Ολες οι υπόλοιπες παρανομίες είναι απλώς παρεπόμενα

Εγκλημα είναι αυτή καθαυτή η ίδρυση ιδιωτικών «πανεπιστημίων» με καταστρατήγηση του άρθρου 16 του συντάγματος

ΠΗΓΗ:  Eksegersi.gr

«Πόλεμος» έχει ξεσπάσει μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και της Πανελλήνιας Ενωσης Αναγνωρισμένων Κολλεγίων (εκπροσωπεί τα μικρά κολλέγια που βρέθηκαν εκτός νυμφώνος πανεπιστημιοποίησης) από τη μια και του υπουργείου Παιδείας από την άλλη.

Ο Παραστατίδης, τομεάρχης Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, φέρνει και ξαναφέρνει στη δημοσιότητα το ζήτημα των παρανομιών που διαπράχθηκαν προκειμένου να δοθούν με διαδικασίες fast track άδειες ίδρυσης και λειτουργίας ΝΠΠΕ (παραρτήματα- Νομικά Πρόσωπα Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) στα κολλέγια που συνεργάζονται ήδη με ξένα πανεπιστήμια, όπως η μη δημοσιοποίηση των εγγράφων που αφορούν την καταβολή εγγυητικών επιστολών και παραβόλων από τα μητρικά πανεπιστήμια αλλοδαπής, γιατί διαφορετικά θα αποκαλύπτονταν ότι τις εγγυητικές επιστολές και τα παράβολα κατέθεσαν τα κολλέγια (ιδιώτες).

Και επισημαίνει πως «παραπλανήθηκε» το ΣτΕ προκειμένου να γνωμοδοτήσει θετικά για τα ιδιωτικά «πανεπιστήμια»-πανεπιστημιοποιημένα κολλέγια, αναφέροντας ότι «η Υπουργός Παιδείας ισχυρίστηκε ενώπιον του ΣτΕ ότι η υποχρέωση καταβολής ανήκει στο μητρικό ίδρυμα αλλοδαπής, όχι στα ημεδαπά κολλέγια».

Από την πλευρά της, η Πανελλήνια Ενωση Αναγνωρισμένων Κολλεγίων, επανέρχεται με ανακοινώσεις, στο ίδιο μήκος κύματος, υπογραμμίζοντας και αυτή την «παραπλάνηση» του ΣτΕ από την Ζαχαράκη και ότι έχουν ζητηθεί από τον Μάιο 2025 με αλλεπάλληλες αιτήσεις κομμάτων και φορέων τα σχετικά έγγραφα των εγγυητικών επιστολών και παραβόλων: «Στις 11 Απριλίου στην δίκη για τον νόμο 5094/24, προκειμένου να αποφανθεί θετικά το ΣτΕ, ενυπόγραφα δηλώθηκε από το  Υπουργείο Παιδείας ότι ‘’αυτοί που  διαμαρτύρονται για τις ‘’αυστηρές προϋποθέσεις’’ (εγγυητική επιστολή, μη κερδοσκοπική φύση, υψηλό παράβολο κ.λπ.), λησμονούν ότι ο ίδιος ο Ν. 5094/2024 (άρθρα 138-139) καθιστά υπόχρεο για την καταβολή αυτών το μητρικό ίδρυμα αλλοδαπής και όχι ένα ημεδαπό κολλέγιο».

Ολο αυτό το διάστημα, το υπουργείο Παιδείας, που σκίζεται για τη «διαφάνεια», αρνείται να δημοσιοποιήσει τα σχετικά έγγραφα και απαντά (μέσω του πρώην πρύτανη των ΜΑΤ του ΑΠΘ και νυν υφυπουργού Παιδείας Παπαϊωάννου και μέσω επίσημου εγγράφου) με νομικίστικα τεχνάσματα, όμως για την ταμπακιέρα δεν λέει κουβέντα.

