Λίγες μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές, η τα μέλη και οι φίλοι της Φοιτητικής Πορείας πυκνώνουν τις παρεμβάσεις τους σε μια σειρά σχολές της Αθήνας, των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης, επιδιώκοντας να φτάσει το αγωνιστικό της μήνυμα όσο πιο μακριά γίνεται. Με την προεκλογική της προκήρυξη, τις αφίσες και τις συζητήσεις της, η Φοιτητική Πορεία δίνει την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών, αναδεικνύοντας πρώτα απ’ όλα την ανάγκη αγωνιστικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και των συλλόγων.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάγονται μέσα σε ένα άνυδρο πολιτικά τοπίο, με την αποχή να προβάλλει ξανά ως ο μεγάλος πρωταγωνιστής τους. Άδειες σχολές, φοιτητές που τρέχουν από μάθημα σε μάθημα και από τη σχολή στη δουλειά και αντίστροφα, είναι μερικά από τα στοιχεία που αποτυπώνουν το πραγματικό κλίμα που επικρατεί αυτές τις μέρες στα περισσότερα πανεπιστήμια. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι αλλιώς, όταν φέτος δεν πραγματοποιήθηκαν παρά ελάχιστες γενικές συνελεύσεις, πόσο μάλλον αγωνιστικές διεργασίες και κινητοποιήσεις;

Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση της ΝΔ πετούσε έξω απ’ το πανεπιστήμιο 308.000 φοιτητές, υλοποιώντας το μέτρο των διαγραφών, ένα από τα πιο βαθιά ταξικά και αντιεκπαιδευτικά μέτρα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτός είναι και ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους οι φοιτητικές εκλογές τείνουν όλο και περισσότερο να είναι μία «μάχη εκλογικών μηχανισμών», με την αντιπαράθεση να μην ξεπερνά το επίπεδο χορηγούμενων διαφημίσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία αποτελούν και βασικά εργαλεία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες προωθούν από τα δεξιά, αλλά και τα «αριστερά» την αποπολιτικοποίηση, την αδράνεια, την αναγωγή των φοιτητικών εκλογών σε «μητέρα των μαχών», την έλλειψη ζωντάνιας και δραστηριοποίησης μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους.

Και είναι χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης το γεγονός πως οι ίδιες οι εκλογές πλέον αποφασίζονται από ένα «διαπαραταξιακό όργανο» (όπως αυτοαποκαλείται), που δεν εκλέγεται από κανέναν, δε λογοδοτεί σε κανέναν και δεν έχει καμία ουσιαστική υπόσταση. Αυτό συμβαίνει διότι το τριτοβάθμιο όργανο των φοιτητικών συλλόγων πανελλαδικά, η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) δε λειτουργεί εδώ και σχεδόν 30 χρό­νια(!), με ευθύνη όλων των δυνάμεων και παρά τις υποσχέσεις για την ανασύστασή της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την έλλειψη ενός πανελλαδικού συντονιστικού οργάνου του φοιτητικού κινήματος, αλλά και κάθε παράταξη να ανακοινώνει τα δικά της αποτελέσματα, να αναγνωρίζει συλλόγους-«φαντάσματα», που δε λειτουργούν στην πρά­ξη, αλλά υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Η αποστείρωση των φοιτητικών συλλόγων δεν αφορά μόνο στην κυβερνητική πολιτική, στα μέτρα αυταρχισμού και καταστολής απέναντι στο φοιτητικό κίνημα. Είναι αποτέλεσμα και της μακρόχρονης κυριαρχίας των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού, της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, οι οποίες όχι μόνο στάθηκαν στο πλευρό κάθε πτυχής της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά ταυτόχρονα αμαύρωσαν τον φοιτητικό συνδικαλισμό, επιχειρώντας να τον κάνουν συνώνυμο της διανομής σημειώσεων, των «εξυπηρετήσεων», των πάρτι και των μπουζουκιών.

