Η ΕΛΜΕ Πιερίας αξιοποιεί μια λαϊκή ιστορία για να περιγράψει τη σημερινή πραγματικότητα των εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο. Μέσα από την εικόνα ενός ζώου που σταδιακά στερείται τα απαραίτητα για να επιβιώσει, αναδεικνύεται η διαρκής υποβάθμιση των όρων εργασίας και αμοιβής των εκπαιδευτικών από την Πολιτεία.

Το μήνυμα είναι σαφές: κανένα σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν αφαιρεί συνεχώς τους πόρους από εκείνους που το στηρίζουν.

Οι εκπαιδευτικοί παρουσιάζονται ως εργαζόμενοι που επί χρόνια δείχνουν υπομονή, αντοχή και αφοσίωση, ακόμα και όταν οι συνθήκες επιδεινώνονται. Αντιμετωπίζονται όμως, όπως καταγγέλλεται, όχι ως επιστήμονες και παιδαγωγοί, αλλά ως εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα και φωνή.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Πιερίας:

ΕΛΜΕ Πιερίας: «Ο Τζάμπας πέθανε»

Ο Χότζας είχε ένα γάιδαρο, που τον βοηθούσε στις καθημερινές του δουλειές. Κάποια περίοδο όμως, που τα οικονομικά του δεν πήγαιναν καλά, από δική του ευθύνη, σκέφτηκε να μειώσει τα έξοδά του, μειώνοντας σιγά-σιγά την τροφή του γαϊδάρου! Άρχισε λοιπόν να του μειώνει το σανό τόσο ώστε σ’ ένα μήνα σταμάτησε τελείως να του δίνει τροφή. Ο γάιδαρος, φυσικά ψόφησε. Και τότε ο Χότζας, με παράπονο, είπε: «Για δες ατυχία, τώρα που ο γάιδαρος έμαθε να μην τρώει, ψόφησε».

Ε, τώρα, όπου γάιδαρος βάλε εκπαιδευτικός στο δημόσιο σχολείο και όπου Χότζας βάλε την κ. Αλεξοπούλου.

Διότι μπορεί να αυτοπροσδιορίζομαστε ως εκπαιδευτικοί, όμως η αλήθεια είναι ότι η Πολιτεία διαχρονικά μας συμπεριφέρεται σαν ζώα.

Μήπως είμαστε γάιδαροι επειδή:

• έχουμε μεγάλα αυτιά, για να (υπ)ακούμε καλύτερα;
• τρεφόμαστε με σανό εδώ και πολλά χρόνια;
• έχουμε γαϊδουρινή υπομονή, τόσο μέσα όσο και έξω από την τάξη;
• εκτός από τα δικά μας βάρη, είμαστε αναγκασμένοι να κουβαλάμε και αυτούς, που μας έχουν ανέβει καβάλα;

Ίσως είμαστε γάιδαροι επειδή:

• πηγαίνουμε σε 5 διαφορετικά σχολεία για να συμπληρώσουμε το ωράριό μας, λες και η γνώση είναι πακέτο που παραδίδεται με delivery.
• μας βάζουν να διδάσκουμε διαφορετικά αντικείμενα από αυτά, που έχουμε σπουδάσει. 
• είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε για πολλά χρόνια σαν γυρολόγοι, μακριά από την οικογένειά μας, βοσκώντας από δω κι από κει σε όλη την Ελλάδα.
• μας φορτώνουν υποχρεωτικά επιπλέον ώρες διδασκαλίας (υπερωρίες τις λένε κάποιοι), χωρίς όμως να μας αυξάνουν ανάλογα το σανό.
• είμαστε επιφορτισμένοι με 100 διαφορετικές εργασίες, πέραν του διδακτικού μας ωραρίου, τις οποίες κανείς άλλος δεν γνωρίζει και οι οποίες αυξάνονται συνεχώς.
• γυρίζουμε στον στάβλο μας κάθε μέρα και παρά την κούραση, συνεχίζουμε την εργασία μας με την προετοιμασία του μαθήματος της επόμενης μέρας, διορθώνοντας γραπτά ή βγάζοντας θέματα για κάποιο γραπτό τεστ, χωρίς ποτέ να διαμαρτυρόμαστε.

Μάλλον είμαστε γάιδαροι επειδή ανεχόμαστε να μας διοικούν παντελώς άσχετα και ανίκανα αφεντικά, που δεν έχουν καμία σχέση με τη σχολική πραγματικότητα.

Ωστόσο, αν και γάιδαροι, αγαπάμε το λειτούργημά μας και παρά τις αντιξοότητες συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να ελπίζουμε. Ναι είμαστε γάιδαροι, γιατί είμαστε πεισματάρηδες και δεν το βάζουμε κάτω. Δεν υποχωρούμε. Υπομένουμε και επιμένουμε.

Ωστόσο γάιδαρος χωρίς φαΐ … θα ψοφήσει, όπως ο γάιδαρος του Χότζα. Γι’ αυτό, που λες, ο Τζάμπας πράγματι πέθανε και εμείς οι εκπαιδευτικοί/γάιδαροι δε δεχόμαστε να δουλεύουμε άλλο τζάμπα. Καλό είναι η κάθε μικρομεσαία κ. Αλεξοπούλου να γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για ψωμί ούτε για παντεσπάνι. Το 15νθημερο μας δεν φτάνει ούτε για 10 μέρες. Ας βάλει λοιπόν η Πολιτεία χέρι στο υπερπλεόνασμα και στους τραπεζικούς λογαριασμούς των απατεώνων, που λυμαίνονται το δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα και ας δώσει πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς μας, καθότι οι περισσότεροι και οι περισσότερες από εμάς δεν εργαζόμαστε από χόμπι, αλλά για λόγους επιβίωσης. Διαφορετικά μπορεί να καλέσει τον κ. Τζήμερο να αναλάβει το Υπουργείο Παιδείας.