Η ΕΛΜΕ Πειραιά κάνει λόγο για «νέα απαράδεκτη προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και έκφρασης», ενώ έχει προγραμματίσει κινητοποίηση σήμερα Τετάρτη 20 Μαΐου 2026, στις 13:30, στο Πρωτοδικείο Πειραιά, όπου έχουν κληθεί να παράσχουν έγγραφες εξηγήσεις τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου Ακρίτας Καλούσης και Χρύσα Χοτζόγλου.

Νέο κύμα έντασης καταγράφεται στον χώρο της εκπαίδευσης, μετά τη δημόσια καταγγελία της ΕΛΜΕ Πειραιά για νέα δικαστική εμπλοκή συνδικαλιστικών στελεχών της Ένωσης, με αφορμή –όπως υποστηρίζει– το περιεχόμενο συνδικαλιστικών ανακοινώσεων.

Η υπόθεση προκαλεί ήδη έντονες αντιδράσεις στον εκπαιδευτικό κόσμο, καθώς εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για τα όρια της διοικητικής αντιπαράθεσης, της συνδικαλιστικής ελευθερίας και της δημόσιας έκφρασης μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Η ΕΛΜΕ Πειραιά κάνει λόγο για «νέα απαράδεκτη προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και έκφρασης», ενώ έχει προγραμματίσει κινητοποίηση σήμερα Τετάρτη 20 Μαΐου 2026, στις 13:30, στο Πρωτοδικείο Πειραιά, όπου έχουν κληθεί να παράσχουν έγγραφες εξηγήσεις τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου Ακρίτας Καλούσης και Χρύσα Χοτζόγλου.

Η καταγγελία της ΕΛΜΕ Πειραιά

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης, πρόκειται για νέα μηνυτήρια αναφορά της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά προς την Εισαγγελία Πειραιά, η οποία αφορά το περιεχόμενο ανακοινώσεων συνδικαλιστικής παράταξης.

Όπως υποστηρίζει η ΕΛΜΕ, τα δύο συνδικαλιστικά στελέχη παρέλαβαν σχετική δικογραφία και καλούνται σε διαδικασία παροχής εξηγήσεων, ενώ από τα ίδια στοιχεία προκύπτει –σύμφωνα πάντα με την Ένωση– και δεύτερη προηγούμενη μήνυση, αυτή τη φορά εις βάρος του Δημήτρη Χαρτζουλάκη, του Ακρίτα Καλούση και εκπροσώπων των ιστοτόπων alfavita.gr., drepani.gr και efsyn.gr

Η συγκεκριμένη υπόθεση συνδέεται, σύμφωνα με την ανακοίνωση, με δημόσιες παρεμβάσεις για εκπαιδευτική εκδήλωση που είχε προκαλέσει αντιδράσεις στον Πειραιά.

Η ΕΛΜΕ υποστηρίζει ότι όλες αυτές οι ενέργειες εντάσσονται σε μια επαναλαμβανόμενη πρακτική νομικής στοχοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης, επικαλούμενη και παλαιότερες υποθέσεις που είχαν προκαλέσει αντιδράσεις στον χώρο της εκπαίδευσης.

Ένα κλίμα που βαραίνει το σχολείο

Πέρα από τη συγκεκριμένη υπόθεση, αυτό που προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό είναι το ευρύτερο κλίμα που φαίνεται να διαμορφώνεται.

Το δημόσιο σχολείο είναι από τη φύση του χώρος διαλόγου, αντιπαράθεσης, διαφωνίας και συλλογικής διεκδίκησης. Εκπαιδευτικοί, γονείς, διοίκηση και πολιτεία συνυπάρχουν μέσα σε ένα πλαίσιο όπου οι διαφορετικές απόψεις δεν είναι εξαίρεση αλλά μέρος της καθημερινότητας.

Όταν όμως η αντιπαράθεση παύει να περιορίζεται στον θεσμικό διάλογο και μεταφέρεται στις αίθουσες των δικαστηρίων, η πραγματικότητα αλλάζει.

Για πολλούς εκπαιδευτικούς, η ανησυχία δεν αφορά μόνο τις συγκεκριμένες υποθέσεις. Αφορά το μήνυμα που εκπέμπεται προς ολόκληρο τον κλάδο.

Ότι η δημόσια τοποθέτηση, η συνδικαλιστική κριτική ή ακόμη και η συλλογική διεκδίκηση μπορεί να συνοδεύονται από προσωπικό, ψυχολογικό και επαγγελματικό κόστος.

Η σιωπή ως μηχανισμός πίεσης

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο τελικό αποτέλεσμα μιας νομικής διαδικασίας.

Η ίδια η διαδικασία μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Η αγωνία, η δημόσια έκθεση, η ανάγκη νομικής υπεράσπισης, η ψυχική φθορά και η αβεβαιότητα δημιουργούν ένα κλίμα φόβου που εύκολα επηρεάζει όχι μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους αλλά και κάθε εργαζόμενο που σκέφτεται να μιλήσει δημόσια.

Αυτό είναι που κάνει την υπόθεση να ξεπερνά τα στενά όρια μιας ακόμη διοικητικής σύγκρουσης. Γιατί αγγίζει ένα θεμελιώδες ερώτημα: πόσο ελεύθερα μπορεί να λειτουργεί η συνδικαλιστική έκφραση μέσα σε ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα που ήδη δοκιμάζεται από πίεση, ελλείψεις και έντονες συγκρούσεις;

Η σημερινή κινητοποίηση 

Η ΕΛΜΕ Πειραιά έχει προκηρύξει δίωρη διευκολυντική στάση εργασίας από τις 12:00 έως τις 14:00, καλώντας εκπαιδευτικούς και αλληλέγγυους στη συγκέντρωση στο Πρωτοδικείο Πειραιά.

Παράλληλα, συνεχίζει να παρεμβαίνει σε ευρύτερα ζητήματα που αφορούν τη δημόσια εκπαίδευση, από τις δομές ειδικής αγωγής έως ζητήματα σχολικών υποδομών.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη κινητοποίηση αποκτά σαφώς μεγαλύτερο συμβολισμό. Δεν αφορά μόνο δύο εκπαιδευτικούς. Αφορά την αίσθηση πολλών στον χώρο της εκπαίδευσης ότι το δικαίωμα της δημόσιας συνδικαλιστικής παρέμβασης δοκιμάζεται.

Και αυτό, για ένα δημόσιο σχολείο που οφείλει να στηρίζεται στον διάλογο και όχι στον φόβο, είναι μια εξέλιξη που δύσκολα περνά απαρατήρητη.