Κώστας Μαστροκώστας

Ως εδώ ήταν λοιπόν

Μετά από 32 χρόνια συνεχούς παρουσίας μέσα στην τάξη, δίπλα στον μαυροπίνακα, δίπλα στα παιδιά, με σκονισμένα χέρια και ρούχα από την κιμωλία. Η μισή ζωή μέσα στον όμορφο μικρόκοσμο του σχολείου, της γνώσης και στο ολάνθιστο και μυρωδάτο περιβόλι της νιότης που θέλεις δεν θέλεις σε κερδίζει, σε φωτίζει, σε κατακτά. Στον κόσμο που η γνώση δίνει φτερά και σβήνει τα σκοτάδια της αμάθειας και του φόβου. Στον κόσμο που όλα φωτίζονται και αποκαλύπτονται όταν ο συνδυασμός μάθησης και σκέψης μετατρέπεται σε δύναμη που μπορεί να μεταμορφώσει όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και τον κόσμο. Στο σχολείο ή αλλιώς στο σχολιό που σμιλεύονται οι παιδικές ψυχές παίρνοντας όλες τις μυρωδιές της γνώσης αλλά και τα αρώματα των ανθρώπινων αξιών που κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο, που τον κάνουν να κοιτάει ψηλά και να περπατά με ήθος, αξίες και ανθρωπιά. Το δημόσιο σχολιό που πρέπει και μπορεί να δείξει τον δρόμο της αρετής κατά την ρήση του προπάππου δάσκαλου Πλάτωνα «Πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται». Γιατί πως αλλιώς μπορεί ο άνθρωπος να ολοκληρωθεί αν με την γνώση δεν επιλέξει στο σταυροδρόμι την αρετή από την κακία; Τι υστεροφημία θα είχε άραγε ο μυθικός Ηρακλής αν επέλεγε διαφορετικά;

32 χρόνια που έμαθα στην πράξη ότι «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα» που μας δίδαξε ο άλλος μεγάλος προπάππος μας. Μια φρασούλα που κρύβει όμως την πυρίτιδα για να προσπαθείς διαρκώς να κατακτάς κορυφές, να συνεχίζεις με την ίδια αισιοδοξία και δύναμη και να μην χορταριάζεις ποτέ από την ακινησία. 32 χρόνια σε ένα σχολείο που μπορείς να δικαιολογείς τον ρόλο σου ως δάσκαλος μόνο αν αγαπάς τα παιδιά και τα θεωρείς και δικά σου παιδιά, αν νοιάζεσαι για τις αγωνίες και τις ανάγκες τους και προσπαθείς όχι να τους βάλεις στο μυαλό τις δικές σου βεβαιότητες αλλά να τα κάνεις να χρησιμοποιήσουν τα δικά τους μάτια για να δουν τον κόσμο και να χρησιμοποιήσουν τις δικές τους φτερούγες για να ανθίσει η ψυχή τους.

32 χρόνια που με δίδαξαν ότι το δημόσιο σχολείο πρέπει όχι μόνο, να το νοιάζεσαι και να το υπηρετείς αλλά να το υπερασπίζεσαι αφού η γνώση και ο σκεπτόμενος άνθρωπος ήταν και είναι πάντα επικίνδυνο μείγμα για όλες τις εξουσίες αυτού του κόσμου. Να το υπερασπίζεσαι μπαίνοντας μπροστά όπως θα υπερασπιζόσουνα το δικό σου σπίτι στον κίνδυνο. Επιλογή που φαντάζει και γίνεται πιο επιτακτική σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία με φορά όχι προς ένα ευοίωνο μέλλον αλλά προς το πιο σκοτεινό παρελθόν της ιστορίας. Μέσα σε αυτήν την χρονοκάψουλα της δικιάς μου συμμετοχής σε αυτόν τον όμορφο δρόμο γνώρισα συναδέλφους αξιόλογους, συναδέλφους που κράτησαν και κρατούν τις αξιακές κορυφές του σιναφιού μας. Συναδέλφους που προτάσσουν το εμείς έναντι του εγώ και την ενσυναίσθηση έναντι της αδιαφορίας. Μέσα σε αυτό το ολάνθιστο περιβόλι πήρα πολλά και ελπίζω να έδωσα και εγώ αυτό που μπόρεσα. Και το δικό μου μικρό γλαστράκι ίσως να έκανε πιο όμορφο αυτόν το κήπο. Όπως και να’ χει όμως βγαίνω ψυχικά χορτάτος και θαρρώ καλύτερος από όταν μπήκα. Κρατώ όλη την γλύκα ξεχνώντας τις όποιες πίκρες. Όλοι, οι μαθητές μου, οι συνάδελφοί μου και όλα μου δώσαν πολύ περσότερα απ΄όσα θα περίμενα. Το ευχαριστώ βγαλμένο μέσα απ’ την ψυχή μου είναι το ελάχιστο αντίδωρο που μπορώ να δώσω στον υπέροχο αυτόν μικρόκοσμο, τον μέγα τον μεγάλο…