ΠΗΓΗ: Κυκλοθυμικός

Αυτοί που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, που γυρίζουν από κότερο σε κότερο, όσο κάποιοι άλλοι τους παράγουν τον πλούτο και τους ενισχύουν τις περιουσίες τους, μας μιλάνε για την «απελευθέρωση» από τα εργασιακά δικαιώματα κι υμνούν τα 13ωρα, τις διπλοβάρδιες, τις απλήρωτες υπερωρίες, τις πολυήμερες εφημερίες και τις 2 και τις 3 δουλειές για να βγει ο μήνας.

Αυτοί που τα έχουν βρει όλα έτοιμα, που γεννήθηκαν κληρονόμοι, που έχουν λογαριασμούς σε κάθε πιθανό κι απίθανο νησί της γης, που έχουν άλλους να τους μαγειρεύουν και να τους καθαρίζουν το σπίτι μιλάνε για την αξία της απλήρωτης εργασίας για να αποκτήσουμε, λέει, εμπειρία, ζητάνε τη διευκόλυνση στις απολύσεις, ακόμα και στις αδικαιολόγητες απολύσεις, θέλουν την κατάργηση ή τη σημαντική μείωση των αποζημιώσεων, απαιτούν την κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας για να μη γεμίζει η κοινωνία τεμπέληδες.

Αυτοί που με τη γέννησή τους είχαν αγορασμένα μεταπτυχιακά στην κούνια τους και κλεισμένες ανώτατες θέσεις σε μεγάλους οργανισμούς στις κουδουνίστρες τους ζητούν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων για να απελευθερωθούν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ αφεντικών κι εργατών για να αυξηθούν τάχα μου οι απολαβές των «ικανότερων».

Αυτοί που δεν έχουν βάλει ποτέ ξυπνητήρι στη ζωή τους απαιτούν θυσίες και κόπους, να βάλουμε πλάτη, για να έρθει η ανάπτυξη, να μεγαλώσει η πίτα κι άλλο κι άλλο κι άλλο μέχρι να γεμίσει το τραπέζι τους τόσο πολύ να πέσει ίσως και κάνα ψίχουλο και για εμάς. Ονειρεύονται ευτυχισμένους αριθμούς να επιπλέουν σε θάλασσες νεκρών, ωκεανούς δυστυχισμένων κι άρρωστων ανθρώπων.

Αυτοί που φουσκώνουν τα μπρατσάκια της οικονομίας του τίποτα, οι ψευτοεπιστήμονες της επικοινωνίας, οι ντελάληδες του συστήματος, τα αδέσποτα των κολοσσών, οι χλαπάτσες των αφεντικών μας ζητάνε να σκάσουμε επιτέλους, να μη μιλάμε για τον καπιταλισμό, ότι έχουμε γίνει γραφικοί, ότι αν δεν κάναμε άχρηστα επαγγέλματα θα ήμασταν κι εμείς καλύτερα, ότι κανείς καλός δεν χάθηκε ποτέ, κι αν χάθηκε τελικά δεν ήταν τόσο καλός.

Εσείς, λοιπόν, που δεν έχετε κυκλοφορήσει ποτέ με μώλωπες, πληγές ή γρατζουνιές στο δρόμο της επιστροφής από τη δουλειά, που δεν έχετε δέσει τραύματά σας στην τουαλέτα του γραφείου, που δε σας έχει κοπεί η ανάσα μπροστά σε ένα επερχόμενο ατύχημα, σε μια ρωγμή στην ασφάλεια του συστήματος, που δεν έχετε νιώσει να χάνετε έναν σφυγμό ύστερα από ένα ανθρώπινο λάθος, μια παράβλεψη, μια απροσδόκητη συνθήκη, που δεν έχετε σκεφτεί γυρίζοντας σπίτι «ευτυχώς είμαι αρτιμελής κι ασφαλής και σήμερα», που δεν έχετε δει συναδέλφους σας να σφαδάζουν από τους πόνους, να φοβούνται, να καταρρέουν μπροστά σας, εσείς που δεν φτιάχνετε από το πρωί που ανοίγετε τα μάτια σας 5 εναλλακτικά πλάνα για το πώς θα αντιμετωπίσετε κάθε πιθανή κι απίθανη αναποδιά στη μέρα σας για να μην καταλήξετε σε νοσοκομεία κι ασθενοφόρα, που δεν ξέρετε τι θα πει να έχεις αυτό το πνιγερό άγχος της ασφάλειας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο στην εργασιακή σας μέρα, καλό θα ήταν, έστω στη μνήμη αυτών των 5 γυναικών, ΝΑ ΣΚΑΣΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ.