Αυτό το μήνα έκλεισαν 15 χρόνια από τότε που ο Γ. Παπανδρέου παρέδωσε την Ελλάδα βορά στους ισχυρούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, επιφέροντας πρωτοφανή -μεταπολεμικά- ανεργία, φτώχεια και εξαθλίωση στον λαό και βυθίζοντας τη χώρα σε καθεστώς νεοαποικιακού ελέγχου. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε πειραματόζωο. Είναι η μοναδική χώρα στην παγκόσμια ιστορία που υπέγραψε, διαδοχικά, τρία μνημόνια με χιλιάδες εφαρμοστικούς νόμους -το τρίτο και σκληρότερο επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που υποθήκευσε και όλο τον δημόσιο πλούτο και περιουσία για 99 ολόκληρα χρόνια.

Η ασφυκτική εποπτεία και ο έλεγχος της οικονομικής ζωής από τους δανειστές, μέσα από αλλεπάλληλες εξευτελιστικές αξιολογήσεις, απροσχημάτιστες εντολές, επίμονες υποδείξεις και σκληρούς εκβιασμούς, δημιούργησε πρωτοφανείς συνθήκες ταπείνωσης και υποδούλωσης, τελικά, της χώρας.

Με την ελληνική οικονομική ολιγαρχία και όλο το πολιτικό της προσωπικό (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και τα λοιπά εφήμερα μορφώματα-στηρίγματα), άθλιους αρνητές της εθνικής αξιοπρέπειας και εκχωρητές της εθνικής κυριαρχίας, να οδηγούν τον λαό και τη χώρα σε εξαιρετικά επικίνδυνα μονοπάτια και μεγάλα δεινά.

Τώρα, 15 χρόνια μετά, τα μνημονιακά δεσμά, παρά τις διθυραμβικές διακηρύξεις περί «εξόδου» από τα Μνημόνια, εξακολουθούν να ισχύουν. Ο έλεγχος και η εποπτεία συνεχίζονται, «αθόρυβα». Η πολιτική επίθεσης στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργατολαϊκών στρωμάτων όχι μόνο δεν καταλαγιάζει αλλά κλιμακώνεται. Η θέση της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας γίνεται όλο και πιο ευάλωτη, η φτωχοποίηση επεκτείνεται και εντείνεται, η ανασφάλεια θεριεύει, οι όροι και οι συνθήκες εργασίας και ζωής έχουν γίνει απάνθρωπες, η Υγεία, η Παιδεία και η Πρόνοια αγκομαχούν, τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες βάλλονται από παντού. Αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις επιβάλλονται η μια μετά την άλλη. Η χώρα λεηλατείται, η παραγωγική της βάση αποσαθρώνεται. Μια ζοφερή πραγματικότητα έχει εδραιωθεί, αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης μνημονιακής υποδούλωσης και της σφοδρής οικονομικής κρίσης που μαστίζει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

15 χρόνια μετά, οι βασικοί οικονομικοί δείκτες, παρά τη συστηματική «δημιουργική λογιστική», παραμένουν σε επίπεδα παρόμοια ή και χειρότερα εκείνων πριν τη χρεοκοπία. Όπως όλοι παραδέχονται, θα χρειαστεί σχεδόν μια ολόκληρη γενιά για να επιστρέψει η Ελλάδα στα προ Μνημονίων επίπεδα, αν δεν υπάρξουν άλλου είδους ανατροπές στην αβέβαιη -γεμάτη κινδύνους και απρόοπτα- εποχή που διανύουμε.
Ένας λαός φτωχοποιημένος και καταχρεωμένος, που αντιμετωπίζεται με επιδόματα ελεημοσύνης, και μια χώρα καταχρεωμένη και λεηλατημένη από τους δανειστές της και την ολιγαρχία της, που εξακολουθεί να υφίσταται την ασφυκτική εποπτεία της ΕΕ, αυτά είναι τα αποτελέσματα του περιβόητου μνημονιακού «μονόδρομου». Συνέπειες που μόνο με αυτές ενός πολέμου μπορούν να συγκριθούν. 

Παράλληλα, τα κέρδη των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο εταιρειών σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Το μεγάλο κεφάλαιο συσσωρεύει προκλητικά υπερκέρδη, απολαμβάνοντας πλήθος φορολογικών «ευεργετημάτων» και απαλλαγών και νομικό πλαίσιο που ενθαρρύνει και απογειώνει την εργοδοτική αυθαιρεσία και απληστία. Επιπλέον, εκατοντάδες εκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης κατευθύνονται στα ταμεία των πλέον ισχυρών -και «ημέτερων»- οικονομικών παραγόντων. Η λεηλατημένη, μνημονιακή Ελλάδα συνυπάρχει με μια εξωφρενική συγκέντρωση πλούτου σε λίγους ολιγάρχες.

Παγιωμένοι δεσμοί υποτέλειας και δουλοφροσύνης

https://www.e-prologos.gr/wp-content/uploads/2025/05/M-L-KKE-1-MAH-2019-c-300x170.jpg 300w, https://www.e-prologos.gr/wp-content/uploads/2025/05/M-L-KKE-1-MAH-2019-c-400x226.jpg 400w, https://www.e-prologos.gr/wp-content/uploads/2025/05/M-L-KKE-1-MAH-2019-c-600x339.jpg 600w, https://www.e-prologos.gr/wp-content/uploads/2025/05/M-L-KKE-1-MAH-2019-c.jpg 720w" data-sizes="auto" data-orig-sizes="(max-width: 720px) 100vw, 720px" />

Σε αυτές τις συνθήκες, η εξωτερική πολιτική όλων των ελληνικών κυβερνήσεων δεν θα μπορούσε παρά να εξελίσσεται με έναν τρόπο που, επίσης, στρέφεται ευθέως εναντίον των αναγκών και των συμφερόντων του λαού και της χώρας. Ιστορικοί, παγιωμένοι δεσμοί υποτέλειας και εθελοδουλίας συνδέουν την ελληνική ολιγαρχία και τους πολιτικούς της εκπροσώπους με τους δυνάστες αυτού του τόπου, από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Οι δεσμοί αυτοί εξασφάλισαν και εξασφαλίζουν, στήριξαν και στηρίζουν την ταξική κυριαρχία της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης και την καθυπόταξη του ελληνικού λαού.

Η πολιτική της υποτέλειας και της υποταγής, κυριολεκτικά, απογειώθηκε κατά τα μνημονιακά χρόνια. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, όπως με την παραπλανητική προπαγάνδα και με τη «δημιουργική λογιστική» σκηνοθέτησαν και σκηνοθετούν μια «πραγματικότητα» δήθεν οικονομικών επιτυχιών, έτσι, και τη δουλοφροσύνη τους -με όλα τα παρεπόμενα- την παρουσιάζουν σαν προϋπόθεση για την εξασφάλιση, τάχα, συνθηκών «σταθερότητας» και «ασφάλειας» και για τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της Ελλάδας. Από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ, όλα τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν αυτή την περίοδο συντάχθηκαν και υπηρέτησαν πλήρως το δόγμα της υποτέλειας «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Η οικογένεια Μητσοτάκη ανήκει στους πλέον ένθερμους θιασώτες αυτής της πολιτικής. Όπως ο πατέρας στο παρελθόν, έτσι και ο γιος τώρα είναι -και το δηλώνει αυτάρεσκα μάλιστα- «δεδομένος», «προβλέψιμος», και πειθήνιος διεκπεραιωτής των εντολών των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η φράση που χρησιμοποίησε, κατά την περιβόητη ομιλία του στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, «Στεκόμαστε μαζί με τις ΗΠΑ όποτε και όπου χρειαστεί», ένα πραγματικά εμετικό παραλήρημα, δηλώνει την άνευ όρων ευθυγράμμιση και υποταγή του στην αμερικανική επιθετική πολιτική. Και με τη μετέπειτα δήλωσή του, αμέσως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, «ήμασταν πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», υπογράμμισε την ακόμη πιο ενεργητική συμπαράταξή του -με υπερβάλλοντα ζήλο μάλιστα- στους ολέθριους σχεδιασμούς και το πολεμικό μέτωπο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Στη δε παρατεταμένη και κλιμακούμενη σιωνιστική θηριωδία ταυτίζεται, πλήρως, με το «συμμαχικό» Ισραήλ, αιχμή του δόρατος της δυτικής παρέμβασης και επιθετικότητας στη Μ. Ανατολή. Συμπαρατάσσεται με το κράτος-εξολοθρευτή στην εξελισσόμενη επιχείρηση εθνοκάθαρσης σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, ακόμη και αυτές τις ημέρες της ασύλληπτης βαρβαρότητας, της απέραντης φρίκης, της μεγάλης σφαγής. Και, σταθερά, προσφέρει «ομπρέλα προστασίας» στις αγριότητές του σε κάθε διεθνή πρωτοβουλία, ακόμη και την πιο ανώδυνη και υποκριτική.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική που μας απομακρύνει από τους λαούς και τα κινήματα που είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής παρέμβασης και επίθεσης και τοποθετεί τη χώρα στο πλευρό των επιθετιστών – ιμπεριαλιστών και σιωνιστών. Σε μια περίοδο, μάλιστα, και μια περιοχή μεγάλης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και των ανταγωνισμών περιφερειακών δυνάμεων, όπου η αστάθεια, οι ανακατατάξεις συμμαχιών, οι εθνικισμοί που διεκδικούν επαναχάραξη συνόρων και οι πολεμικές συρράξεις είναι στην ημερήσια διάταξη, η ταύτιση με τις δυνάμεις της επίθεσης και του πολέμου μόνο μεγάλα δεινά μπορούν να προμηνύουν και για τον δικό μας λαό και τόπο.

Μετά την εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, ο «δεδομένος» Κυρ. Μητσοτάκης, αυτός που εμμονικά κόμπαζε πως βρίσκεται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», παραζαλισμένος και σε πλήρη σύγχυση από τον αιφνιδιασμό των συνεχών ανατροπών της αμερικανικής πολιτικής, ψάχνει να βρει ποια είναι τώρα η «σωστή πλευρά της ιστορίας» και πασχίζει να βρει διαύλους επικοινωνίας με τον «καινούργιο σερίφη», ο οποίος δεν έχει φανερώσει ακόμη τις προθέσεις του για την πολιτική που θα ακολουθήσει απέναντί του και απέναντι στην Ελλάδα. Δύσκολες εποχές για οσφυοκάμπτες, για όλους όσοι εξαρτούν την πολιτική τους ύπαρξη και επιβίωση από «προστάτες».

πηγή: Λαϊκός Δρόμος