα που δόθηκε πριν δύο χρόνια ενάντια στην καταστρατήγηση του άρθρου 16 και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ο τελευταίος σηματοδοτήθηκε από μαζικότατες γενικές συνελεύσεις, κινητοποιήσεις και καταλήψεις, σε πλήρη αντιδιαστολή με τη φετινή χρονιά που οι συνελεύσεις ήταν ελάχιστες, χωρίς τη μαζική προσέλευση φοιτητών και με πλήρη έλλειψη έστω και ενός υποτυπώδους συντονισμού.

Πρώτη και κύρια ευθύνη για την έλλειψη οργάνωσης του αγώνα ενάντια στις διαγραφές και το προδιαγεγραμμένο τέλμα στο οποίο αυτός κατέληξε, έχει η δύναμη που αυτή την στιγμή ηγείται του φοιτητικού κινήματος, που δεν είναι άλλη από την ΠΚΣ. Οι δυνάμεις της, έχοντας την πλειοψηφία σε έναν μεγάλο αριθμό σχολών, όπως με καμάρι διαλαλούν, φρόντισαν, ώστε οι συλλογικές διαδικασίες και συγκεκριμένα οι γενικές συνελεύσεις φέτος να αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση. Ακούγοντας κανείς βέβαια τις τοποθετήσεις μελών και στελεχών της ΠΚΣ, είναι άξια απορίας η κατάσταση του φοιτητικού κινήματος. Πώς είναι άραγε δυνατόν την ώρα που στο φοιτητικό κίνημα κυριαρχεί μια δύναμη που τιτλοφορείται ως Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ), η κατάσταση του να είναι τόσο άσχημη; Πως είναι, επίσης, δυνατόν ακούγοντας κανείς τοποθετήσεις που προέρχονται από αυτήν την δύναμη, να μην εντοπίζει σε αυτές καμία παραδοχή της κατάστασης αυτής, και πολύ περισσότερο καμία αυτοκριτική. Συνήθως, ο καπετάνιος βυθίζεται με το καράβι του. Και όμως, κόντρα στην αντικοινωνική και άκρως σεχταριστική απάντηση που δίδεται από τους ίδιους, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ δείχνει τον ανένταχτο φοιτητόκοσμο ως κύριο υπεύθυνο, εμείς νομίζουμε ότι η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Κύρια στο ότι μάλλον οι συνάδελφοι της ΠΚΣ κάτι δεν κάνουν καλά. Και πράγματι, η απαξίωση και η συστηματική υπονόμευση των συλλογικών διαδικασιών, η διάσπαση των διαθέσεων του φοιτητόκοσμου στη βάση των πλαισίων και η εξάντληση-εξαργύρωση της πολιτικής παρέμβασης στις εκλογές είναι σταθεροί άξονες με τους οποίους πορεύεται η ΠΚΣ, οι οποίοι πολύ απέχουν από μια υγιή προοδευτική κατεύθυνση.

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ. Βασική τους συνιστώσα η ΑΡΑΣ, που πλέον σχεδόν μονοπωλεί το όνομα, καθώς τα πάλαι ποτέ ενιαία σχήματα των ΕΑΑΚ είναι πια διασπασμένα και κατακερματισμένα. Η ΑΡΑΣ, λοιπόν, έχοντας επίσης αρκετή επιρροή σε μια σειρά από συλλόγους, επέλεξε φέτος μπροστά στον κρίσιμο αγώνα που έπρεπε να δοθεί για να μην περάσει το μέτρο των διαγραφών, να προβεί στην ακόλουθη στρατηγικά δομημένη σειρά ενεργειών: Σε πρώτο στάδιο επιδόθηκε σε μια σειρά «κλαδικού τύπου» κινητοποιήσεις σε προέδρους τμημάτων, κοσμήτορες, πρυτάνεις κλπ, καλλιεργώντας αυταπάτες για τον χαρακτήρα που πρέπει να έχει αυτός ο αγώνας. Ακολούθως, επέλεξε να αμαυρώσει την επέτειο του πολυτεχνείου τραμπουκίζοντας αναρχικούς στον ιστορικό χώρο του κτηρίου κατά τη διάρκεια του τριήμερου εορτασμού. Τέλος, ως συνεπής αγωνιστική δύναμη επέλεξε να εξαφανιστεί από προσώπου Γης, δίχως να δώσει σημάδια ζωής ή εξηγήσεις για έναν ολόκληρο μήνα, τον πιο κρίσιμο θα έλεγε κανείς στην αναχαίτιση των διαγραφών.

Ως Φοιτητική Πορεία εμμένουμε σταθερά στη θέση μας ότι κύριο στοιχείο της διεξαγωγής ενός σωστού αγώνα, ο οποίος θα θέτει προϋποθέσεις για νίκες του φοιτητικού κινήματος και θα μπορεί να βάλει φρένο στην αντιεκπαιδευτική πολιτική, συνιστά η ανασυγκρότηση και ο συντονισμός των φοιτητικών συλλόγων. Η ανασυγκρότηση ξεκινάει από το κύτταρο του φοιτητικού συλλόγου που είναι η στήριξη και η συστηματική διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων στη βάση των κοινών αιτημάτων και μορφών πάλης, ενώ προϋποθέτει επίσης την εξάλειψη των μικρό-ηγεμονισμών και των οργανωτικών αντιπαραθέσεων, στα πλαίσια των διαδικασιών. Η συζήτηση για ουσιαστικό συντονισμό του αγώνα σε ζητήματα, όπως οι διαγραφές που έχουν πανελλαδική εμβέλεια, ανοίγει αναπόφευκτα το ζήτημα της ανασύστασης της ΕΦΕΕ, του τριτοβάθμιου οργάνου εκπροσώπησης των φοιτητών. Η ύπαρξη της ΕΦΕΕ προβάλλει ως αναγκαιότητα τόσο για την καταπολέμηση των διαγκωνισμών όσο και για τη δημιουργία σωστών όρων για το άπλωμα ενός αγώνα σε πανφοιτητικό επίπεδο και τη σύνδεσή του με τους μεγάλους λαϊκούς αγώνες. Αυτός είναι ο δρόμος που θα έπρεπε και πρέπει να ακολουθείται, και αυτόν εμείς προβάλλουμε ως ΦΠ.

από το περιοδικό «πορεία», τ. 62