Γράφει ο Χρήστος Αβραμίδης*

Απειλές και εκβιασμοί εργαζομένων. Απολύσεις που εμφανίζονται ως «οικειοθελείς αποχωρήσεις». Παραβιάσεις της κλαδικής σύμβασης και της ψηφιακής κάρτας. Παρακολούθηση εργαζομένων και αυθαίρετες εισβολές στα δωμάτια όπου διαμένουν.

Αυτά καταγγέλλει το Συνδικάτο Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας για όσα συμβαίνουν μέσα στην τουριστική σεζόν.

Όταν ρωτήσαμε την κυβέρνηση για αυτές τις ανατριχιαστικές καταγγελίες και ζητήσαμε συγκεκριμένα στοιχεία για τους ελέγχους της Επιθεώρησης Εργασίας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχείρησε αρχικά να βγάλει την ερώτηση εκτός θέματος.

«Δεν είναι αντικείμενο της Ενημέρωσης Πολιτικών Συντακτών», μας είπε.

Παρότι ακριβώς γι’ αυτό το ίδιο αντικείμενο παινεύει κάθε τόσο την κυβέρνηση, παρουσιάζοντας περίπου πεντακόσιες εκατόν τριάντα πέντε χιλιάδες ελέγχους στους χώρους εργασίες (όταν συμφέρει, μια χαρά «αντικείμενο της ενημέρωσης πολιτικών συντακτών» είναι)

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας παρέπεμψε στην αρμόδια Αρχή και αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να γνωρίζει αναλυτικά δεδομένα για τους ελέγχους.

Μόνο που εμείς δεν του ζητήσαμε να τα γνωρίζει απ’ έξω. Του ζητήσαμε, ως κυβερνητικού εκπροσώπου, να απευθυνθεί στο αρμόδιο Υπουργείο και να φέρει απάντηση.

Και αυτό ακριβώς αναγκάστηκε να κάνει.

Στην επόμενη ενημέρωση επέστρεψε με επίσημη απάντηση του Υπουργείου Εργασίας για τις καταγγελίες στην Κέρκυρα, τα κλιμάκια επιθεωρητών και το πρόγραμμα ελέγχων στους τουριστικούς προορισμούς.

Άρα η ερώτηση τελικά ήταν και σχετική και απολύτως απαντήσιμη από το κυβερνητικό βήμα.

Η αρχική επίκληση αναρμοδιότητας δεν ήταν πραγματικό εμπόδιο. Ήταν ένας τρόπος να αποφευχθεί η απάντηση εκείνη τη στιγμή.

Η επιμονή, όμως, έφερε αποτέλεσμα.

Παρά ταύτα, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο:

Πόσοι από τους ελέγχους εργασιακών σχέσεων που παρουσιάζει η κυβέρνηση ήταν πραγματικοί, επιτόπιοι έλεγχοι μέσα στις επιχειρήσεις και πόσοι ήταν ηλεκτρονικές διασταυρώσεις, έλεγχοι εγγράφων ή επικοινωνία μέσω e-mail;

(Άκου τώρα τι εννούν έλεγχο. απαντά σε ένα μέηλ ο εργοδότης και το μετράνε για έλεγχο και φουσκώνει ο αριθμός των ανακοινωμένων ελέγχων και μετά δεν μας λένε πόσοι από αυτούς ήταν τέτοιοι μουσαντένιοι)

Αντί για συγκεκριμένο αριθμό, ακούσαμε ξανά γενικές διαβεβαιώσεις περί «μηδενικής ανοχής», «εντατικών ελέγχων» και ελέγχου όλων των καταγγελιών.

Υπήρξε και μια σαφής μετατόπιση του θέματος.

Η ερώτηση αφορούσε απολύσεις που εμφανίζονται ως οικειοθελείς αποχωρήσεις, παραβιάσεις της κλαδικής σύμβασης και της ψηφιακής κάρτας, απειλές, παρακολουθήσεις εργαζομένων και εισβολές στα δωμάτιά τους.

Η απάντηση περιορίστηκε σε τρεις καταγγελίες για βία και παρενόχληση στην Κέρκυρα.

Για όλα τα υπόλοιπα, καμία συγκεκριμένη απάντηση.

Και όταν επιμείναμε ξανά στο κρίσιμο ερώτημα, η απάντηση ήταν: «Όποιος πάρει πρώτος απάντηση, τη λέει στον άλλον».

Μόνο που ο δημοσιογράφος και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έχουν την ίδια θεσμική ευθύνη ούτε την ίδια πρόσβαση στα Υπουργεία.

Ο δημοσιογράφος ρωτά.

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντά.

Από το «δεν είναι αντικείμενο της ενημέρωσης» περάσαμε στο «φέραμε απάντηση».

Τώρα μένει να περάσουμε και στην πραγματική διαφάνεια.

Τέλος, να πω ότι η διαμόρφωση της θεματολογίας (Agenda setting) είναι πολιτική επιλογή.

Φάνηκε αυτό, όλύ καθαρά άλλωστε σε ένα θέμα που το βάφτισε η εξουσία irrelevant για τη διαδικασία, αλλά μετά από πίεση, μια χαρά έφερε το θέμα στη διαδικασία.

Η θεματολογία είναι πολιτική επιλογή και έχει μια πολιτική οικονομία από πίσω της. Και εμείς κάνουμε πολύ συνειδητά αυτήν την επιλογή.

Να μιλήσουμε για τις απλές εργαζόμενες στα ξενοδοχεία που λιώνουν στη σεζόν. Που δουλεύουν δωδεκάωρα, σε θερμοκρασίες κόλαση.

Αυτοί είναι οι ήρωές μας. Αυτή είναι η τάξη μας

Τα προβλήματά τους θα φέρνουμε στο φως.

Και σε όποιον αρέσει.

*Ο Χρήστος Αβραμίδης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK