Γράφει η Δήμητρα Βήνη*

Μιλώντας με άστεγους στις γραμμές του τραμ στην ακτή Ποσειδωνος με πληροφόρησαν ότι :

Τα πράγματά τους πετάχτηκαν — ακόμη κι όταν ήταν κρυμμένα, ακόμη κι όταν δεν ενοχλούσαν.

Ένας 70χρονος, μόλις βγήκε από το νοσοκομείο Γεννηματα γύρισε και δεν βρήκε τίποτε. Καθόταν μέσα στη νύχτα εκεί ακίνητος φορώντας παντόφλες και το μπουφάν του μόνο και αν δεν πηγαίναμε να του φέρουμε μια κουβέρτα , αναρωτιέμαι αν θα έβγαζε τη νύχτα σώος .Τα πράγματα των ανθρώπων πετάγονται από τη δημοτική αστυνομία χωρίς καν να ειδοποιήσουν την κοινωνική υπηρεσία ούτε τους ίδιους που γυρίζουν και ψάχνουν μια κουβέρτα να σκεπαστούν.

Την ίδια στιγμή ξηλώνονται γραμμές τρόλεϊ, ανακοινώνεται το τραμ και παγκάκια βάφονται με τα χρώματα brand Sephora

Δεν είναι άσχετα αυτά μεταξύ τους.

Ο δημόσιος χώρος «αναβαθμίζεται» όταν πρώτα εκκαθαρίζεται από ανθρώπους.

Αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι απάνθρωπη επιλογή!

Διευκρινιστικό σχόλιο

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό, γιατί βλέπω ότι αρκετοί απαντούν σε κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Κανείς δεν υποστήριξε ότι το τραμ ή οι υποδομές γίνονται “για τους άστεγους”. Αυτό είναι ένα εύκολο επιχείρημα για να αποφύγουμε τη συζήτηση.

Η συζήτηση είναι αν, στο όνομα της “ανάπτυξης”, επιτρέπεται να πετιούνται τα πράγματα ανθρώπων που δεν έχουν καμία εναλλακτική. Παπούτσια, κουβέρτες, προσωπικά αντικείμενα.

Αν για να λειτουργήσει μια πόλη χρειάζεται πρώτα να εξαφανιστούν οι πιο αδύναμοι από το οπτικό μας πεδίο, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι άστεγοι. Είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε την κανονικότητα.

Άλλο έργα. Άλλο εκκαθάριση ανθρώπων.

- Το κείμενο από την προσωπική της σελίδα στο FACEBOOK