Βαδίζοντας επίσημα σε προεκλογική περίοδο, ο προοδευτικός κόσμος παρακολουθεί μια σειρά ανακατατάξεων που συμβαίνουν στο χώρο που ξεκινάει από το ΣΥΡΙΖΑ και φτάνει ως την πλειονότητα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Διασπάσεις επί διασπάσεων, συγκολλήσεις επί συγκολλήσεων, ατελείωτες ομάδες και οργανώσεις που ξεπήδησαν αυτά τα χρόνια ή προκύπτουν ενόψει εκλογών: αυτή είναι η εικόνα του παραπάνω εύρους δυνάμεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστεί μια σειρά διασπάσεων και τώρα είναι στα όρια της ύπαρξής του, η Νέα Αριστερά (διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ) διασπάστηκε και στραγγίζεται από τον Τσίπρα, το ΜέΡΑ25 έδιωξε τη ΛΑΕ για να πάρει μετά την Ανυπακοή (διάσπαση της Αναμέτρησης, οργάνωσης πρώην ΝΑΡιτών και ΣΥΡΙΖΑίων), μια σειρά άλλες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις παραμένουν παθητικοί θεατές των εξελίξεων (Παρέμβαση, Μετάβαση, Ξεκίνημα, ΔΕΑ κλπ), όντας πλέον εκτός κάποιου μετώπου, η ΛΑΕ είχε μαζικές αποχωρήσεις στελεχών όταν μπήκε στο ΜέΡΑ25 και ξανά αποχωρήσεις φέτος λόγω της ΑΡΑΣ, ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει απομείνει ως μια εκλογική ταμπέλα του πολυδιασπασμένου ΝΑΡ και του ΣΕΚ. Και σίγουρα μας διαφεύγουν ορισμένες ακόμα διασπάσεις και διεργασίες των τελευταίων χρόνων και του τελευταίου διαστήματος.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, η πολύ μεγάλη πλειονότητα των παραπάνω ήταν «σύντροφοι» στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ ως το 2015, ενώ άλλοι ήταν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία το 2015 βρέθηκε στην ουρά του ΣΥΡΙΖΑ, στις συγκεντρώσεις στήριξης της κυβέρνησής του και συνολικά έπεσε στην απάτη της «αριστερής κυβέρνησης». Τότε όλοι αυτοί ήταν θιασώτες της «ενότητας της Αριστεράς», κάτω από την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο πρέπει να βγουν συμπεράσματα για την κατάληξη όλων αυτών των δυνάμενων που έχουν οδηγηθεί στον κατακερματισμό, σε διασπάσεις και ψευτοενότητες κάθε λίγο και λιγάκι.

Πίσω από αυτήν την εξέλιξη βρίσκεται η υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ και η κατάρρευση της αυταπάτης περί «αριστερής κυβέρνησης» το 2015. Η αυταπάτη δηλαδή ότι μπορεί να υλοποιηθεί φιλολαϊκή πολιτική εντός της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, εντός της εξουσίας του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου. Ότι μπορεί να υλοποιηθεί φιλολαϊκή πολιτική από μια κυβέρνηση που θα βγει με την εύκολη λύση των εκλογών, εντός του παραπάνω πλαισίου και μαζί με τον αστικό κρατικό μηχανισμό. Είτε με «ριζοσπαστικό» πρόγραμμα, είτε με «αντικαπιταλιστικό», αποδείχθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει πρόγραμμα υπέρ του λαού «από τα μέσα» και χωρίς αγωνιστική αναμέτρηση με το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού δεν αμφισβήτησε το παραπάνω πλαίσιο, στο τέλος υπηρέτησε την ΕΕ, τις ΗΠΑ, τον ιμπεριαλισμό και το μεγάλο κεφάλαιο, οδηγώντας σε κατάρρευση τις αυταπάτες των δυνάμεων του ρεφορμισμού. Και άμεση συνέπεια αυτών είναι η διάλυση και ο κατακερματισμός.

Όλες αυτές οι δυνάμεις, από την «ανανεωτική Αριστερά» έως τον τροτσκισμό, πληρώνουν τη διάλυση των αυταπατών που έσπειραν. Πληρώνουν τη ματαίωση της λαϊκής ελπίδας για μια καλύτερη ζωή. Τώρα βέβαια οι αυταπάτες αυτές αναπλάθονται και σπέρνονται από τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ. και θα ήταν οδυνηρό για το κίνημα και την Αριστερά αν έπιαναν ξανά τόπο. Γιατί ο Τσίπρας χτίζει την ΕΛ.Α.Σ. πάνω στα ερείπια του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο αριστερός και προοδευτικός κόσμος καλείται σε δύσκολες συνθήκες να βγάλει τα πικρά συμπεράσματά του: χρειάζεται μια πραγματική Αριστερά που θα οργανώνει την πάλη των εργατών και του λαού, για την άμεση βελτίωση της ζωής τους. Που θα οργανώνει τον αγώνα για να βγει η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ -και δεν θα τους υπηρετεί. Που θα παλεύει ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ντόπια ολιγαρχία -και δεν θα τους υπηρετεί. Που θα παλεύει για την ανατροπή του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Αυτές τις αρχές υπηρετεί το Μ-Λ ΚΚΕ και σε αυτή τη βάση καλεί τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο, τους αγωνιστές του κομμουνιστικού κινήματος να συστρατευτούν μαζί του, σε αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του ρεφορμισμού.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος