Δημήτρης Μαριόλης - e-lesxi.gr

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΕ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

ΤΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ: Δευτέρα 5 Μάη, 7μμ, Προπύλαια

Πέρσι τέτοιες μέρες, ένα απόγευμα του Απρίλη, ένα πελώριο κοκκινωπό σύννεφο σκόνης είχε σκεπάσει την Αθήνα, τα πάντα γύρω φαίνονταν ως να φορούσες γυαλιά με χρώμα σέπια. Λένε πως ήρθε από την Αφρική, από τα βάθη της Σαχάρας, ίσως για να θυμίσει ακόμα περισσότερο τον ποιητή που μας προειδοποιούσε να πάρουμε μαζί μας νερό για τον καιρό της μεγάλης στέγνιας. Εκείνο το απόγευμα λοιπόν, σκεπασμένοι από αυτό το σέπια σεντόνι, οι εκπαιδευτικοί και πολλοί και πολλές αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες συναντηθήκαμε στα Προπύλαια μαζί με εκλεκτούς καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες σε μια μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα μας ενάντια στην αξιολόγηση, στον αγώνα μας για το δημόσιο δωρεάν σχολείο των όλων, των ίσων, των διαφορετικών. Μια συναυλία, όπου βουτηχτήκαμε στην απίστευτη σκόνη και βγήκαμε με μια μεγάλη ανάσα οξυγόνου για να συνεχίσουμε τον αγώνα.

Από τότε μεσολάβησαν πολλά. Η απόφαση της ΓΣ της ΔΟΕ να συνεχιστεί ο αγώνας και η ανοιχτή υπονόμευσή της από την πλειοψηφία των 6 της ΔΟΕ. Οι πρώτες δικαστικές αποφάσεις που κερδίσαμε. Το μαύρο καλοκαίρι του 2024, όπου μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα πειθαρχικά. Η μονιμοποίηση των 45 νεοδιόριστων χωρίς αξιολόγηση στην Α Αθήνας. Οι συγχωνεύσεις και τα 25ρια τμήματα που σάρωσαν τα πάντα το Σεπτέμβρη. Οι πιέσεις, οι απειλές, η παραπληροφόρηση (αυτό το ανέκδοτο “ένας έμεινες, είσαι ο τελευταίος”), η υπόγεια αλλά βρώμικη δουλειά που έκανε ένα μεγάλο μέρος του διευθυντικού σώματος (για να λέμε αλήθειες) που ανέλαβε το ρόλο του “καλού φίλου” των νεοδιόριστων, οι συναλλαγές του τύπου “κάτσε-να-αξιολογηθείς-και-θα-πάρεις-άριστα”, οι “κλήσεις σε ακρόαση” δι υπόθεσίν σας, όπου έμπαινε το δίλημμα με ύφος ενωμοτάρχη της χούντας “υπογράφεις σε μία ώρα αλλιώς πειθαρχικό”. Το απαγορευτικό της πλειοψηφίας των 6 (ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥ-ΔΙΚΤΥΟ είπαμε) στη ΔΟΕ να μην πάει άνθρωπος στις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης, ιδιαίτερα στην επαρχία, και οι 5 που πήγαιναν με δικά τους έξοδα. Και γύρω μας ο ξεσηκωμός για τα Τέμπη και για δικαιοσύνη και δικαίωση. Και μετά, η δυνητική αργία στη Χρύσα, οι απειλές του Μητσοτάκη για απόλυση για όσους “αρνούνται επί της αρχής”, κι η ΔΟΕ ακόμα μούγκα, ούτε λέξη δεν έχει πει, ξημέρωσε μια μέρα και άλλαξε το πολίτευμα και γύρω μας “υψηλά είχαν χτίσει τείχη”, μόνο που σε αντίθεση με τον ποιητή, εμείς τους βλέπαμε, μέρα με τη μέρα να τα χτίζουν και τον ήχο ακούγαμε, καθόλου ανεπαισθήτως δεν χτίστηκαν, αλλά εν μέσω χορδών και οργάνων και τυμπανοκρουσιών.

Και να μαστε τώρα εδώ. Να μην έχουμε ούτε στάλα οξυγόνο, να κρατάμε την αναπνοή μας πέραν του ορίου των διαφραγματικών σπασμών.

Γι’ αυτό σου λέω.

Σε σένα που είσαι εκπαιδευτικός και δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Κατέβα αύριο στα Προπύλαια. Για μια ΒΑΘΙΑ ΑΝΑΣΑ ΟΞΥΓΟΝΟΥ.

Κατέβα αύριο στα Προπύλαια. Για να σταθούμε η μία δίπλα στον άλλο.

Σε σένα που δεν είσαι εκπαιδευτικός. Σε έχουμε ανάγκη. Έχουμε ανάγκη την αλληλεγγύη σου. Ζητάμε πολλά για την εποχή μας, το ξέρουμε. Δε μας φτάνει μια υπογραφή, ένα like, ένα ψηφιακό χαμόγελο, ένα διαδικτυακό χτύπημα στην πλάτη. Αύριο θα μετρηθούμε, όπως κάθε νύχτα μετριούνται στο σκοτάδι οι αντοχές μας. Και σε θέλουμε εκεί, δίπλα μας.

Γιατί δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.

Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο!