Την 23^η Δεκεμβρίου η εκπαιδευτική κοινότητα της Καλλιθέας πανηγύρισε μία πολύ σημαντική νίκη: διώξαμε τα Ωνάσεια από την Καλλιθέα και έτσι αποτρέψαμε (για την ώρα τουλάχιστον!) τον κίνδυνο να χαθεί ένα από τα λίγα σχολικά συγκροτήματα που διαθέτει η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του λεκανοπεδίου.

Προφανώς δεν πρόκειται για μια συγκυριακή επιτυχία, αλλά για το αποτέλεσμα συλλογικής δράσης, συντονισμού και ξεκάθαρης πολιτικής στάσης απέναντι σε μια επιλογή που θα αλλοίωνε τον δημόσιο χαρακτήρα του σχολείου της γειτονιάς, θα επέφερε κατηγοριοποίηση και διάκριση στα σχολεία και στους μαθητές της πόλης και θα εκχωρούσε μία δημόσια εκπαιδευτική δομή της πόλης στον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση σε ανακοίνωση που εξέδωσε η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (ΕΛΜΕ Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ – ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ – ΜΟΣΧΑΤΟΥ)

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Και μετά τη Νίκη… τι;  Ο αγώνας συνεχίζεται!

Την 23^η Δεκεμβρίου η εκπαιδευτική κοινότητα της Καλλιθέας πανηγύρισε μία πολύ σημαντική νίκη: διώξαμε τα Ωνάσεια από την Καλλιθέα και έτσι αποτρέψαμε (για την ώρα τουλάχιστον!) τον κίνδυνο να χαθεί ένα από τα λίγα σχολικά συγκροτήματα που διαθέτει η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του λεκανοπεδίου. Προφανώς δεν πρόκειται για μια συγκυριακή επιτυχία, αλλά για το αποτέλεσμα συλλογικής δράσης, συντονισμού και ξεκάθαρης πολιτικής στάσης απέναντι σε μια επιλογή που θα αλλοίωνε τον δημόσιο χαρακτήρα του σχολείου της γειτονιάς, θα επέφερε κατηγοριοποίηση και διάκριση στα σχολεία και στους μαθητές της πόλης και θα εκχωρούσε μία δημόσια εκπαιδευτική δομή της πόλης στον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Τι οδήγησε στη νίκη;

Καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η μαζική συσπείρωση των συναδέλφων. Τα ψηφίσματα διαμαρτυρίας των συλλόγων διδασκόντων από το σύνολο των σχολικών μονάδων της Καλλιθέας ήταν σαφή και αδιαμφισβήτητα: τα Ωνάσεια σχολεία δεν είναι αποδεκτά σε κανένα σχολείο της πόλης. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους συλλόγους διδασκόντων σχολείων για τα οποία διακινούνταν εντονότερα πληροφορίες περί ένταξης στο πρόγραμμα. Σε μία μάλιστα περίπτωση, ο Σύλλογος δεν περιορίστηκε στην έκδοση ψηφισμάτων –και μάλιστα απέναντι σε απολύτως εχθρική διεύθυνση– αλλά προχώρησε στην ενεργή κινητοποίηση των γονέων και συνέβαλε αποφασιστικά στην επικοινωνιακή στήριξη του αγώνα.

Η εκπαιδευτική (και όχι μόνο) κοινότητα της Καλλιθέας ενωμένη σαν γροθιά!

Ο αγώνας αυτός δεν δόθηκε σε κοινωνικό κενό. Μαζί με την Ένωση Συλλόγων Γονέων Καλλιθέας και τον ΣΕΠΕ Καλλιθέας συγκροτήθηκε ένα ενιαίο μέτωπο υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου της γειτονιάς, θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για ευρύτερες και πιο σταθερές συνεργασίες στο μέλλον. Ταυτόχρονα, καταφέραμε να κινητοποιήσουμε ένα πλατύ κύμα αλληλεγγύης από συλλογικότητες και φορείς της πόλης, αλλά και από ΕΛΜΕ και φορείς άλλων περιοχών που βίωσαν αντίστοιχες επιθέσεις. Όλοι μαζί συμβάλαμε αποφασιστικά στο να αποτραπεί μια αρνητική εξέλιξη για την τοπική εκπαίδευση.

Ο ρόλος του δικού μας Σωματείου και ο ρόλος των Παρεμβάσεων

Αναγνωρίζεται από όλες τις πλευρές ότι ο ρόλος του Σωματείου μας υπήρξε κομβικός. Τα άμεσα αντανακλαστικά του και ο συντονισμός με την Ένωση Συλλόγων Γονέων και τον ΣΕΠΕ Καλλιθέας, επέτρεψαν την ανάπτυξη ενός πολυεπίπεδου και αποτελεσματικού σχεδίου δράσης, το οποίο οδήγησε στο τελικό αποτέλεσμα – ένα αποτέλεσμα που στην αρχή του αγώνα φάνταζε σε πολλούς ανέφικτο. Είναι, επίσης, παραπάνω από βέβαιο ότι με διαφορετικούς συσχετισμούς στο ΔΣ, σήμερα ένα σχολικό συγκρότημα της πόλης θα είχε χαθεί χωρίς καν να υπάρξει ενημέρωση ή αντίδραση, όπως συνέβη σε άλλες περιοχές όπου τα Ωνάσεια σχολεία επιβλήθηκαν αιφνιδιαστικά. Αν στη θέση των Παρεμβάσεων κυριαρχούσε ο λεγόμενος κυβερνητικός συνδικαλισμός, η Καλλιθέα θα μετρούσε σήμερα δύο σχολεία λιγότερα – σχολεία που δεν της περισσεύουν.

Ναι, αλλά… μήπως θα ήταν καλύτερα να έρθει τελικά το Ωνάσειο στην πόλη μας;

Ως Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, από την πρώτη στιγμή που διέρρευσαν οι πληροφορίες για τη δημιουργία Ωνάσειων σχολείων, τοποθετηθήκαμε δημόσια και τεκμηριωμένα ενάντια σε αυτή την προοπτική. Με σειρά παρεμβάσεων κωδικοποιήσαμε τις ενστάσεις μας, ώστε όλοι οι συνάδελφοι να έχουν σαφή εικόνα των πολλαπλών προβλημάτων που συνεπάγεται. Δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε. Ενδεικτικά μόνο, ας σταθούμε στο ζήτημα της διάκρισης και της κατηγοριοποίησης, την ύπαρξη της οποίας ορισμένοι επιχειρούν να αμφισβητήσουν: η λειτουργία τμημάτων στα Ωνάσεια με 22 μαθητές και η διασφάλιση πλήρους στελέχωσης από την 1η Σεπτεμβρίου έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή πραγματικότητα των δημόσιων σχολείων, με τμήματα 27 μαθητών και χιλιάδες κενά που παραμένουν ακόμη και τώρα που αλλάζει το έτος. Αν αυτό δεν είναι διάκριση και κατηγοριοποίηση των σχολείων και μάλιστα με τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη (αφού αυτός και όχι το Ίδρυμα πληρώνει τους εκπαιδευτικούς), τότε τι είναι;

Στον δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις       

Το πιο ουσιαστικό και συγκινητικό στοιχείο αυτού του αγώνα ήταν, όπως πάντα σε κάθε αγώνα, η αλληλεγγύη. Εκπαιδευτικοί και γονείς από άλλες περιοχές, που είχαν βιώσει την επιβολή των Ωνάσειων σχολείων –και σε ορισμένες περιπτώσεις κατάφεραν τελικά την απένταξή τους μέσα από κινητοποιήσεις– στάθηκαν στο πλευρό μας, με ψηφίσματα και με τη φυσική τους παρουσία στο διήμερο δράσης. Η δέσμευση είναι αμοιβαία: θα βρεθούμε ξανά μαζί στους δικούς τους αγώνες και όπου αλλού χρειαστεί, για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου.

Κανένας εφησυχασμός!

Δεν υπάρχει περιθώριο εφησυχασμού. Ο κίνδυνος δεν έχει περάσει! Και ο αγώνας για το δημόσιο και δωρεάν σχολείο της γειτονιάς είναι διαρκής και ανυποχώρητος. Ωστόσο, αυτή τη νίκη τη γιορτάζουμε. Πρόκειται για μια μεγάλη συλλογική νίκη της εκπαιδευτικής κοινότητας της Καλλιθέας – εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών/τριών. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος και ότι ο μόνος πραγματικά χαμένος αγώνας είναι εκείνος που δεν δίνεται.

Ποιο σχολείο θέλουμε;

Ο μη εφησυχασμός δεν αρκεί. Η παρούσα συγκυρία αποτελεί ευκαιρία για να ανοίξει ουσιαστικά η συζήτηση γύρω από το δικό μας όραμα για την εκπαίδευση. Απέναντι στην τεχνοκρατική λογική της «αριστείας», που αντιμετωπίζει τα σχολεία με όρους επιχείρησης και μετατρέπει εκπαιδευτικούς και μαθητές σε διαρκώς αξιολογούμενους «παραγωγούς στόχων», οφείλουμε να αντιπαραθέσουμε το δικό μας εκπαιδευτικό πρόταγμα. Καλούμε την ΕΛΜΕ μας να αναλάβει τον συντονισμό ενός δημόσιου διαλόγου που θα αναδείξει τις προοπτικές του σχολείου, όπως το οραματιζόμαστε εμείς που το υπηρετούμε: ενός σχολείου που καλλιεργεί τη χαρά, τη δημιουργικότητα και την κριτική σκέψη, καθημερινά και που δίνει προτεραιότητα στη μετασχηματιστική διάσταση της Εκπαίδευσης. Γιατί καλύτερο σχολείο για όλα τα παιδιά σημαίνει καλύτερη κοινωνία για όλους.