Επισημοποιήθηκε η επανεμφάνιση του Τσίπρα στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό με την ανακοίνωση του νέου φορέα, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.). Ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα ο Τσίπρας είχε την προκλητική στήριξη και πριμοδότηση από κυρίαρχα κέντρα της ντόπιας ολιγαρχίας. Τα επιτελεία της αστικής τάξης, βλέποντας τη γενικευμένη φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ, προσπαθούν εντατικά να ξαναστήσουν στα πόδια του τον Τσίπρα, να τον ξεπλύνουν και να τον αναβαπτίσουν. Να τον επαναφέρουν στο προσκήνιο ως επίδοξο «σωτήρα», όχι του λαού που βαλτώνει στα αδιέξοδα της ακρίβειας και της φτώχειας, αλλά του αστικού πολιτικού συστήματος που έρχεται αντιμέτωπο με μια πολιτική κρίση και γι’ αυτό προσπαθεί να ανασυνταχθεί.

Η ανακοίνωση του νέου κόμματος Τσίπρα, αλλά πολύ περισσότερο η αναγόρευσή του σε παράγοντα που διεκδικεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην αναμόρφωση της λεγόμενης κεντροαριστεράς, επιτάχυνε τις πολιτικές εξελίξεις. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά βρίσκονται μπροστά στο φάσμα της πλήρους εξαΰλωσής τους. Ήδη η Νέα Αριστερά τυπικά και ουσιαστικά διαλύθηκε αφού επτά από τα έντεκα μέλη της κοινοβουλευτικής της ομάδας αποχώρησαν, ανάμεσά τους η Αχτσιόγλου, η οποία παραιτήθηκε και από βουλευτής, ο Χαρίτσης, ο Ηλιόπουλος και ο Τζανακόπουλος. Το ίδιο έκαναν και άλλα 150 στελέχη, τα οποία επίσης αποχώρησαν με κοινή δήλωση στην οποία ομολογούν τη χρεοκοπία της πολιτικής τους. Το δρόμο της διάλυσης ακολουθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους παράλυσης. Μέλη και στελέχη ετοιμάζουν αποσκευές για το κόμμα Τσίπρα, με αβέβαιο αν θα φτάσουν στον προορισμό τους. Οι κραυγές του Πολάκη, που κατηγορεί το Φάμελλο ως υπεύθυνο για αυτή την παραλυσία, δείχνουν τις πραγματικές διαστάσεις της χρεοκοπίας του κόμματος «πρώτη φορά Αριστερά».

Όλοι μαζί, θλιβεροί βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, στήνονται στη σειρά και εκλιπαρούν τώρα τον Τσίπρα να τους δεχθεί κατά μόνας με εξευτελιστικούς όρους ταπείνωσης και υποταγής στο νέο του κόμμα. Προσκυνούν και παρακαλούν για ένα νεύμα εκείνον που κατεδάφισε τα κόμματά τους και στη συνέχεια τους εγκατέλειψε ευελπιστώντας για μια θέση ακόμα και στον εξώστη στο νέο «εγχείρημα». Οι εξελίξεις αυτές αποτελούν την τελευταία -ίσως- πράξη της πορείας του εκφυλισμού, της πλήρους ιδεολογικής και πολιτικής χρεοκοπίας του ρεύματος της λεγόμενης «ανανεωτικής Αριστεράς».
Αυτό που δεν κατόρθωσε να κάνει με το ΣΥΡΙΖΑ, να δημιουργήσει δηλαδή ένα καθαρόαιμο αρχηγικό κόμμα, το υλοποιεί μεθοδικά τώρα. Στήνει ένα κόμμα κομμένο και ραμμένο στα πρότυπα των αστικών κομμάτων, ώστε να ελαχιστοποιήσει όλες τις εσωκομματικές «παραφωνίες», να μην υπάρχει καμία αμφισβήτηση της ασκούμενης πολιτικής.

Η επιλογή του ονόματος ΕΛ.Α.Σ., οι αναφορές στο ΕΑΜ, την Εθνική Αντίσταση και την ΕΔΑ, αλλά και η επαναφορά της «κυβερνώσας Αριστεράς» στη φρασεολογία εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Ο Τσίπρας επιδίδεται σε μια νέα καπηλεία των αγώνων και των θυσιών της Αριστεράς, για να εντείνει τα εκβιαστικά διλήμματα απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, απευθυνόμενος στον πλατύ δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, για να υφαρπάξει την εκλογική και πολιτική του στήριξη. Μόνο που η πραγματική Αριστερά δεν ψηφίζει ούτε εφαρμόζει μνημόνια. Η πραγματική Αριστερά δεν υποκλίνεται στους ιμπεριαλιστές δυνάστες. Δεν αναγορεύει σε στρατηγικούς συμμάχους τους πολεμοκάπηλους αμερικανοσιωνιστές. Δεν υποτάσσεται στα αδηφάγα συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Το κόμμα Τσίπρα δεν προκαλεί αναταράξεις μόνο στα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς αλλά και ευρύτερα στο αστικό πολιτικό σκηνικό. Μπορεί η ΝΔ να κομπάζει πως ο Τσίπρας είναι «εύκολος αντίπαλος», όμως η ανησυχία τους είναι έκδηλη. Στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ οι κλυδωνισμοί είναι πιο σοβαροί, ιδιαίτερα μετά τη δήλωση του Δούκα πως πρέπει να ανοίξει από τώρα ο προγραμματικός διάλογος ανάμεσα στα δύο κόμματα για μια μετεκλογική συνεργασία. Μάλιστα, ο Δούκας δεν δίστασε να αναγνωρίσει τον Τσίπρα ως αρχηγό μιας τέτοιας συνεργασίας, αμφισβητώντας ευθέως τον Ανδρουλάκη.

Η πολιτική «τράπουλα» ανακατεύεται για τα καλά. Αυτό όμως που δεν τίθεται σε αμφισβήτηση είναι η κυρίαρχη πολιτική. Παρά τη δημαγωγία για «αλλαγή πολιτικής» που επικαλείται ο Τσίπρας, το πρόγραμμα του κόμματός του δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από αυτό της ΝΔ. «Δίκαιους μισθούς» υπόσχεται ο Τσίπρας, «καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας» έταζε ο Μητσοτάκης. «Δίκαιη ανάπτυξη» λέει ο Μητσοτάκης, «δίκαιη ανάπτυξη και αξιοπρέπεια» προαναγγέλλει ο Τσίπρας. Ο τελευταίος καμουφλάρει την πολιτική του με το μανδύα του «νέου πατριωτισμού» τον οποίο αναδεικνύει σαν τον κεντρικό ιδεολογικό άξονα πάνω στον οποίο χαράσσεται η πολιτική του. Ο «πατριωτισμός» που επικαλείται ο Τσίπρας είναι συνώνυμο της υποταγής των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, του κόσμου της δουλειάς και της πάλης στα συμφέροντα της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, στο όνομα της «δημοκρατικής» και «ισχυρής» Ελλάδας, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ. Είναι συνώνυμο των «επενδύσεων» για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, για την άγρια καταλήστευση και καταπίεση των εργαζόμενων στο όνομα της «δίκαιης ανάπτυξης», για τις στρατιωτικές συνεργασίες και συμφωνίες με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, για τη μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο αμερικανο-ΝΑΤΟϊκό ορμητήριο. Παρά τις μεταμφιέσεις, οι δύο πολιτικές μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Είναι περισσότερα τα κοινά σημεία από τις διαφορές τους. Άλλωστε ο Τσίπρας, ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, το απέδειξε πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν, είτε υπογράφοντας το τρίτο μνημόνιο ως κυβέρνηση ή ψηφίζοντας τους μισούς νόμους της ΝΔ σαν αντιπολίτευση.

Μπροστά λοιπόν στη γενικευμένη κυβερνητική φθορά τα αστικά επιτελεία επιχειρούν να στήσουν τον αντίπαλο του Μητσοτάκη, να πλέξουν τα δίχτυα μιας νέας λαϊκής εξαπάτησης, μεθοδεύοντας ένα νέο κάλπικο δίπολο φτιαγμένο με τα ίδια φθαρμένα υλικά. Το επικοινωνιακό επιτελείο της ΕΛ.Α.Σ. παίζει το χαρτί της «εντιμότητας», ισχυρίζεται πως έχει το «ηθικό πλεονέκτημα», πως «δεν έβαλε το χέρι στο μέλι», ως την υποτιθέμενη απάντηση στο καθεστώς της σήψης, της διαφθοράς και της διαπλοκής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αποτελεί όμως πρόκληση για το λαό, για το δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, να μιλάει για εντιμότητα ο πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ που άλλα υποσχόταν και άλλα έπραξε το 2015 – 2019. Υποσχόταν πως θα καταργούσε τα μνημόνια «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» και τελικά η κυβέρνησή του κατέληξε να υπηρετεί ακέραια τα μνημόνια των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Κατέληξε να επιβάλει ένα ακόμα τρίτο μνημόνιο με δεκάδες αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους, που εκποίησαν τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα και βάθυνε ακόμα περισσότερο το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Πίσω από το δίπολο ανάμεσα στη ΝΔ και το κόμμα Τσίπρα, υπάρχει και άλλη μια βαθύτερη και πιο επικίνδυνη διάσταση. Βασική επιδίωξη της άρχουσας τάξης είναι να εμπεδωθεί στον κόσμο της εργασίας, στα πλατιά λαϊκά στρώματα πως δεν υπάρχει επί της ουσίας εναλλακτική πολιτική που να απαντά στα καυτά και ζωτικά προβλήματα. Όσο κι αν η διαφθορά, τα σκάνδαλα και ο αντιδημοκρατικός κατήφορος είναι επικίνδυνα και προκλητικά για το λαό, η αντιπαράθεση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, κύρια με τον Τσίπρα, είναι πολύ βολική. Και αυτό γιατί αποκρύπτει πως στα βασικά σημεία η πολιτική που θα εφαρμοστεί την επομένη των εκλογών, όποιος κι αν βρεθεί στο κυβερνητικό τιμόνι, είναι προσυμφωνημένη.

Πίσω από την επιχείρηση ολικής επαναφοράς του Τσίπρα βρίσκεται η προσπάθεια κατευνασμού της λαϊκής δυσαρέσκειας. Απαλλαγμένος από τα ψευτοαριστερά βαρίδια τού παρελθόντος στήνει τα δίχτυα μιας νέας λαϊκής εξαπάτησης, ξεπλένει και εξωραΐζει προκλητικά το σάπιο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Υπόσχεται στο λαό πως μπορεί ο καπιταλισμός να έχει «δημοκρατικό» πρόσωπο. Έχοντας καταθέσει τα διαπιστευτήριά του σε ΗΠΑ και ΕΕ, δεσμεύεται πως θα υπηρετήσει απαρέγκλιτα την πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ο Τσίπρας επανέρ­χεται όχι για να διασώσει το λαό, αλλά για να υπηρετήσει τα συμφέροντα και την κυρίαρχη πολιτική της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης. Όπως και το 2015, έτσι και τώρα επανέρχεται για να βγάλει το αστικό πολιτικό σύστημα από ένα διαφαινόμενο αδιέξοδο και μια υποβόσκουσα κρίση.

ΠΗΓΗ: www.m-lkke.gr