Πάσχος Λαζαρίδης - antapocrisis.gr

Την ώρα που στη Ζάκυνθο ο νεοελληνικός τουρισμός διοργάνωνε διαγωνισμό πίπας προς τέρψιν των επισκεπτών, κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στη Ρόδο.

Ήταν δεδομένο ότι στην άφιξη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου θα ήταν όλοι εκεί: Μπράβοι, ρουφιάνοι, ακροδεξιοί, ακροκεντρώοι, λούμπεν δεξιοί, ασφαλίτες, Ματατζήδες, αγανακτισμένοι πολίτες, εκσυγχρονισμένοι Γκοτζαμάνηδες, αρνητές του σύγχρονου Ολοκαυτώματος.

Το όραμα της ελληνικής άρχουσας τάξης για Έλληνες που θα είναι τα γκαρσόνια των Ευρωπαίων, μετασχηματίζεται προς το χειρότερο. Όχι απλά γκαρσόνια, αλλά τζουτζέδες τουριστών. Με την υποσχετική ότι οι τοπικές κοινωνίες θα πλουτίσουν από τα (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) τσιμπούκια. Και τους τοπικούς άρχοντες να οργανώνουν τον εκτσογλανισμό.

Οι λόγοι του εξευτελισμού δεν είναι όμως οικονομικοί. Όσο χαμηλή αντιληπτική ικανότητα κι αν έχουν οι αγανακτισμένοι μαγαζάτορες και οι φουσκωτοί μπράβοι που είναι πλέον σήμα κατατεθέν του νησιού, όλοι γνωρίζουν ότι ακόμα και μια τοπική κοινωνία που ζει και υπάρχει για τον τουρισμό, ελάχιστα έως καθόλου έχει να κερδίσει από μια all – inclusive κρουαζιέρα Ισραηλινών τουριστών.

Οι λόγοι είναι ιδεολογικοί. Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, στην Ελλάδα του ΟΠΕΚΕΠΕ, στην Ελλάδα που μετατρέπεται, βήμα το βήμα, σε θέρετρο για τους Ισραηλινούς που ξεκουράζονται από τις δολοφονίες αμάχων, το να διαμαρτύρεται κανείς για τη Γενοκτονία, συνιστά αδίκημα.

Δεν φτάνει μόνο η ανεπίγνωστη ρητορική της κυβέρνησης που συλλαμβάνει τους διαδηλωτές με την επίκληση του αντιρατσιστικού νόμου, τσαλακώνοντας όχι μόνο κάθε άρθρο του Συντάγματος, αλλά και κάθε ίχνος από τη λογική και το κράτος δικαίου.

Πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια τα χειρότερα κοινωνικά ένστικτα, εικόνες και μορφές προστυχιάς, ηθικής κατάπτωσης και εθνικής εθελοδουλείας, αποτυπωμένες στη συλλογική μνήμη από τη δεκαετία του 1940, οι οποίες αναβιώνουν πλέον στην Ελλάδα του 2025. Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, στην Ελλάδα του ΟΠΕΚΕΠΕ, στην Ελλάδα που στέλνει τα ΜΑΤ στα νησιά για να μπορούν ανενόχλητοι οι Ισραηλινοί να φωνάζουν “θάνατος στους Άραβες”, αλλά να συλλαμβάνονται με τον αντιρατσιστικό νόμο όσοι φωνάζουν “λευτεριά στην Παλαιστίνη”. Σε αυτή την Ελλάδα, δεν διώκεται για ρατσισμό όποιος υποστηρίζει χοροπηδώντας σαν πίθηκος τη Γενοκτονία και την Εθνοκάθαρση, αλλά όποιος διαμαρτύρεται για αυτήν.

Την ώρα που ευρωπαϊκές κυβερνήσεις -κάθε άλλο παρά φιλικές στην Παλαιστινιακή υπόθεση- δεν μπορούν παρά να πάρουν αποστάσεις από το αδιανόητο έγκλημα που διαπράττει το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ιδροκοπά να δώσει διαπιστευτήρια υποτέλειας στον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου και στα ισραηλινά funds που αγοράζουν μαζικά ακίνητα και συνειδήσεις.

Βέβαια συνειδήσεις που με τόση ευκολία εκπορνεύονται, πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Ωστόσο, η κτηνωδία που επιδεικνύει το ακραίο κέντρο και η άκρα δεξιά στη χώρα μας, με αφορμή τη Γενοκτονία, είναι πρωτόγνωρη. Στη δεκαετία του 40 οι συνεργάτες των ναζί ντρέπονταν. Σήμερα, οι συνεργάτες των σιωνιστών – ναζί επιδεικνύονται. Εκτιμούν με βεβαιότητα ότι αυτό είναι βήμα προς την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική τους άνοδο.

Με χαρακτηριστική ευκολία, υπουργοί, δημοσιογράφοι, καθηγητές Πανεπιστημίων, υιοθετούν ναζιστικά σχήματα από το παρελθόν. Στόχος είναι η απο-ανθρωποποίηση των Παλαιστινίων, η γελοιοποίησή τους, η διαστροφή της πραγματικότητας. Η εικόνα της αγαπημένης καθηγήτριας του καθεστώτος, να αρνείται στα Κοινωνικά Δίκτυα τη λιμοκτονία στην Παλαιστίνη περιγελώντας ένα σκελετωμένο νεκρό παιδί, είναι γνήσια έκφραση της νεοφιλελεύθερης, ακροδεξιάς και ακροκεντρώας ηθικής ξετσιπωσιάς.

Οι οπαδοί της Γενοκτονίας δεν είναι μόνο η κυβέρνηση και ο προπαγανδιστικός μηχανισμός αποκτηνωμένων δημοσιογράφων, διανοούμενων και τρολ του διαδικτύου. Είναι μια ευρύτερη κοινωνική ακροδεξιά, τόσο σκατόψυχη (ο όρος εδώ είναι απολύτως δόκιμος) που δεν θα είχε πρόβλημα να χειροκροτά ακόμα και δολοφόνους παιδιών, αν αυτό το χειροκρότημα της εξασφάλιζε ένα εισόδημα ή την υπόσχεση για ένα εισόδημα. Είναι εκείνη η κοινωνική ακροδεξιά που ακούγοντας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ όχι απλά δεν οργίστηκε, αλλά αντίθετα ζήλεψε, γιατί δεν ήταν τόσο μπασμένη στο μητσοτακικό κράτος ώστε να τσεπώνει κι εκείνη τα χιλιάρικα των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων.

Η Ελλάδα διχοτομείται ανάμεσα σε υποστηρικτές της Γενοκτονίας και σε υποστηρικτές της Παλαιστίνης. Το πρώτο στρατόπεδο είναι πανίσχυρο. Το δεύτερο είναι αδύναμο, ανοργάνωτο, με πολιτικές εκφράσεις που λακίζουν στα δύσκολα (πχ στάση του ΚΚΕ στα γεγονότα της Ρόδου). Έχει όμως μια συνείδηση αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Όλα θα κριθούν από μια ενδιάμεση σιωπηλή πλειοψηφία που καταλαβαίνει ότι στη γειτονιά μας συντελείται το μεγαλύτερο έγκλημα του 21ου αιώνα αλλά δεν έχει ακόμα τη δύναμη να πάρει ενεργητική θέση ενάντια στα κτήνη που υποστηρίζουν τη Γενοκτονία.