ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Μια ακόμη τραγωδία που επαναλαμβάνεται σχεδόν… εθιμοτυπικά κάθε καλοκαίρι, με τα «ίδια θύματα» και τους «ίδιους θύτες».Τραγικός ο απολογισμός των πυρκαγιών στην περιοχή της Σαλαμίνας: Δύο νεκροί και 10 τραυματίες με εγκαύματα, με εκατοντάδες ανθρώπους να απομακρύνονται από την περιοχή για να σωθούν, με πολλούς να εγκαταλείπουν τα παραδομένα στις φλόγες σπίτια τους, με δασικές εκτάσεις να παραδίδονται στις φλόγες.

Μια ακόμη τραγωδία που επαναλαμβάνεται σχεδόν… εθιμοτυπικά κάθε καλοκαίρι, με τα «ίδια θύματα» και τους «ίδιους θύτες». Τραγικός ο απολογισμός των πυρκαγιών στην περιοχή της Σαλαμίνας: Δύο νεκροί και 10 τραυματίες με εγκαύματα, με εκατοντάδες ανθρώπους να απομακρύνονται από την περιοχή για να σωθούν, με πολλούς να εγκαταλείπουν τα παραδομένα στις φλόγες σπίτια τους, με δασικές εκτάσεις να παραδίδονται στις φλόγες.

Πρόκειται για ένα ακόμη προαναγγελθέν έγκλημα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Κι αυτό παρά τις κυβερνητικές δικαιολογίες που αποδίδουν μονότονα την ευθύνη στην «κλιματική αλλαγή», στους «ισχυρούς ανέμους», στην «ατομική ανευθυνότητα», στους «δόλιους σκοπούς δόλιων ανθρώπων». Ακόμη χειρότερα, όταν αυτά τα επινοημένα επιχειρήματα της κυβέρνησης συμπληρώνονται με μακάβριους συμψηφισμούς για παλαιότερες και «μεγαλύτερες» καταστροφές, κατά προτίμηση με «άλλη» κυβερνητική ευθύνη.       

Σύμφωνα με μαρτυρίες η φωτιά στη Σαλαμίνα ξεκίνησε από οικόπεδο γεμάτο σκουπίδια. Ένα πρόβλημα που, εδώ και χρόνια, καταγγέλλεται από κατοίκους της περιοχής και έχει μετατρέψει σε αυτοσχέδιες χωματερές-βόμβες πολλούς δρόμους και οικόπεδα του νησιού. Με τον δήμο να δηλώνει ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα λόγω έλλειψης  προσωπικού, συντήρησης και ανανέωσης μέσων αποκομιδής και πυρόσβεσης κλπ, κλπ. Ενώ σε άλλες περιοχές (π.χ. στη Μάνη) ευθύνονται τα μπαζωμένα ρέματα, οι ασυντήρητες εγκαταστάσεις στο δίκτυο ρεύματος και ιδίως αυτών των ανεμογεννητριών (πυρκαγιές στη Βοιωτία, στην Αττική, στο Ρέθυμνο με νεκρούς δύο πυροσβέστες). Εξάλλου, τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, οι ιδιωτικοποιήσεις, η αντίληψη «καλύτερα οι ιδιώτες» και «όλα στο κεφάλαιο» που κυριαρχεί στα κυβερνητικά ή «αντιπολιτευόμενα» σχέδια… διάσωσης της χώρας έχει ήδη αποδώσει έργο καταστροφικό.

Σχεδόν οκτώ στα δέκα καμένα στρέμματα από μεγάλες πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού αποδίδονται προανακριτικά σε βλάβες δικτύων ηλεκτροδότηση. Είδες η ΔΕΗ/ΔΕΔΔΗΕ! Ή, πιο σωστά, «ιδού τα θύματα» στο βωμό του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Όσο για το «επιτελικό» κρατικό μηχανισμό; Προειδοποιεί εκ των υστέρων με κλίσεις 112 ότι «κινδυνεύεις και τρέχα να σωθείς», ότι θα «διενεργήσει αυτοψίες», ότι «θα αποζημιώσει» τη… βλάβη (στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων, πάντα) και ότι προέχει η…  προστασία της ανθρώπινης ζωής! 

Το «μακρινό» 2020, στο πλαίσιο εκδήλωσης για το χτίσιμο θέρετρου στον Ερημίτη Κέρκυρας, ο πρωθυπουργός επικροτούσε την «σημαντική επένδυση» δηλώνοντας κυνικά ότι «κάποια στιγμή το δάσος θα καεί» και άρα χτίστε!  Ήταν μια ομολογουμένως άγαρμπη και κυνική αποτύπωση του πνεύματος που κυριαρχεί, όχι μόνο στην Ελλάδα, για το πώς αντιμετωπίζονται οι δασικές εκτάσεις και το περιβάλλον, η λαϊκή κατοικία και οι κόποι μιας ζωής από ένα πολιτικό-οικονομικό σύστημα που μετράει την αξία κάθε πράγματος με κριτήρια ανταποδοτικότητας και κερδοφορίας.

Δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό. Ο μόνος φραγμός στην κρατική αδιαφορία που περιφρονεί τις λαϊκές ανάγκες και το φυσικό περιβάλλον για να χρηματοδοτεί την «επιχειρηματικότητα» του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, είναι η «δική μας» ανάπτυξη ισχυρών λαϊκών αντιστάσεων. Η εγκληματική και άπληστη πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης θα ευθύνεται και θα συνεχίζει, ξανά και ξανά, να παράγει κάθε είδους εγκλήματα, καταστροφές και τραγωδίες. Από το έγκλημα-τραγωδία στο Μάτι στο έγκλημα-τραγωδία στα Τέμπη, από τη βιβλική καταστροφή στη Μάνδρα Αττικής στη δολοφονική πυρκαγιά στη Σαλαμίνα και αλλού, έως… την επόμενη τραγωδία.

Η θλίψη και η λαϊκή οργή να γίνουν αγώνας ανατροπής της βάρβαρης πολιτικής που δολοφονεί και διαλύει τις ζωής μας, για πλήρεις αποζημιώσεις και πραγματικά μέτρα προστασίας. Γιατί η διέξοδος, κι εδώ, είναι ο δρόμος του αγώνα.