Γιώργης-Βύρων Δάβος - kosmodromio.gr

Ανήλικος μαθητής στο Ριέτι παραλίγο να χάσει το χέρι του, όταν ο τόρνος στην επιχείρηση που «εκπαιδευόταν» τζάμπα τράβηξε το γάντι του.

Για την εκπαίδευση η νεοφασιστική κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία έχει μεγάλες φιλοδοξίες. Πρώτα απ’ όλα να προωθήσει τα σχέδιά της για τη Διαφοροποιημένη Αυτονομία -μέτρο που για το σχολείο θα σημάνει πρακτικά τον ενταφιασμό του δημόσιου χαρακτήρα του και θα επιβάλει τον ταξικό διαχωρισμό στον χώρο της εκπαίδευσης. Ή να επεκτείνει την κρατική καταστολή και στα σχολεία -με Δούρειο Ίππο το Διάταγμα για την Ασφάλεια, παρά την κατακραυγή και τις αντιδράσεις.

Μόνο που οι τυμπανοκρουσίες για τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία αφήνουν αλώβητους εκπαιδευτικούς θεσμούς, οι οποίοι έχουν καταδικασθεί εδώ και χρόνια από την κοινή γνώμη και την εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς διαπιστωμένα βλάπτουν, έως και σκοτώνουν.

Η «καινοτόμος» Μελόνι δεν έχει αγγίξει στο παραμικρό το κατάπτυστο μέτρο της «έμπρακτης επαγγελματικής κατάρτισης» των μαθητών σε επιχειρήσεις. Τη διαβόητη «εναλλαγή σχολείου-εργασίας» (alternanza scuola-lavoro). Άλλη μια βαθμίδα της ταξικότητας στην εκπαίδευση που εγκαινιάσθηκε από τον Ματέο Ρέντσι και εξακολουθεί να συνιστά και σωματικό κίνδυνο για τους μαθητές. Το τελευταίο σοβαρό επεισόδιο με θύμα έναν μαθητή στο Ριέτι, ξεσήκωσε και πάλι τη μαθητική κοινότητα, που την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου πραγματοποίησε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα, με αποκορύφωμα τη διαδήλωση έξω από το υπουργείο Παιδείας στη Ρώμη, με πρωτοβουλία των φοιτητών της Ιατρικής Σχολής.  Οι μαθητές και φοιτητές έξω από το υπουργείο Παιδείας ύψωσαν πανό και ανέπεμψαν συνθήματα για την κατάργηση του μέτρου της alternanza scuola-lavoro από τον υπουργό Βαλντιτάρα.

Το νέο σοβαρό επεισόδιο στο Ριέτι, όπου ένας ανήλικος μαθητής παραλίγο να χάσει το χέρι του, όταν ο τόρνος στην επιχείρηση στην οποία «εκπαιδευόταν», ουσιαστικά προσφέροντας απλήρωτη εργασία, τράβηξε το γάντι του, παρασύροντας και το υπόλοιπο χέρι και προκαλώντας του πολλαπλά κατάγματα. Από απλή τύχη, ο μαθητής δεν προστέθηκε στους 18 νεκρούς και τα 300 ατυχήματα που από το 2017 καταρτίζουν τη «μαύρη βίβλο» του κακόβουλου όπως αποδεικνύεται προγράμματος, που στόχο έχει την ταξική διαίρεση του σχολείου και του πνεύματος της εκπαίδευσης.

«Αυτό δεν είναι σχολείο, δεν είναι δουλειά», κατήγγειλαν τα συνθήματα που ξεδίπλωσαν οι φοιτητές της Ιατρικής Σχολής στη διάρκεια της διαμαρτυρίας τους. Όπως τόνισε το συντονιστικό τους είναι απαράδεκτο να συνεχίζονται πρακτικές που ουσιαστικά συναινούν και νομιμοποιούν καταστάσεις που μπορούνε να προκαλέσουν ακόμη και θανατηφόρα περιστατικά.  Οι μαθητές δηλώνουν πως δεν μπορούν να πιστέψουν πως ένας συμμαθητής τους τραυματίσθηκε σοβαρά στη διάρκεια μίας εκπαιδευτικής διαδικασίας, που υποτίθεται έπρεπε να τους προστατεύει και τους εκπαιδεύει σε συνθήκες πλήρους ασφάλειας.

Τη φωνή της με τους μαθητές ένωσε και η μεγαλύτερη συνδικαλιστική εργατική ένωση Cgil, εκφράζοντας επίσης αλληλεγγύη στην οικογένεια του αγοριού και στήριξη στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των μαθητών. Στην ανακοίνωσή της, η Cgil υπογραμμίζει το πόσο πολύ απέχει πλέον το τρέχον μοντέλο της alternanza από το να συνιστά μία ασφαλή και ελεγχόμενη εκπαιδευτική εμπειρία. «Σε πολλές περιπτώσεις έχουμε καταγγείλει τους κινδύνους της ένταξης των νέων σε παραγωγικές διαδικασίες χωρίς επαρκές ρυθμιστικό πλαίσιο και χωρίς πραγματική προστασία για την ασφάλειά τους»,  τονίζει η συνδικαλιστική οργάνωση. Καταλήγοντας επισημαίνει πως το σχολείο «πρέπει να είναι ένας τόπος προόδου, όχι κινδύνου, και η ασφάλεια (των μαθητών) αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα».

Βέβαια, σε μία χώρα όπου η ασφάλεια των εργαζομένων (τόσο των νόμιμων, όσο και των εποχικών ή της «μαύρης εργασίας») συχνά είναι στο χαμηλότερο επίπεδο, είναι σχεδόν βέβαιο πως και η «μαθητειακή απασχόληση» των ασκουμένων μαθητών θα είναι αντίστοιχη. Την ίδια μέρα που οι μαθητές διαμαρτύρονταν για το ατύχημα στο Ριέτι δύο εργαζόμενοι εύρισκαν τον θάνατο σε διαφορετικά εργοτάξια στην Ιταλία. Παράλληλα, ήδη τα συνολικότερα περιστατικά θανάτων εργαζομένων στους χώρους δουλειάς ήδη έχουν αρχίσει να ανησυχούν τους συνδικαλιστές. Η εργασιακή απορρύθμιση, την οποία  επιταχύνει προς όφελος των εργοδοτών ή των ξένων funds, που εξαγοράζουν αντί πινακίου φακής ιστορικές επιχειρήσεις,   η Μελόνι, έχει αποψιλώσει τα ελεγκτικά όργανα και δημιουργήσει χαοτικές συνθήκες στους χώρους δουλειάς. Πολύ περισσότερο σε ό,τι αφορά τους ελέγχους ασφάλειας για τους ξένους εργαζόμενους. Ή όπως φαίνεται και για τους μαθητές στα προγράμματα αυτά επαγγελματικής κατάρτισης, τα οποία από καιρό όλοι καταγγέλλουν πως δεν ωφελούν σε τίποτε άλλο από το να προσφέρουν δωρεάν εργατικά χέρια σε επιχειρήσεις, οι οποίες έτσι εξοικονομούν προσλήψεις, μισθούς, ασφαλιστικές εισφορές κλπ. Δημιουργώντας ακόμη μία «εφεδρική στρατιά» από δυνητικούς εργαζομένους που θα συμβάλλουν στην πίεση στα ημερομίσθια και τα ωράρια εργασίας -έστω και χωρίς να διαθέτουν την απαιτούμενη ειδίκευση.

Την ίδια στιγμή η Ιταλία βρίσκεται σε μία διαδικασία ταχείας αποβιομηχάνισης, με δεκάδες επιχειρήσεις σε νευραλγικούς τομείς  να βρίσκονται στα πρόθυρα της πτώχευσης (παράδειγμα ο όμιλος La Perla) ή να προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις (όπως στη χημική βιομηχανία). Ακόμη και σε θεωρητικά πιο εύρωστες επιχειρήσεις, όπως  η Stellantis -που κατά τ’ άλλα ετοιμάζεται να κάνει μεγάλες επενδύσεις και προσλήψεις στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην αναβίωση του νέου  Ελντοράντο που έχει υποσχεθεί ο Ντόναλντ Τραμπ- οι εργαζόμενοι και οι εργασιακές σχέσεις βρίσκονται σε δραματική κατάσταση. Για να μη μιλήσουμε για τις ξένες επενδύσεις: οι απολύσεις και το κλείσιμο εργοστασίων της Volkswagen έχουν δημιουργήσει ήδη ένα μεγάλο κοινωνικό, πέρα από το οικονομικό πρόβλημα, στην Ιταλία. Με τις προοπτικές να μην είναι ευοίωνες, ιδίως με βάση και τα μηνύματα που έρχονται από τη Γερμανία ακόμη και μετά τις εκλογές και μετά τις εκλογές, καθώς ο νέος καγκελάριος Μερτς φαίνεται διατεθειμένος να στηρίξει την πρόθεση του ομίλου Volkswagen  για μείωση προσωπικού μέσα στην επόμενη 5ετία.

Στη «μεσοβασιλεία» της Μελόνι (έως ότου καταφέρει κάποια στιγμή, καταργώντας το Σύνταγμα, να περάσει την ‘πρωθυπουργοποίηση’ του καθεστώτος και να αναλάβει σχεδόν μοναρχικά τα ηνία της χώρας) η ανύπαρκτη ασφάλεια και οι όλο και μειούμενοι έλεγχοι εργασίας είναι ο νόμος της αγοράς. Ακόμη κι όταν έχει να κάνει με μαθητές. Άλλωστε αυτό είναι και το πνεύμα του προγράμματος της «εναλλαγής σχολείου-εργασίας»: να συνηθίζουν από νωρίς οι νέοι στην εργασιακή βαρβαρότητα και στον bellum omnium contra omnes που τους υπόσχεται η νέα αυταρχική πραγματικότητα του κράτους-κεφαλαίου και του ακροδεξιού βραχίονά του.