Χρήστος Δ. Τουρτούρας - Καθηγητής Παιδαγωγικής ΠΤΔΕ/ΑΠΘ

Προς όλους τους ενδιαφερόμενους και ενδιαφερόμενες…

Τις τελευταίες δύο μέρες, το βαθύ κράτος απεφάνθη: τρεις πανεπιστημιακοί καθηγητές (κομμουνιστές) προσάγονται ενώπιον του ανακριτή ως «ύποπτοι τέλεσης βαρύτατων αδικημάτων διατάραξης λειτουργίας υπηρεσίας και παράνομης βίας κατά συναυτουργία». Τα «λαγωνικά» του Τμήματος Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της ελληνικής αστυνομίας έκαναν και πάλι τη μεγαλειώδη εμφάνισή τους. Παρέα με τις πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, παρέδωσαν (για μια φορά ακόμη) μαθήματα σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας και μοντέλα εφαρμογής της δημοκρατίας στην πράξη. Τώρα πάλι, σαν άλλοτε, όταν κάποιος ιδιαίτερα δημοκρατικός «πολιτικός ανήρ» (που πολύ αυτάρεσκα αποδεχόταν τον επιθετικό προσδιορισμό του «Γέρου της Δημοκρατίας») προέβαινε στις γνωστές «προοδευτικές» και πολύ «ουμανιστικές» στη βάση τους «νουθετήσεις», σύμφωνα με τις οποίες: «(…) αν τυχόν εις το μέλλον εκδηλωθούν τοιαύται τάσεις [κομμουνιστικές], πρέπει να παταχθούν αμειλίκτως. Εις μίαν δημοκρατίαν οι πολίται έχουν ελευθερίαν φρονημάτων. Και δια τούτο το ιδιώνυμον χαρακτηρίζει ως αδίκημα μόνον την έμπρακτην εκδήλωσιν του κομμουνιστικού φρονήματος. Αλλά δια τους διδασκάλους δεν είναι απαραίτητος η έμπρακτος εκδήλωσις δια να είναι υπεύθυνοι. Αρκεί και το φρόνημα. Διότι ο διδάσκαλος είναι φορεύς ιδανικών. Και δεν είναι δυνατόν να εμπιστευθώμεν τον εθνικόν φρονηματισμόν εις τοιούτους οι οποίοι εμπαίζουν και υπονομεύουν την ιδέαν του Έθνους. Διδάσκαλος κομμουνιστής είναι αναγκασμένος ή να παραβιάση τον όρκον του ή να παραβιάση την συνείδησίν του. Και οι δύο περιπτώσεις είναι απαράδεκτοι (…) Κομμουνιστής διδάσκαλος δεν υπάρχει σήμερον εις την εκπαίδευσιν, αλλ’ αν τυχόν παρουσιασθή εις το μέλλον, αποτελεί κοινόν καθήκον πάντων ημών η άμεσος απόλυσίς του (…)». Επιβεβαιώνοντας δε τη σταθερή και αμετάκλητη στάση του στα «δημοκρατικά» ιδεώδη, 3,5 δεκαετίες αργότερα, συμπλήρωνε: «(…) Τα ιδικά μας ιδανικά είναι τα ιδανικά του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού (…) Πάσα εκτροπή πρέπει να κολάζεται με αυστηρότητα. Και αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες, αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκπαίδευσιν (…)».

Στην ίδια συχνότητα με τα παραπάνω, έναν αιώνα περίπου μετά την πρώτη εφαρμογή του γνωστού «Ιδιώνυμου», η ζύμωση με τις αρχές της δημοκρατίας στη χώρα μας φέρνει στο εδώλιο ως κατηγορούμενους πανεπιστημιακούς δασκάλους που τόλμησαν να επιτελέσουν το χρέος τους -ως εκλεγμένα μέλη του ΔΣ του Συλλόγου ΔΕΠ του ΑΠΘ- απέναντι στους φοιτητές και τις φοιτήτριές τους, στους συναδέλφους τους που τους εξέλεξαν, απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία που στερήθηκε για να τους μορφώσει. Με άλλα λόγια, έπραξαν το αυτονόητο. Είχαν τη συνείδηση να παρευρεθούν και να στηρίξουν τους πιο ευάλωτους από τους φοιτητές του πανεπιστημίου τους, εκείνους και εκείνες που βρήκαν στέγη στις φοιτητικές εστίες -σε ό,τι, τέλος πάντων, δεν αισχύνονται οι πρυτανικές και κυβερνητικές αρχές να αποκαλούν «φοιτητικές εστίες». Στα παραπήγματα αυτά -που κανένας πρύτανης ή αντιπρύτανης, καμιά υπουργός Παιδείας, κανείς εισαγγελέας και κανένας αστυνομικός διευθυντής/υπερασπιστής του κράτους και του δημοκρατικού μας πολιτεύματος δεν θα τολμούσε καν να φαντασθεί να στείλει τα παιδιά του- διαδήλωσαν οι οικότροφοι φοιτητές και φοιτήτριες την αντίθεσή τους να υπογράψουν τα ιδιωτικά συμφωνητικά του νέου εσωτερικού κανονισμού των εστιών. Ιδιωτικά συμφωνητικά που καμία

νομιμοποιητική βάση και έγκριση από τα θεσμικά όργανα του πανεπιστημίου δεν έχουν, στοιχειοθετούν αυθαίρετη πράξη επιβολής της πρυτανείας και αποτελούν μέρος του νέου εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας των Φοιτητικών Εστιών που παραβιάζει κάθε έννοια ιδιωτικότητας και θεμελιωδών δικαιωμάτων των ενοίκων. [1]

Παραβρέθηκαν, λοιπόν, οι δάσκαλοι αυτοί, υποστήριξαν το δίκιο των παιδιών και το… πλήρωσαν με την προσαγωγή τους στη δικαιοσύνη. Τα γνωστά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης) κινητοποιήθηκαν μαζί με τους λοιπούς μηχανισμούς του «βαθιά δημοκρατικού κράτους» ή του «δημοκρατικά παραδεκτού βαθιού κράτους» και ολόκληρο το σύστημα λίπανε τα γρανάζια του, παροχετεύοντας στο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, για πολλοστή φορά, την αρχαία του «αντικομμουνιστική σκουριά». Εξάλλου, το αναφέραμε και παραπάνω, «(…) δια τους διδασκάλους δεν είναι απαραίτητος η έμπρακτος εκδήλωσις δια να είναι υπεύθυνοι. Αρκεί και το φρόνημα (…)» και αυτό, στην περίπτωση και των τριών συναδέλφων μας που προσάγονται στον ανακριτή, είναι κομμουνιστικό. Ως τέτοιο δε, πρέπει επειγόντως και παραδειγματικά να εξαλειφθεί, προκειμένου να διαφυλαχθεί η κοινωνική ειρήνη και το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Πρέπει να θυμηθούν, ωστόσο, μιας και κάνουμε αναδρομές στο ένδοξο πολιτικό παρελθόν της χώρας μας, ότι τον κομμουνιστή άνθρωπο, ένα πράγμα τον σκιάζει μόνο, να μην χάσει την αξιοπρέπειά του και «λακίσει». Μην προδώσει τις αρχές του και την κοινωνία που τάχθηκε να υπηρετεί. Στην αγωνία του αυτή δεν είναι ποτέ του μόνος, έχει την ευχή των χαμένων του συντρόφων, έχει τις «Καισαριανές» να του θυμίζουν το κοινό όραμα, έχει όλους εμάς που συμπορευόμαστε με το δίκιο και την αλήθεια, έχει την κοινωνία που δεν αντέχει να χάνονται άλλο τα καλύτερα παιδιά της.

Ας μου επιτραπεί ένα τελευταίο σχόλιο. Αφού είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι η συγκεκριμένη δίωξη είναι πολιτική, τότε καλώ τις αρχές του τόπου να προσαγάγουν και εμένα, τον υπογράφοντα το συγκεκριμένο κείμενο, αφού ανήκω κι εγώ στον ίδιο πολιτικό χώρο και αφού οι σύντροφοι και συνάδελφοί μου δεν έκαναν τίποτε περισσότερο και τίποτε χειρότερο από ότι έκανα εγώ που δεν παρευρέθηκα στο συμβάν. Αν δεν έχουν τη δικαιοδοσία να το κάνουν, τότε δεν μπορούν παρά να τους απαλλάξουν άμεσα και εκείνους, δίνοντας ένα τέλος στην αθλιότητα.

Ψυχή βαθιά

Χρήστος Δ. Τουρτούρας

Σημειώσεις

[1] Οι οικότροφοι φοιτητές και φοιτήτριες των φοιτητικών εστιών του ΑΠΘ καλούνται επιτακτικά να υπογράψουν -ειδάλλως οδηγούνται σε άμεση έξωση- ιδιωτικό συμφωνητικό για την παραμονή τους στις εστίες, στο οποίο επιβάλλεται να αποδεχτούν τις διατάξεις του νέου Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας (ΕΚΛ) των εστιών, καθώς και εν λευκώ «κάθε τυχόν τροποποίησή τους στο μέλλον» (§12, ιδ. συμφωνητικού).

Με άλλα λόγια, καλούνται:

• Να υπογράψουν εν λευκώ ότι αποδέχονται τη τήρηση των Σχεδίων Ασφαλείας του ΑΠΘ στις εστίες (άρθρο 9, ΕΚΛ), σχέδια ασφαλείας τα οποία ουδέποτε τους έχουν γνωστοποιηθεί και παραμένουν κρυφά από το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας και αντικειμενικά περιλαμβάνουν τη χρήση σημείων ελεγχόμενης πρόσβασης στις εστίες.
• Να υπογράψουν εν λευκώ ότι αποδέχονται έκτακτες εφόδους τρίτων προσώπων στα δωμάτιά τους, χωρίς την παρουσία τους (άρθρο 8, ΕΚΛ), παραβιάζοντας έτσι κάθε έννοια ιδιωτικού ασύλου της κατοικίας.
• Να υπογράψουν εν λευκώ ότι η μεταξύ τους επικοινωνία και οι επισκέψεις συγγενικών τους προσώπων μπορεί να γίνονται μόνο στους κατάλληλα διαμορφωμένους κοινόχρηστους χώρους (§5, ιδ. συμφωνητικού), απαγορεύοντας τη διανυκτέρευση, ακόμα και την απλή επίσκεψη άλλων προσώπων, ακόμα και άλλων ενοίκων της ίδιας εστίας, στα δωμάτιά τους, καταλύοντας έτσι κάθε έννοια προσωπικής ζωής.

Επιπλέον, οι όροι του ιδιωτικού συμφωνητικού επιχειρούν:

• Να μετακυλήσουν στους οικότροφους το οικονομικό βάρος της χρήσης των δωματίων τους, ακόμη και των γειτνιαζόντων κοινόχρηστων χώρων, καλώντας τους να υπογράψουν εν λευκώ ότι παραλαμβάνουν δωμάτια σε «άριστη κατάσταση» (§2, ιδ. συμφωνητικού), ενώ μονοπρόσωπο όργανο (ο επόπτης των εστιών) θα αποφασίζει αν οι φθορές στο δωμάτιό τους είναι προϊόν έλλογης χρήσης ή υπαιτιότητα του/της οικοτρόφου (άρθρο 8, ΕΚΛ).

Οι Πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ ισχυρίζονται ότι τόσο ο Κανονισμός Λειτουργίας των Εστιών όσο και το ιδιωτικό συμφωνητικό που έστειλαν προς υπογραφή στους φοιτητές και τις φοιτήτριες αποτελεί υλοποίηση ομόφωνης απόφασης της Συγκλήτου. Αποκρύπτουν ότι το ιδιωτικό συμφωνητικό το οποίο στάλθηκε επισήμως προς υπογραφή και το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού κανονισμού, ουδέποτε εγκρίθηκε από τη Σύγκλητο, απέχει δε σημαντικά του ιδιωτικού συμφωνητικού που υπάρχει στα συνημμένα έγγραφα του θέματος 21 της Συνεδρίασης αρ. 3179 της Συγκλήτου του ΑΠΘ. Το ίδιο ισχύει και για τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας του ΑΠΘ ο οποίος ψηφίστηκε από τη Σύγκλητο «επί της αρχής», αλλά συνοδεύτηκε από πολλαπλές και ουσιώδεις παρατηρήσεις από τα μέλη της Συγκλήτου, οι οποίες ουδέποτε ενσωματώθηκαν στο τελικό κείμενο του κανονισμού, όπως αυτό αναρτήθηκε επίσημα στην ιστοσελίδα του ΑΠΘ, χωρίς μάλιστα να έχει προηγηθεί η δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης… (για τα παραπάνω, βλ. ΕΣΔΕΠ, 13/5/2026).