Συμπεράσματα:

• Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το ΥΠΑΙΘΑ έχουν σίγουρα λερωμένη τη φωλιά τους και έχουν κάνει πάμπολλες παρανομίες και διευκολύνσεις (κρυφές και φανερές) στους φίλους επιχειρηματίες των κολλεγίων, προκειμένου αυτοί να πάρουν τη βούλα της πανεπιστημιοποίησης. Οπως και στο έγκλημα των Τεμπών ή στο μεγάλο πάρτι του ΟΠΕΚΕΠΕ προσπαθούν με «μπαζώματα» και αποσιωπήσεις να κρύψουν τα βρόμικα σκ@τ@ τους.
• Το ΠΑΣΟΚ, βρίσκοντας εύφορο έδαφος λόγω της κυβερνητικής αυτής τακτικής, επιδίδεται σε παιχνίδια εντυπώσεων, παιχνίδια άγρας πολυπόθητων ψήφων, πιεζμένο και από τις δημοσκοπήσεις, ενώ διακηρυγμένα δεν είναι ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια (μόνο που τα θέλει «ποιοτικά» και «μη κερδοσκοπικά») και στο παρελθόν έχει πρωτοστατήσει στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και έκανε πίσω μόνο όταν άρχισαν να πέφτουν «οι σφαλιάρες» από το φοιτητικό κίνημα.
• Το έγκλημα βρίσκεται σε αυτήν καθαυτήν την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών «πανεπιστημίων» με κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 16, που ορίζει ρητώς ότι η «H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση… H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται». Και ότι «Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί».

Το άρθρο 16, δημιούργημα του αντιδικτατορικού παλλαϊκού αισθήματος (οι ρητές αναφορές «αποκλειστικώς», όπως και  «η σύστασις ανωτάτων σχολών υπό ιδιωτών απαγορεύεται» μπήκαν στο σύνταγμα του 1975) είναι η μόνη εμβληματική διάταξη του Συντάγματος (αυτό και το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων), που τουλάχιστον σε διακηρυκτικό επίπεδο υπερασπίζει το μορφωτικό αγαθό της ανώτατης παιδείας -τις άλλες εκπαιδευτικές βαθμίδες τις έχουν και τυπικά-νομοθετικά υπονομεύσει-, ως αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ατόμου, στην πρόσβαση του οποίου δεν έχει θέση η επιχειρηματική λειτουργία και η εμπορευματική διάσταση. Γι’ αυτό και είναι καρφί στο μάτι όλου του εσμού του νεοφιλελευθερισμού.

Γι’ αυτό και ο αδίστακτος Μητσοτάκης ανέλαβε να το κατεδαφίσει, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία προς όφελος του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου.

Ολα τα υπόλοιπα –«ερμηνείες», παρανομίες, διευκολύνσεις με συνεχείς εκπτώσεις των τάχα «αυστηρών, ποιοτικών» κριτηρίων- είναι παρεπόμενα, είναι επακόλουθα προκειμένου να υπηρετηθεί ο βασικός στόχος.

• Οι διατάξεις αυτές του άρθρου 16 είναι διαυγέστατες, ξεκάθαρες και δεν επιδέχονται ουδεμίας άλλης ερμηνείας.

Το ΣτΕ δεν παραπλανήθηκε. Εκανε μια σαλταδόρικη στην κυριολεξία ερμηνεία, κρίνοντας συνταγματικό τον εκτρωματικό νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (Ν. 5094/2024), επειδή ήθελε να ικανοποιήσει τις εντολές της κυβέρνησης, ολόκληρου του αστικού συστήματος, ξένων συμφερόντων, ΕΕ, πιστοποιώντας για πολλοστή φορά ότι αποφασίζει με βάση το «δίκιο του μονάρχη», ειδικά όταν δεν αισθάνεται στο σβέρκο του την καυτή ανάσα του κινήματος (είχε ήδη κλείσει ο πρώτος κύκλος).

Βιάστηκε να βγάλει απόφαση, χωρίς να στείλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παίρνοντας πάνω του την αποκλειστική ευθύνη, αναμασώντας ακριβώς την «επιχειρηματολογία» που το ΔΕΕ θα χρησιμοποιούσε. Βιάστηκε να βγάλει αυτήν την αισχρή απόφαση επειδή ο χρόνος πιέζει, αφού από τον Σεπτέμβρη έπρεπε να λειτουργήσουν, όπως είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, τα πανεπιστημιοποιημένα κολλέγια, που θα φορέσουν τον μανδύα των παραρτημάτων των ξένων πανεπιστημίων (Νομικά Πρόσωπα Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης-ΝΠΠΕ), με τα οποία είναι συμβεβλημένα με συμφωνίες δικαιόχρησης και λειτουργούν ήδη στη χώρα μας.