Χρήστος Κάτσικας

Έντονη ανησυχία και οργή επικρατεί στους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στη Ζαγορά Πηλίου, μετά το σοβαρό τροχαίο ατύχημα συναδέλφου τους, ο οποίος κατέληξε σε γκρεμό περίπου 20 μέτρων, σε έναν δρόμο που –όπως καταγγέλλουν– αποτελεί καθημερινή παγίδα θανάτου.

«Καθημερινά παίζουμε το κεφάλι μας κορώνα – γράμματα», δηλώνουν χαρακτηριστικά, περιγράφοντας μια πραγματικότητα που για τους ίδιους δεν είναι έκτακτο περιστατικό, αλλά ρουτίνα.

Το ατύχημα που ανέδειξε το πρόβλημα

Το περιστατικό σημειώθηκε σε τμήμα του δρόμου μετά το Γαλανόρεμα και πριν το Καράβωμα Ζαγοράς, ένα σημείο γνωστό για την επικινδυνότητά του.

Ο εκπαιδευτικός, καθηγητής πληροφορικής στο Γυμνάσιο Ζαγοράς, επέστρεφε από το Κέντρο Υγείας Ζαγοράς μαζί με την κόρη του, όταν –μέσα σε πυκνή ομίχλη– το όχημά του εξετράπη της πορείας του.

Οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δυσμενείς:

• σχεδόν μηδενική ορατότητα

• απουσία διαγράμμισης

• έλλειψη προστατευτικών μπαρών με ανακλαστικά

Το αυτοκίνητο κατέληξε σε γκρεμό, με τον οδηγό –παρά την εμπειρία και την άριστη γνώση του δρόμου– να μην μπορεί να αποφύγει το ατύχημα.

Η εξέλιξη θα μπορούσε να είναι τραγική. Ωστόσο, η τεχνολογία αποδείχθηκε σωτήρια: το κινητό τηλέφωνο του εκπαιδευτικού ενεργοποίησε αυτόματα σήμα έκτακτης ανάγκης προς το 112, κινητοποιώντας άμεσα τις αρχές.

Αστυνομία και ΕΚΑΒ έσπευσαν στο σημείο και μετέφεραν τον ίδιο και την κόρη του στο νοσοκομείο. Ο καθηγητής νοσηλεύεται με τραύματα στο κεφάλι.

«Τα λέμε χρόνια – δεν αλλάζει τίποτα»

Το περιστατικό, σύμφωνα με τους εκπαιδευτικούς της περιοχής, δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά επιβεβαίωση ενός χρόνιου προβλήματος.

Όπως καταγγέλλουν:

• έχουν γίνει επανειλημμένες παρεμβάσεις προς δήμο και περιφέρεια

• οι παρεμβάσεις που υλοποιήθηκαν είναι ελάχιστες και αποσπασματικές

• βασικά ζητήματα οδικής ασφάλειας παραμένουν άλυτα

Ιδιαίτερα μετά την κακοκαιρία Κακοκαιρία Daniel, πολλά σημεία του οδικού δικτύου δεν έχουν αποκατασταθεί πλήρως, με αποτέλεσμα:

• κατεστραμμένα τμήματα δρόμων

• επικίνδυνες στροφές χωρίς προστασία

• ελλιπή ή ανύπαρκτη σήμανση

«Θα πρέπει να σκοτωθούν άνθρωποι για να γίνουν τα αυτονόητα;» διερωτώνται με αγανάκτηση.

Μια καθημερινότητα υψηλού κινδύνου

Για πολλούς εκπαιδευτικούς, η εργασία στη Ζαγορά δεν ξεκινά στην τάξη – ξεκινά στον δρόμο.

Καθημερινά:

• διανύουν μεγάλες αποστάσεις από τον Βόλο προς τη Ζαγορά

• οδηγούν σε δύσβατες, ορεινές διαδρομές

• εκτίθενται σε έντονα καιρικά φαινόμενα

Η μετακίνηση γίνεται ένα επικίνδυνο στοίχημα, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, όπου η ομίχλη, ο πάγος και οι κατολισθήσεις αυξάνουν τον κίνδυνο.

Το γεγονός ότι ακόμη και ένας έμπειρος, τοπικός οδηγός βρέθηκε στον γκρεμό, εντείνει την ανησυχία.

Στο σημείο είχε χάσει προ ετών τη ζωή της μία δασκάλα

Σύμφωνα με εκπαιδευτικούς, το συγκεκριμένο σημείο, όπως και άλλα τμήματα του δρόμου, είναι εξαιρετικά επικίνδυνα. Δεν έχουν γίνει οριστικές αποκαταστάσεις μετά τον Daniel, αλλού υπάρχουν τεχνικά προβλήματα, αλλού λείπει η διαγράμμιση και οι προστατευτικές μπάρες.

Εκπαιδευτικοί έλεγαν στον Ταχυδρόμο της Μαγνησίας, ότι στο ίδιο σημείο είχε χάσει πριν από χρόνια τη ζωή της μία δασκάλα.

«Θα πρέπει να σκοτωθούν άνθρωποι για να γίνουν διαγραμμίσεις; Εχουμε επισημάνει επανειλημμένως τα προβλήματα», ξεσπούν εκπαιδευτικοί που κάνουν καθημερινά δρομολόγιο από Βόλο προς Ζαγορά και το αντίστροφο και νιώθουν ότι κινδυνεύουν.

Από το μεμονωμένο στο συστημικό πρόβλημα

Το ατύχημα δεν αφορά μόνο έναν εκπαιδευτικό. Αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα:

• την ασφάλεια των δημοσίων υπαλλήλων σε απομακρυσμένες περιοχές

• την ελλιπή συντήρηση κρίσιμων υποδομών

• την απουσία ουσιαστικής πρόληψης

Όταν η πρόσβαση στο σχολείο μετατρέπεται σε επικίνδυνη αποστολή, τότε το πρόβλημα παύει να είναι συγκυριακό.

Γι αυτό ζητούν, με άλλα λόγια, να μπορούν να πηγαίνουν στη δουλειά τους χωρίς να ρισκάρουν τη ζωή τους.