Σχόλιο της Δευτέρας: Έναρξη σχολικής χρονιάς ή έναρξη αξιολογικής περιόδου;

της Ιωάννας Σαββίδου - ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ

«…Όμως εγώ, δεν παραδέχτηκα την ήττα…»

Μετράμε ήδη τις πρώτες μέρες της νέας σχολικής περιόδου και οι συζητήσεις στα περισσότερα σχολεία είναι ενδεικτικές του γενικότερου κοινωνικού και εκπαιδευτικού αναβρασμού που επικρατεί. Από τις διακοπές που δεν έγιναν ποτέ και τα ηλιοβασιλέματα που τελικά δεν αποθηκεύτηκαν στις καλοκαιρινές αποσκευές των περισσότερων μέχρι την αποστροφή αλλά και την αγωνία για το νέο πειθαρχικό. Από το μπάχαλο στις υπηρεσιακές μεταβολές μέχρι την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ. Εκπαιδευτικοί που επιστρέφουν στα σχολεία κουρασμένοι και συζητήσεις για το πότε τελικά δεν θα βγει ο καθένας και η καθεμία στη σύνταξη. Αναζητήσεις για νέα επαγγελματικά μονοπάτια, γιατί ποιος θα «αντέξει μέχρι τα 67 του στην τάξη;» και στην αποστροφή του λόγου πάντα η ίδια κατάληξη «ας μας αφήναν τουλάχιστον να κάνουμε τη δουλειά μας».

Την ίδια στιγμή στα σχολεία ξεκινάει ο προγραμματισμός για την  «Έναρξη αξιολογικής περιόδου 2025-2026», γιατί πλέον κάθε σχολική χρονιά ταυτίζεται και με μια νέα αξιολογική περίοδο και όλη η ουσία της εκπαίδευσης εργαλειοποιείται και είναι προσανατολισμένη σε αυτήν. Προγράμματα, δράσεις, ιδέες όλα αποτελούν τεκμήρια προς αξιολόγηση για τους γραφειοκράτες, ευτυχώς όμως ακόμα για τους περισσότερους εκπαιδευτικούς αποτελούν πεδίο ζύμωσης και χαράς με τα παιδιά. Μιας χαράς που έρχεται το νέο πειθαρχικό να στην κόψει. «Άρα μπορώ ακόμα μια φορά να αρνηθώ;» αναρωτιούνται άνθρωποι που σε πείσμα και απορία των στελεχών εκπαίδευσης συμμετέχουν στην απεργία/απόχη του κλάδου. Και είναι πολλοί. Μια αμηχανία στα πρόσωπά τους και ένας προβληματισμός στη σκέψη τους. Μια αμηχανία στα πρόσωπα πολλών.

Τελικά τι ξεκινάει στις 11 Σεπτεμβρίου η νέα σχολική χρονιά ή η νέα αξιολογική περίοδος; Ποια από τις δύο θα επικρατήσει; Ας αποφασίσουμε αν θα υποδεχτούμε τους μαθητές και τις μαθήτριές μας στις τάξεις ως εκπαιδευτικοί ή ως αξιολογούμενοι και αξιολογούμενες. Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας απέναντι στα παιδιά, στους εαυτούς μας, στους/στις συναδέλφους μας και εν γένει στο δημόσιο σχολείο. Ας οργανωθούμε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και ας αναζητήσουμε συλλογικά τις λύσεις μας, χωρίς αναθέσεις και μοιρολατρία. Σε ένα παλιότερο κείμενο από έναν νεοδιόριστο τότε εκπαιδευτικό είχε γραφτεί για την αξιολόγηση: «Όχι, στη βάρδια μας», ε, λοιπόν συνεχίζουμε και έχουμε όλοι και όλες βάρδια για να νικήσει η νέα σχολική χρόνια τη νέα αξιολογική περίοδο. Για να νικήσει το χαμόγελο των παιδιών τον φόβο των μεγάλων.