Και μόνο ότι στα 67 σου χρόνια, αντί να θεωρήσε απόμαχος της δουλειάς και να απολαμβάνεις μια αξιοπρεπή σύνταξη αναγκάζεσαι να εργάζεσαι σαν ηλεκτροσυγκόλλητης είναι έκα καπιταλιστικό έγκλημα. Το να καταλήξεις δολοφονημένος από τις σφαίρες του εργοδοτικού κέρδους είναι το δεύτερο έγκλημα που ακολούθησε με θύμα τον ταξικό μας αδελφό που εργαζόταν σε εργοστάσιο παραγωγής και τυποποίησης ξυδιού στα Εξαμίλια Κορινθίας.

Αν δεν αλλάξει ριζικά η κατάσταση στον ταξικό καθημερινό πόλεμο δεν θα σταματήσουμε να μετράμε καθημερινά νεκρούς από την τάξη μας

Η σφαγή στους χώρους δουλειάς δεν είναι ατύχημα της πολιτικής. Είναι η ουσία της.

• ➽ 13ωρα βαφτισμένα «ευελιξία»
• ➽ ελαστικές σχέσεις εργασίας
• ➽ εργολαβίες – υπεργολαβίες
• ➽ ιδιωτικοποιήσεις
• ➽ αποδυναμωμένη επιθεώρηση εργασίας

Από το έγκλημα στα Τέμπη μέχρι τη ΛΑΡΚΟ και από τη βιομηχανία τροφίμων μέχρι τα εργοτάξια και τα ντελίβερι, το μήνυμα είναι το ίδιο: Το κεφάλαιο υπολογίζει το κόστος και μέσα στο κόστος είναι και η ζωή.

Αν η ασφάλεια μειώνει το περιθώριο κέρδους, τότε κόβεται η ασφάλεια.
Αν ο χρόνος συντήρησης «καθυστερεί την παραγωγή», τότε παραλείπεται η συντήρηση.
Αν ο εργαζόμενος εξαντλείται, αντικαθίσταται.

Αυτό δεν είναι «αμέλεια». Είναι επιχειρηματικό μοντέλο.

Το Κέρδος Σκοτώνει

Σε μια κοινωνία όπου τα ρεκόρ κερδοφορίας πανηγυρίζονται, οι δείκτες ανάπτυξης υψώνονται σαν σημαίες και οι εργάτες θάβονται σιωπηλά, η αντίφαση είναι κραυγαλέα.

Δεν πεθαίνουν «απρόσεκτοι».
Πεθαίνουν εργαζόμενοι σε ένα σύστημα που μετράει την ανθρώπινη ζωή με Excel.

Και όσο η εργασία αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως ανθρώπινη ύπαρξη, η σφαγή θα συνεχίζεται.

ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr