Δημήτρης Τσιριγώτης

Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησα να μετράω τα χρόνια που περνάνε. Ίσως τη δεύτερη μέρα που μπήκα σε τάξη. Ένιωσα ότι είχα μηδενίσει την πρώτη μου μέρα και ότι ξεκινούσα από την αρχή. Από τότε μέρα δεν έχει περάσει από πάνω μου. Έπαψα λοιπόν να χρησιμοποιώ ως μονάδα μέτρησης της ηλικίας μου τα χρόνια αφού ζω στις στιγμές και οι στιγμές, ως γνωστόν, δεν έχουν διάρκεια.

 Έτσι και αλλιώς δε ζω μόνο στο τώρα. Είμαι και στο παρελθόν και στο μέλλον. Γιατί η δουλειά μου είναι κάνω την παράδοση. Στο παρελθόν λοιπόν γυρίζω για να εκτελέσω την παραλαβή της Γνώσης από αποστολείς σαν τον Νεύτωνα, το Θαλή, τον Όμηρο ώστε μετά να κάνω την παράδοσή της στους μαθητές στο τώρα. Και αν η παραλαβή της Γνώσης γίνει αποδεκτή από τους μαθητές τότε πετάγομαι στο μέλλον και τους βλέπω να είναι όμορφοι άνθρωποι. Και η μεγάλη μου χαρά είναι αυτό να οφείλεται λίγο και σε μένα.

Αλλά έχω και μία μικρή ματαιοδοξία: Να μην ήμουνα απλά ο ταχυδρόμος αλλά κάποιος που έπαιξε ένα ρόλο για το αν τα απεσταλμένα των σοφών θα τύχουν καλωσόρισμα από τους μαθητές. Επειδή τα δώρα των σοφών, τις περισσότερες φορές, φαίνονται λίγο παλιακά και απόμακρα στους μαθητές, έχω την αποστολή να τους τα παρουσιάσω φρέσκα σα σημερινά. Επιπλέον, σε αυτόν τον υπέροχο χώρο ανομοιοτήτων που λέγεται τάξη πρέπει να ακολουθήσω διαφορετικό δρόμο για διαφορετικούς μαθητές αν θέλω να ολοκληρωθεί η παραλαβή από όλους τους και να αποτελέσει και χώρο ισοτήτων. Πέρα από μεταφορέας λοιπόν είμαι και ο πλασιέ.

Δεν έχω ηλικία λοιπόν αφού πάω συνέχεια μπρος πίσω στον χρόνο. Κάποιες φορές είμαι ένα αγαθό παιδί και κάποιες άλλες ένας σοφός γέροντας. Δεν μετριέμαι με ρυτίδες ούτε με χρόνια υπηρεσίας. Δεν υπάρχει καν τρόπος να με μετρήσετε. Εξάλλου, πώς να μετρήσεις τα βλέμματα; Πώς να μετρήσεις τη φωτεινότητα της περιέργειας, την αγωγιμότητα της γνώσης και την ένταση ενός συναισθήματος;  Πώς να μετρήσεις το τι συμβαίνει μέσα σε ένα μυαλό ή σε μία καρδιά ενός παιδιού; Μην ακούτε εκείνους που ισχυρίζονται ότι γίνεται. Αυτοί μάλλον ποτέ δεν έχουν τρυπώσει εκεί μέσα.

Και εντάξει, μη νομίζετε ότι επειδή δε μεγαλώνω, δεν αλλάζω κιόλας. Πώς να μην αλλάξω όταν κάθε στιγμή ένας μαθητής αφήνει ένα ίχνος απάνω μου; Όταν μου πατάει ακόμα μία σταυροβελονιά. Τότε μπορεί να μπω στον πειρασμό να κοιταχτώ στον καθρέφτη για να δω το νέο μου εαυτό. Κάποιες φορές μου αρέσει αυτό που βλέπω, αλλά κάποιες άλλες δε με αναγνωρίζω. Όταν συμβαίνει το δεύτερο είναι οδυνηρό και προσπαθώ το πάθημά μου να γίνει το καλύτερό μου μάθημα. Αυτός εξάλλου είναι ο μόνος τρόπος που έχω για να βελτιώνομαι. Να κοιτάζομαι στα μάτια με τα λάθη μου. Κάτι που αποφεύγουν σαν το διάολο εκείνοι που παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις για την παιδεία και τα παιδιά. Αυτοί το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα διορθώσουν ποτέ τα δικά τους λάθη από τη στιγμή που ποτέ δε ζητάνε τη γνώμη μου. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, εγώ είμαι ο εξπέρ των λαθών.

Μπορεί να είναι ψευδαίσθηση αλλά το πιστεύω που να πάρει ευχή: έχω την τύχη να αλλάζω τον κόσμο παιδί με παιδί. Όχι ολόκληρη την ανθρωπότητα μονομιάς αλλά έναν άνθρωπο τη φορά. Μια λέξη μπορεί να γίνει αρχή. Μια ενθάρρυνση μπορεί να γίνει φτερά. Μια ερώτηση μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο που δεν υπήρχε πριν. Η αλλαγή μπορεί να πάρει καιρό για να εκδηλωθεί. Μπορεί να συμβεί σε ανύποπτο χρόνο και το πιο πιθανό είναι κανείς να μην την αποδώσει σε μένα αλλά αυτό καθόλου δεν με πειράζει αφού δεν το κάνω για τα εύσημα. Το κάνω γιατί έτσι θεωρώ ότι κερδίζω την αθανασία. Γιατί τι άλλο είναι αθανασία από το να αφήνεις αποτύπωμα; Δεν είναι ανάγκη να σε θυμούνται αλλά να έχεις παίξει ρόλο στις ζωές τους και ας μην το ξέρουν.

Και μη πιστέψετε κουφάλες πως θα απαλλαγείτε έτσι εύκολα από μένα, όταν κάποια μέρα με αποσύρετε. Γιατί εγώ είμαι και σπορέας ξέρετε και οι μαθητές γη. Γη πλούσια ή φτωχή, μαλακή ή σκληρή, υγρή ή ξηρή αλλά πάντα γόνιμη. Μέσα της σπέρνω σπόρους και έχω αιώνια υπομονή μέχρι να φυτρώσουν. Και μετά αυτοί οι σπόροι όταν θα γίνουν δέντρα θα καρποφορήσουν νέες ιδέες που θα ρίξουν στη γη και άλλους σπόρους. Και εκεί ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων μπορεί μία μέρα να δείτε ή να ακούσετε κάτι που κάποιον σας θυμίζει.