Παράλληλα, η ανάδειξη της ΠΚΣ σε πρώτη δύναμη τα τελευταία τέσσερα χρόνια όχι μόνο δεν έχει βάλει φραγμό στον συνδικαλιστικό κατήφορο, αλλά αντίθετα, τον ενισχύει. Η ΠΚΣ, που 4 χρόνια τώρα διαφημίζει την «πρωτιά» της στο φοιτητικό κίνημα και ισχυρίζεται πως «οι σύλλογοι έχουν αλλάξει σελίδα», την ώρα που 308.000 φοιτητές πετιόνταν έξω απ’ το πανεπιστήμιο σε μία νύχτα, καλούσε «να μη διαγραφεί κανένας φοιτητής που θέλει να ολοκληρώσει τις σπουδές του». Αντί να καλέσει σε συνελεύσεις και μαζικές κινητοποιήσεις για να μην περάσει ένα μέτρο που αλλάζει επί της ουσίας τον χαρακτήρα του δημόσιου πανεπιστημίου, αρκέστηκε σε εθιμοτυπικές πορείες των μελών και των φίλων της, ενώ κάλεσε ελάχιστες συνελεύσεις (όπου κάλεσε) απλά για να πετάξει από πάνω της την υποχρέωση. Εκτός των άλλων, τη στιγμή που το φοιτητικό κίνημα μετράει το πέρασμα του ενός αντιεκπαιδευτικού νόμου μετά τον άλλον, η ΠΚΣ προβάλλει πως τα χρόνια αυτά ήταν χρόνια που το φοιτητικό κίνημα «έκανε βήματα μπροστά», χωρίς να διστάζει να παρουσιάζει κινητοποιήσεις και αγώνες από τους οποίους είτε απουσίαζε είτε τους έκλεισε, ως αποτέλεσμα της δικής της δράσης. 4 χρόνια κυριαρχίας της ΠΚΣ, 4 χρόνια υποχώρησης των συλλογικών διαδικασιών, των αγώνων και συνολικά του φοιτητικού κινήματος. Για μία δύναμη που αυτοαποκαλείται «αγωνιστική» αυτή η πορεία θα έπρεπε να είναι σίγουρα αντίστροφη.

Από την άλλη, τα ΕΑΑΚ, που αν διαβάσει κανείς τις ανακοινώσεις τους θεωρεί πως μάλλον είναι οι αυτόκλητοι «Ζορό» του κινήματος, που οι φοιτητές πρέπει απλώς να τους ψηφίσουν στις εκλογές και μετά θα «αναλάβουν να τελειώσουν τη δουλειά» κράτησαν αντίστοιχη στάση με εκείνη της ΠΚΣ, συντηρώντας ένα κλίμα αδράνειας και μοιρολατρίας στις σχολές. Εκτός αυτού, έχουν ουκ ολίγες φορές μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε ρινγκ, μεταφέροντας μία διαλυτική αντιπαράθεση με την αναρχία, προβάλλοντας τους ξυλοδαρμούς και τους τραμπουκισμούς ως πρακτική της Αριστεράς με την οποία δεν έχουν απολύτως καμία σχέση, αλλά αντίθετα, είναι εντελώς ξένη και εχθρική. Και αυτή η πρακτική τους οδήγησε να εξαφανιστούν από τις σχολές μέχρι και το Πάσχα, ύστερα από την αμαύρωση του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, ξυλοκοπώντας ανελέητα μέλη του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου.

Όπως τονίζει στην προεκλογική της ανακοίνωση η Φοιτητική Πορεία, «οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν δημοκρατικό κεκτημένο των ίδιων των συλλόγων, γίνονται από τους φοιτητές και για τους φοιτητές. Δεν έχουν καμία σχέση με την ψηφοθηρία, την εκλογομανία, την κινητοποίηση παραταξιακών μηχανισμών, την παραποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, την αναγωγή τους σε “μητέρα των μαχών“. Η Φοιτητική Πορεία δίνει την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών για να δυναμώσει η φωνή της πραγματικής Αριστεράς μέσα στις σχολές. Μιας Αριστεράς που μάχεται για να είναι οι σύλλογοι ζωντανοί και οι διαδικασίες τους δημοκρατικές και μαζικές, όχι για συλλόγους-κομματικά παραρτήματα που οι περισσότερες δυνάμεις τους θυμούνται μόνο στις φοιτητικές εκλογές. Μιας Αριστεράς που παλεύει να ενώσει πάνω στα κοινά αγωνιστικά αιτήματα, όχι να διασπάσει σε διαιρετικά πολυσέλιδα «πλαίσια», να ενώσει σε κοινά πανό σε ενιαίες μαζικές κινητοποιήσεις, όχι σε πανό-σφραγίδες σε ξεχωριστές κινητοποιήσεις. Μιας Αριστεράς που αγωνίζεται σταθερά και αταλάντευτα για την αγωνιστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, για ένα φοιτητικό κίνημα μαζικό, μαχητικό και αντιιμπεριαλιστικό».