Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Ν. Σμύρνης- Καλλιθέας- Μοσχάτου, εκφράζοντας τα αισθήματα οργής και αγανάκτησης των μελών του σωματείου μας, αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει δημόσια και ξεκάθαρα στις απαράδεκτες δημόσιες τοποθετήσεις των δύο πολιτικών, οι οποίες στρέφονται ευθέως εναντίον των εκπαιδευτικών και προσβάλλουν έναν ολόκληρο κλάδο που κρατά όρθιο το δημόσιο σχολείο μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Συγκεκριμένα, η βουλεύτρια της Ν.Δ, Χριστίνα Αλεξοπούλου, αναφερόμενη στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και στο ζήτημα της στέγασης, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «το τζάμπα πέθανε». Από την πλευρά του, ο πολιτικός Θάνος Τζήμερος, που συνηθίζει να επιτίθεται στον κλάδο των εκπαιδευτικών, σχολιάζοντας τη διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού από τους δημόσιους υπαλλήλους, ανέφερε ότι «αν δεν σας φτάνουν τα λεφτά, να παραιτηθείτε από το Δημόσιο».

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Ν.ΣΜΥΡΝΗΣ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ-ΜΟΣΧΑΤΟΥ

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

ΌΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!!!

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΕΩΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑΣ ΤΗΣ Ν. Δ. ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Ν. Σμύρνης- Καλλιθέας- Μοσχάτου, εκφράζοντας τα αισθήματα οργής και αγανάκτησης των μελών του σωματείου μας, αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει δημόσια και ξεκάθαρα στις απαράδεκτες δημόσιες τοποθετήσεις των δύο πολιτικών, οι οποίες στρέφονται ευθέως εναντίον των εκπαιδευτικών και προσβάλλουν έναν ολόκληρο κλάδο που κρατά όρθιο το δημόσιο σχολείο μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Συγκεκριμένα, η βουλεύτρια της Ν.Δ, Χριστίνα Αλεξοπούλου, αναφερόμενη στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και στο ζήτημα της στέγασης, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «το τζάμπα πέθανε». Από την πλευρά του, ο πολιτικός Θάνος Τζήμερος, που συνηθίζει να επιτίθεται στον κλάδο των εκπαιδευτικών, σχολιάζοντας τη διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού από τους δημόσιους υπαλλήλους, ανέφερε ότι «αν δεν σας φτάνουν τα λεφτά, να παραιτηθείτε από το Δημόσιο».

Οι δηλώσεις αυτές δεν είναι απλώς άστοχες, είναι προσβλητικές, κοινωνικά ανάλγητες και πολιτικά επικίνδυνες. Αποπνέουν κυνισμό και πλήρη αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας που βιώνει η μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων στη χώρα και ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί. Αποκαλύπτουν μια βαθιά άγνοια –ή σκόπιμη υποτίμηση– της καθημερινότητας στα σχολεία και των όρων ζωής χιλιάδων συναδέλφων, με πρώτους και κύριους τους αναπληρωτές, που αποτελούν τον βασικό κορμό στελέχωσης της δημόσιας εκπαίδευσης σε ολόκληρη τη χώρα

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με γεγονότα:

1. Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί: Ζουν κάθε χρόνο σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας, χωρίς καμία σταθερότητα, χωρίς προοπτική, χωρίς δικαίωμα στον στοιχειώδη προγραμματισμό της ζωής τους. Μετακινούνται από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, συχνά σε απομακρυσμένες ή νησιωτικές περιοχές, με μισθούς που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στο εκρηκτικά αυξημένο κόστος ζωής. Έρχονται αντιμέτωποι με τη στεγαστική κρίση που καταγράφει αρνητικά ρεκόρ, ειδικά σε τουριστικές περιοχές, την ίδια στιγμή που το real estate σημειώνει ρεκόρ υπερκερδών. Η αδυναμία εύρεσης αξιοπρεπούς και προσιτής στέγης δεν είναι εξαίρεση, αλλά κανόνας και αποτελεί πλέον πρόκληση προς ολόκληρη την κοινωνία. Αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για ακατάλληλα ή προσωρινά καταλύματα, να συγκατοικούν ή να μετακινούνται καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα για να μπορέσουν απλώς να επιβιώσουν.

Καλούνται να καλύψουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, ενώ το κράτος αρνείται πεισματικά τους μόνιμους διορισμούς που απαιτούνται. Εργάζονται με αυξημένο ψυχολογικό βάρος, γνωρίζοντας ότι κάθε Ιούνιο θα βρεθούν ξανά στην ανεργία, περιμένοντας έναν νέο πίνακα, μια νέα τοποθέτηση, μια νέα «αρχή από το μηδέν». Κι όμως, παρά όλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί στηρίζουν τα παιδιά μας, κρατούν τα σχολεία ανοιχτά, υλοποιούν προγράμματα και δράσεις, στέκονται με ευθύνη και αξιοπρέπεια μέσα στις τάξεις, συχνά αντικαθιστώντας την πλήρη απουσία κρατικής μέριμνας.

2. Οι μόνιμα διορισμένοι εκπαιδευτικοί: Διορίζονται ενίοτε στις εσχατιές της χώρας αντιμετωπίζοντας ανάλογα προβλήματα στέγασης με αυτά των αναπληρωτών εκπαιδευτικών και ταλαιπωρούνται επί αρκετά χρόνια μέχρι να καταφέρουν να προσεγγίσουν τον τόπο των συμφερόντων τους. Ξεκινούν να αμείβονται με 750 – 800 ευρώ μηνιαίως για να καταλήξουν ύστερα από 40 χρόνια υπηρεσίας να αμείβονται με 1500 ευρώ, ενώ η συντριπτική πλειονότητα από αυτούς έχει αυξημένα επιστημονικά προσόντα και βαριούς τίτλους σπουδών, πολύ περισσότερους από το βασικό πτυχίο της επιστήμης τους.

Οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών τα τελευταία χρόνια επιδεινώνονται συνεχώς εξαιτίας της φτώχειας που πλήττει την ελληνική κοινωνία και της κρίσης που διέρχεται η μέση ελληνική οικογένεια χάρη στις καταστροφικές αντιλαϊκές – αντεργατικές οικονομικές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας.

Με βάση όλα αυτά και ενώ οι εκπαιδευτικοί των Δημόσιων Σχολείων αμείβονται με ψίχουλα καταφέρνουμε να επιβιώνουμε περιφέροντας αξιοπρεπώς τη φτώχεια μας, όπως και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, δημιουργώντας οικογένειες και μεγαλώνοντας παιδιά και πάνω από όλα δίνοντας και την ψυχή μας για το λειτούργημα που ασκούμε και στηρίζοντας ολόψυχα το Δημόσιο Σχολείο.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις της Χριστίνας Αλεξοπούλου και του Θάνου Τζήμερου αναπαράγουν μια γνωστή ρητορική στοχοποίησης των δημοσίων υπαλλήλων, που τους παρουσιάζει συλλήβδην ως προνομιούχους, τεμπέληδες ή βάρος για την κοινωνία, επιχειρώντας να μεταθέσει σε αυτούς την ευθύνη για χρόνιες πολιτικές και οικονομικές επιλογές. Πρόκειται για μια αντίληψη που καλλιεργεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, αντί να αναδεικνύει τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων και την ανάγκη στήριξης των δημόσιων αγαθών. Είναι μέρος μιας συνολικής στρατηγικής στοχοποίησης των εκπαιδευτικών, ώστε να μετακυλιστούν αλλού οι ευθύνες για τα τεράστια προβλήματα της εκπαίδευσης.

Επιπλέον, εντάσσονται σε μια ευρύτερη, επικίνδυνη λογική απαξίωσης της εργασίας συνολικά. Είναι η ίδια λογική του «τζάμπα» από την εργοδοσία, η ίδια λογική του «δεν πληρώνουμε για μέτρα ασφαλείας», μια λογική που δεν είναι απλώς ανάλγητη — είναι εγκληματική και σκοτώνει. Είναι η λογική που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές και αξιοπρέπεια στο βωμό του κόστους και του κέρδους.

Τους ενημερώνουμε, λοιπόν, ότι οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ούτε τζαμπατζήδες, ούτε τεμπέληδες, ούτε προνομιούχοι, ούτε αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι εργαζόμενοι με δικαιώματα, με αξιοπρέπεια και με φωνή. Και αυτή τη φωνή δεν πρόκειται να τη φιμώσει καμία κυβερνητική έπαρση και καμία προσβλητική ρητορική.

Οι εκπαιδευτικοί δεν θα ανεχτούμε τη στοχοποίηση του κλάδου μας, δεν θα σωπάσουμε μπροστά στην αδικία. Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε μόνιμη και σταθερή εργασία, αξιοπρεπείς μισθούς, ασφαλείς συνθήκες δουλειάς και πραγματική στήριξη του δημόσιου σχολείου.

Το δημόσιο σχολείο έχει ανάγκη από σεβασμό στους εκπαιδευτικούς και από πολιτικές που βάζουν τις ανάγκες των παιδιών και της κοινωνίας πάνω από την επικοινωνιακή σκοπιμότητα. Και αυτό, ας το καταλάβουν καλά!

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΑΥΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑΣ ΤΗΣ Ν. Δ. ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ.

Για το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος               Η Γραμματέας

Γιώργος Γκρίλης      Αικατερίνη Μαγκλάρα