Η αφόρητη κοινοτοπία του ελληνικού «συντηρητισμού»

Αντίφωνο Κωστής Παπαϊωάννου

«Πριν 40 χρόνια οι μαθητές δημοτικού ήξεραν περισσότερα από τους αποφοίτους λυκείου σήμερα».

Φράση-επιτομή, συμπυκνώνει τον άκοπο ρηχό συντηρητισμό. Όχι γιατί δεν υπάρχει όντως τεράστιο γνωστικό κενό, όχι γιατί πολλές φορές δεν είναι αποκαρδιωτική η εικόνα. Αλλά η επιλογή της μεμψιμοιρίας καφενειακού τύπου, οι εύκολοι αφορισμοί, η κοινότοπη γκρίνια, είναι η πιο εμβληματική πρόσληψη του αντιδραστικού λαϊκισμού. Αυτού που κολακεύει τα υπερσυντηρητικά ρεφλέξ διά της νοσταλγικής υποτίμησης του σήμερα και εκτοξεύει τέτοια θέσφατα- πορίσματα, χωρίς καμιά τεκμηρίωση, χωρίς καν να νιώθει την ανάγκη να τα στηρίξει πουθενά. Γιατί έτσι.

Γιατί, ως γνωστόν, το έθνος των Ελλήνων διατρέχει πορεία αδιάσπαστη, υπερίπταται της Ιστορίας, έθνος ξεχωριστό, αναλλοίωτο, από τη μήτρα του αρχαίου πολιτισμού, σχεδόν προϊόν παρθενογένεσης. Κι όμως αυτό το έθνος που πάντα μεγαλουργούσε, τώρα που «χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μας χέρια» περνάει την πιο εξευτελιστική του κρίση σε διαρκή επιθανάτιο ρόγχο. Finis Graeciae.

Ακόμα και η πιο παραμυθένια αφήγηση της αδιάσπαστης εθνικής μας συνέχειας, αυτή που φτάνει στην ακραία κοινοτοπία του «Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού», χρειάζεται την συντηρητική γκρίνια περί σημερινής κρίσης, άγνοιας και αφασίας για να οδηγηθεί στο mainstreaming του αντιδραστικού λόγου. Γιατί αυτή η νοσταλγία, τροφός του συντηρητισμού, οφείλει να καταριέται την αγραμματοσύνη της Μεταπολίτευσης και τα δημοκρατικά κεκτημένα που φταίνε για τη συρρικνωμένη γνώση. Κι από κοντά οι πιστοί του αντιδραστικού δόγματος καταριούνται δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια, δασκάλους και καθηγητές και βέβαια την ιδεολογική ηγεμονία ξέρετε τίνος. Έτσι στρώνονται τα χαλιά για τη νέα επιτελικότητα.

Αυτή η νοσταλγία τρέφει τις δεξιο-συντηρητικές φαντασιώσεις. Ο αυτοοικτιρμός είναι η selfie της εθνικής μας αυταρέσκειας. Αυτοκολακεία είναι αυτή η μεμψιμοιρία. Και χαρίζει την αυτοϊκανοποίηση του κλαυθμού.

Και όλα αυτά χρειάζονται μια μελοδραματική πρωθιέρεια επί σκηνής, να θρηνεί πάνω στα ερείπια της παλιάς δόξας και σαν άλλη Κασσάνδρα να φωνάζει τα μελλούμενα: «Εάν η δυσλειτουργία, η σήψη και η διάλυση παραταθούν, κάποιοι από τους γείτονές μας που εποφθαλμιούν θα μας διαμελίσουν και θα μας απορροφήσουν», είπε στην ίδια συνέντευξη που ανασύρθηκε τώρα ξανά.

Το life coaching του «εγγράμματου εκλαϊκευτικού συντηρητισμού» προσφέρεται σε όλες τις ραχούλες και τα μίντια της επικράτειας.