γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Η Πρωτομαγιά είναι μια φιάλη αίματος.

Κλείνει μέσα της το πιο ακριβό αίμα του κόσμου.

Το αίμα των εργατριών του Σικάγου, του δολοφονημένου καπνεργάτη της Θεσσαλονίκης, το αίμα απ την καρδιά της μάνας του, στο«Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου», το αίμα των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής, το αίμα του Παναγούλη, των δολοφονημένων διαδηλωτών στην πλατεία Ταξίμ κι εκείνο των εργατών της Κολομβίας.

Και τους κρουνούς αίματος στη Γάζα, που δε λέει να στερέψει.

Κάθε χρόνο, αυτή η ακριβή φιάλη αίματος μαζεύει, σταγόνα-σταγόνα, το αίμα των δρόμων, να μην το ξεπλύνει η βροχή, να μην το κρύψουν τα ερείπια, να μη χυθεί στους υπονόμους, να μη χαθεί στην αμνησία, να μη λεκιαστεί από τη «σωστή πλευρά της ιστορίας»

Με αυτό το αίμα, μεταγγίζει στους λαούς την ελπίδα, πως τίποτα δεν πάει χαμένο και πως το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή.

Η Πρωτομαγιά είναι η κόκκινη παπαρούνα, που φύτρωσε στα πεδία της Φλάνδρας, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, στα μπαζωμένα των Τεμπών κι αυτή που τολμά να υψώνει το λιανό βλαστό της, μέσα απ’ τις σχισμές των δρόμων και να δίνει χρώμα, στο γκρίζο της ασφάλτου.